OSTROWSKI STANISŁAW

Z Encyklopedia Gdańska
Wersja Agata Biały (dyskusja | edycje) z dnia 13:02, 13 lis 2018

(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >

STANISŁAW OSTROWSKI (20 VII 1905 Karczmisk, województwo białostockie –13 I 1990 Gdańsk), chemik, dydaktyk. Syn Józefa i Anieli Ostrowskich. W latach 1918–1924 uczeń gimnazjum humanistycznego im. Zygmunta Augusta w Białymstoku. 27 VI 1929 roku ukończył Wydział Chemii Politechniki Warszawskiej (PW), uzyskując tytuł inżyniera chemika. Po odbyciu rocznej służby wojskowej otrzymał etat asystenta na Wydziale Chemii PW, gdzie pracował w latach 1930–1932.

W Gdańsku mieszkał od 1932 roku. Pracował jako rzecznik strony polskiej w Centralnym Laboratorium Towaroznawczym tamtejszego portu. Zmobilizowany w sierpniu 1939 roku, walczył w obronie Gdyni, okres wojny spędził w obozie jenieckim w Niemczech. W 1945 roku podjął pracę w laboratorium przemysłu konserwowego w Gdyni, będąc równocześnie starszym asystentem w Zakładzie Botaniki Politechniki Gdańskiej (PG). W 1949 otrzymał stanowisko adiunkta w Katedrze Chemii Nieorganicznej PG, a w 1954 roku stanowisko adiunkta w Katedrze Analizy Technicznej i Towaroznawstwa Chemicznego PG. W 1955 roku został mianowany zastępcą profesora, w 1956 objął stanowisko kierownika Katedry Analizy Technicznej i Towaroznawstwa Chemicznego PG. W 1959 został etatowym docentem PG, jednak w 1960 podjął pracę na Wydziale Farmaceutycznym Akademii Medycznej w Gdańsku (AMG) na stanowisku docenta oraz kierownika Katedry Chemii Nieorganicznej i Analitycznej. Od 1966 roku profesor nadzwyczajny (tytularny). W latach 1962–1966 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Farmaceutycznego AMG, od 1970 był kierownikiem Zakładu Chemii Analitycznej Instytutu Chemii i Analityki AMG. Od 1975 roku na emeryturze.

Jego badania dotyczyły przede wszystkim szeroko rozumianej analityki środowiskowej i morskiej. Badał skład chemiczny wód naturalnych regionu gdańskiego oraz wód morskich Zatoki Gdańskiej i południowego Morza Bałtyckiego. Opracował nowe metody oznaczania licznych pierwiastków i kolorymetrycznego oznaczania żelaza, ceru, manganu, jodu w postaci jodków i jodanów oraz tlenu rozpuszczonego w wodzie. Opracował metodę oznaczania azotanów, siarczanów i niklu w wodzie morskiej. W latach 1956–1962 współpracował ze Stacją Morską Zakładu Geofizyki Państwowej Akademii Nauk (PAN) w Sopocie. Zorganizował kierowaną przez siebie pracownię chemiczną, która zajmowała się zagadnieniami związanymi z zawartością krzemu w wodach Zatoki Gdańskiej, badaniem temperatury i zasolenia wód powierzchniowych w rejonie Sopotu oraz badaniem osadów dennych pod kątem ich oceny fizykochemicznej. Był autorem licznych prac i publikacji naukowych, między innymi Współczesne kierunki badań w zakresie chemii morza („Studia i Materiały Oceanologiczne” 1974), Sedymetryczne oznaczanie żelaza, glinu i cynku w małych ilościach („Zeszyty Naukowe Politechniki Gdańskiej. Chemia” 1958) oraz patentu dotyczącego sposobu wytwarzania alkoholanów glinu.

Dwukrotnie pełnił funkcję sekretarza gdańskiego oddziału Polskiego Towarzystwa Chemicznego, a w 1963 został wybrany na jego wiceprzewodniczącego. W latach 1961–1964 był sekretarzem III Wydziału Gdańskiego Towarzystwa Naukowego, 1973–1975 członkiem Komitetu Badań Morza PAN oraz komitetów redakcyjnych „Studiów i Materiałów Oceanologicznych” i „Oceanologii”.

Odznaczony między innymi Złotym Krzyżem Zasługi (1970), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1973) oraz odznaką „Zasłużonym Ziemi Gdańskiej” (1968). SeKo PP

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii