SZULKIN PAWEŁ

Z Encyklopedia Gdańska
Wersja M.Ogonowska (dyskusja | edycje) z dnia 22:11, 31 sie 2016

(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >

PAWEŁ SZULKIN (29 VIII 1911 Smorgonie, województwo wileńskie, obecnie Białoruś – 15 IX 1987 Lyon), naukowiec, fizyk. Jako wileński gimnazjalista wstąpił do nielegalnej Białoruskiej Partii Komunistycznej, aresztowany, wykupiony z więzienia przez rodziców, którzy wysłali go do Paryża. Po zdaniu matury ukończył studia w Wyższej Szkole Elektryczności (Ècole Supérieure d’Èlectricité), doktoryzował się z fizyki na Sorbonie. W latach 1936–1939 główny konstruktor w zakładach Elektrit w Wilnie. Po wybuchu II wojny światowej wywieziony do obozu pracy przymusowej w ZSRR, pracował nad systemami łączności dla wojska. Następnie wykładał w moskiewskiej Akademii Łączności im. Podbielskiego. W 1943 roku wstąpił do I Armii Wojska Polskiego, mianowany majorem, kierował Laboratorium Badań Specjalnych, opracowywał aparaturę dla wojsk zmotoryzowanych i lotnictwa. Od 1944 w cywilu, organizował Politechnikę Warszawską z siedzibą w Lublinie. Od lutego 1945 był w Warszawie zastępcą dyrektora technicznego Polskiego Radia. W październiku 1945, jako profesor kontraktowy, objął Katedrę Radiotechniki Wydziału Elektrycznego Politechniki Gdańskiej (PG), kładł nacisk na zagadnienia związane z mikrofalami w nawigacji morskiej. Przyczynił się do powstania Przedsiębiorstwa Państwowego Morska Obsługa Radiowa Statków (MORS), którym kierował do 1948 roku. Był równocześnie zastępcą dyrektora Państwowego Instytutu Telekomunikacyjnego w Warszawie, pracował też w Katedrze Radiolokacji Politechniki Warszawskiej. W latach 1949–1951 rektor PG, od 17 V 1951 profesor zwyczajny w Katedrze Radiotechniki Wydziału Elektrycznego PG. Odszedł z PG z końcem 1951, pracował na Politechnice Warszawskiej, w początku 1952 roku został kierownikiem Zakładu Elektrotechniki Teoretycznej Polskiej Akademii Nauk. W latach 1961–1962 zastępca sekretarza naukowego PAN i członek rzeczywisty. Wysłany do Paryża jako przedstawiciel Polski w UNESCO, po marcu 1968 odwołany ze względu na żydowskie pochodzenie, nie zgodził się na przyspieszoną emeryturę. Pozostał we Francji, wykładał w szkole średniej École Centrale w Lyonie. Został pozbawiony prawa powrotu do kraju. Pochowany na cmentarzu Père-Lachaise w Paryżu. Ojciec Piotra Szulkina. RED

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii