KOBYLIŃSKI LECH KONRAD

Z Encyklopedia Gdańska
Wersja Blazejsliwinski (dyskusja | edycje) z dnia 13:23, 31 sie 2021

(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Lech Kobyliński

LECH KONRAD KOBYLIŃSKI (ur. 1 V 1923 Wilno), naukowiec, współtwórca polskiego okrętownictwa, profesor Politechniki Gdańskiej (PG). W 1939 absolwent gimnazjum im. Stanisława Staszica w Warszawie, w 1942 absolwent Państwowej Szkoły Techniczno-Mechanicznej w specjalności żeglugi śródlądowej, w 1944 Państwowej Wyższej Szkoły Technicznej. Podczas II wojny światowej pod pseudonimem „Konrad” organizator i dowódca wchodzącego w skład Gwardii Ludowej, a następnie Armii Ludowej, batalionu szturmowego im. Czwartaków. Główny uczestnik (drugiego) zamachu (11 VII 1943) na Café Club w Warszawie, porucznik. Uczestnik powstania warszawskiego, walczył na Starówce i Żoliborzu, awansowany do stopnia kapitana, w dniu kapitulacji powstania przez Wisłę dotarł na Pragę, następnie do lipca 1946 służył w Wojsku Polskim.

Od 1 X 1945 do 1950 studiował na Wydziale Budowy Okrętów Politechniki Gdańskiej (PG). W latach 1950–1952 służył w Marynarce Wojennej, był wykładowcą Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej i konstruktorem w Biurze Konstrukcyjnym Stoczni Marynarki Wojennej w Gdyni, awansował do stopnia komandora porucznika. Od 1953 kierował Katedrą i Zakładem Teorii Okrętów PG, w latach 1954–1961 pracował też w Instytucie Maszyn Przepływowych Polskiej Akademii Nauk. Od 1961 roku doktor nauk technicznych (w zakresie budowy i eksploatacji maszyn), 1963 doktor habilitowany, 1969 profesor nadzwyczajny (tytularny), od 1969 profesor zwyczajny. Od 1976 członek korespondent Polskiej Akademii Nauk (PAN).

Od roku 1961 początkowo pełniący obowiązki kierownika Katedry Hydromechaniki Okrętu, następnie do emerytury w 1993 kierownik. W latach 1963–1975 i 1983–1990 dyrektor Instytutu Okrętowego PG, od 1990 dziekan Wydziału Oceanotechniki i Okrętownictwa. W latach 1976–1983 jako członek sekretariatu Międzynarodowej Organizacji Morskiej przebywał w Londynie. Był profesorem wizytującym między innymi w Petersburgu, Bremie, Trondheim, Teheranie i Bandar-e Abbas.

Specjalista w zakresie hydromechaniki okrętu i bezpieczeństwa ruchu morskiego. Twórca Ośrodka Badań Modelowych na Jeziorze Jeziorak w Iławie, w którym testowano zachowanie się modeli statków w warunkach rzeczywistego falowania (przebadano około 200 modeli statków). Konstruktor wodolotów i poduszkowców (zob. Stocznia Wisła), inicjator szkolenia kapitanów statków na modelach załogowych w zakresie manewrowania (w powstałym w okresie 1985–1989 ośrodku szkoleniowo-badawczym na Jeziorze Slim koło Iławy, obecna Fundacja Bezpieczeństwa Żeglugi i Ochrony Środowiska). Autor między innymi: Śruby okrętowe (1955), Teoria oporu i badania modelowe (1961), Słownik budowy okrętów: teoria okrętu (współautor, 1972, także w wersji angielskiej i rosyjskiej), Freeboard Calculation – Traditional and Future Approach. Marine Technology and Transportation (1995), Safety and Stability of Ships (z S. Kastnerem, 2003).

W latach 1960–2008 przewodniczący Rady Technicznej Polskiego Rejestru Statków, 1985–2007 przewodniczący Rady Naukowej Centrum Techniki Morskiej, od 1990 przewodniczący Rady Fundacji Bezpieczeństwa Żeglugi i Ochrony Środowiska. Od 1985 roku przewodniczący Komisji Morskiej przy Oddziale PAN w Gdańsku, 1986–1990 sekretarz naukowy tego Oddziału, 1972–1976 redaktor naczelny czasopisma „Budownictwo Okrętowe”, 1991–2008 „Marine Technology”, 1976–1997 członek International Maritime Organisation IMO, 1986–1990 członek założyciel International Stability Forum; członek honorowy Royal Institution of Naval Architects (Londyn).

W 1989 roku doktor honoris causa Uniwersytetu Morskiego w Leningradzie (Sankt Petersburg), w 1990 Akademii Marynarki Wojennej w Gdyni, w 2004 PG. W 1957–1987 członek PZPR, w 1958 wchodził w skład Miejskiego Komitetu Obchodów 40-lecia Komunistycznej Partii Polski, w 1964 był delegatem gdańskim na IV Zjazd PZPR, w 1986–1989 członek Rady Konsultacyjnej przy Przewodniczącym Rady Państwa Wojciechu Jaruzelskim. W roku 1994 był członkiem honorowym Komitetu Obchodów 50. Rocznicy Powstania Warszawskiego.

Honorowy obywatel Iławy, honorowy Kapitan Żeglugi Wielkiej (tytuł przyznany przez Stowarzyszenie Kapitanów Żeglugi Wielkiej), honorowy Członek Stowarzyszenie Okrętowców „Korab”. Odznaczony między innymi Krzyżem Walecznych, Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy (1945), Orderem Virtuti Militari IV klasy (1946), Złotym Krzyżem Zasługi, Orderem Budowniczego Polski Ludowej (1969), Krzyżem Partyzanckim, Warszawskim Krzyżem Powstańczym (1981), Krzyżem Oficerskim (1969) i Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (2003), Medalem za Warszawę 1939–1945. W 2015 wyróżniony tytułem Honorowego Profesora Emeritus Politechniki Gdańskiej.

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii