PENSON JAKUB

Z Encyklopedia Gdańska
Wersja M.Ogonowska (dyskusja | edycje) z dnia 18:37, 7 lip 2014

(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >

JAKUB PENSON (23 IV 1899 Płock – 28 IV 1971 Warszawa), lekarz internista. W latach 1921–1927 studiował na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego, od roku 1928 doktor wszech nauk medycyny. W okresie 1929–1942 w Szpitalu Starozakonnych w Warszawie (od 1939 jako ordynator), od roku 1941 w getcie, z którego uciekł na krótko przed likwidacją szpitala. W latach 1945–1949 pracował w Klinice Chorób Wewnętrznych Uniwersytetu Łódzkiego, od 1948 doktor habilitowany, 1949–1969 w Gdańsku kierował III i II Kliniką Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej (AMG; Gdański Uniwersytet Medyczny), od 1949 profesor tytularny, od 1956 profesor zwyczajny. W okresie 1950–1953 prorektor, 1953–1956 i 1962–1968 rektor AMG. Znawca nefrologii klinicznej; opisał objawy ostrej niedomogi nerek, szczególnie w przebiegu duru plamistego, oraz cechy hiperazotomii, istniejącej w tej chorobie. Zajmował się jako jeden z pierwszych tzw. nadciśnieniem objawowym, głównie naczyniowo-nerkowym i w przebiegu gruczolaka chromochłonnego nadnercza. Niezależnie od ośrodków naukowych w USA (w tym samym roku) opisał hipoglikemię w przebiegu wysypki trzustki. Z jego inicjatywy po raz pierwszy w Polsce wszczepiono w 1963 roku chorej z arytmią rozrusznik serca, w 1963 zainicjował leczenie guzów chromochłonnych nadnercza metodą chirurgiczną. Autor pamiętnika dokumentującego zbrodnie hitlerowskie w getcie warszawskim. Pochowany na cmentarzu Srebrzysko. Żonaty był z Marią z domu Ney (zm. 1952), następnie z Joanną z domu Muszkowską. ZM

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii