LENARCIAK HENRYK

Z Encyklopedia Gdańska
Wersja Leszek Molendowski (dyskusja | edycje) z dnia 06:17, 27 lip 2020

(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Henryk Lenarciak (w środku) ze Stanisławem Burym

HENRYK LENARCIAK (18 VI 1933 Baranów koło Przasnysza – 3 VIII 2006 Gdańsk), stoczniowiec, opozycjonista, inicjator budowy pomnika Poległych Stoczniowców. W latach 1949–1951 uczeń szkoły zawodowej w Szczytnie, ślusarz. W 1952 roku przerwał naukę (po pierwszym roku) w liceum mechanicznym w Kętrzynie, podejmując pracę w Stoczni Gdańskiej. W Stoczni pracował do 1989 (z przerwą w latach 1953–1955 na odbycie służby wojskowej), doszedł do funkcji brygadzisty.

Podczas strajku w grudniu 1970 roku wybrany do komitetu strajkowego. Jeden z 80 delegatów stoczni prowadzących 25 I 1971 rozmowy z Edwardem Gierkiem, upomniał się wówczas między innymi o pozwolenie na budowę kościoła Najświętszej Maryi Panny Królowej Różańca Świętego w miejscu swojego ówczesnego (od 1960) zamieszkania, na Przymorzu (uzyskał zgodę od władz wojewódzkich). W lutym 1971 wystąpił na konferencji wyborczej związków zawodowych Stoczni Gdańskiej z wnioskiem o odsłonięcie tablicy pamiątkowej lub budowę pomnika Poległych Stoczniowców, mających upamiętniać ofiary z 16 XII 1970. Szykanowany, od roku 1976 brał udział w spotkaniach Ruchu Obrony Praw Człowieka i Obywatela i Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża.

W 1980 z ramienia Lecha Wałęsy prowadził kasę Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego Stoczni Gdańskiej. 10 IX 1980 wybrany przewodniczącym Społecznego Komitetu Budowy Pomnika Poległych Stoczniowców; doprowadził do odsłonięcia go po trzech miesiącach, w rocznicę 16 XII 1980. Był gospodarzem uroczystości odsłonięcia, witał przy pomniku kolejnych gości (między innymi w czerwcu 1981 roku Czesława Miłosza). Uczestnik strajku w Stoczni Gdańskiej 15 X 1982 przeciwko delegalizacji Solidarności. Aresztowany, przetrzymywany był początkowo w Areszcie Śledczym w Gdańsku, następnie osadzony w Zakładzie Karnym w Potulicach, zwolniony po dwóch miesiącach. W maju i sierpniu 1988 uczestnik strajków w Stoczni Gdańskiej.

Od grudnia 1989 roku skierowany na wcześniejszą emeryturę, dorabiał jako portier w spółdzielni inwalidów. Od 1957 żonaty był z Joanną Lenarciak, ojciec Wiesława (ur. 1958), modelarza okrętowego. Zmarł tragicznie (przechodząc przy czerwonym świetle potrącony został przez tramwaj na Przymorzu, na skrzyżowaniu ul. Chłopskiej i ul. Obrońców Wybrzeża). Pochowany na cmentarzu w Kiełpinie.

Pośmiertnie (28 VIII 2006) odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Krzyżem Wolności i Solidarności (2018). Jego działalność przedstawił Edmund Szczesiak w książce Okno na wolność (2005). JKU

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii