KINA

Z Encyklopedia Gdańska
Wersja Leszek Molendowski (dyskusja | edycje) z dnia 10:38, 27 maj 2019

(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Kino U.T.-Lichtspiele działające w latach 1918-1945 przy St. Elisabeth-Kirchengasse 8/11 (ul. Elżbietańska)
Wejście do kina Leningrad z ul. Długiej, 1959
Multikino, 2018

KINA. Pierwsza projekcja ruchomych obrazów w Gdańsku odbyła się 20 X 1896 w Teatrze Wilhelma przy Langgarten 31A (ul. Długie Ogrody). Pokazy organizowały ekipy objazdowe. W 1907 roku powstało w Gdańsku stałe kino, Passage-Theater. Przed 1914 powstawało kilka dalszych kin, których żywot z reguły był bardzo krótki, np. krótko działające od roku 1910 przy Holzmarkt (Targ Drzewny) kino Eden, czy Apollo przy Damm (ul. Grobla), Corso przy Langgasse (ul. Długa), Kinephon-Theater przy Brotbänkengasse (ul. Chlebnicka), nieokreślone z nazwy kino przy Jopengasse (ul. Piwna), Altstadttheater przy Häkergasse (ul. Straganiarska), Langfuhrer Kunst-Lichtspiele we Wrzeszczu. Niekiedy kina nosiły tę samą nazwę, jak Zentral-Lichtspiele na Stogach i na Siedlcach. Po 1918 roku nastąpił dalszy wzrost popularności kina, które pozyskiwało widzów z zamożnych grup społecznych. Jego właściwy rozwój miał miejsce w latach 30. XX wieku. W sezonie 1930/1931 liczba widzów wynosiła 2 113 943, w 1934/1935: 2 465 265. Pierwsza projekcja filmu dźwiękowego, Dzika orchidea, miała miejsce 24 XI 1930 w kinie Rathaus. W większości kin przestawiono się na projekcję filmów dźwiękowych; w roku 1934 w 3/4 gdańskich kin wyświetlano już filmy dźwiękowe. Repertuar gdańskich kin nie różnił się od programu kin w miastach niemieckich. Od 1933 roku gdańskie kina były wykorzystywane także do propagowania nazistowskich idei. Dotyczyło to i kronik filmowych oraz filmów dokumentalnych. MA

Najważniejsze kina w Gdańsku do 1945 roku
Nazwa kina Liczba miejsc Adres Lata działalności
Capitol Volkskino 631 Langgarten 104/105 (ul. Długie Ogrody) 1928–1945
Filmbühne 330 Karthäuser Straße 79 (ul. Kartuska) 1936–1938 (?)
Filmpalast 900 Schlageterstraße 18 (ul. Dmowskiego) 1924–1945
Flamingo-Bühne 275 Junkergasse 7 (ul. Pańska) 1919–1945
Gedania-Theater 131 Schüsseldamm 53/54 (ul. Łagiewniki) 1911–1945
Gloria-Theater (w 1921: Danziger Zentral-Lichtspielhaus) 380 Langgasse 31 (ul. Długa) 1919–1945
Hansa-Lichtspiele 300 Olivaer Straße 18 (ul. Oliwska) 1915–1945
Lichtbild-Theater 250 Langer Markt 2 (Długi Targ) 1915–1945
Kunst-Lichtspiele 487 Hauptstraße (Adolf-Hitler-Straße) 32 (ul. Grunwaldzka) 1920–1945
Odeon Lichtspielhaus 300 Dominikswall 14 (ul. Wały Jagiellońskie) 1918–1945
Park-Lichtspiele 170 Adolf-Hitler-Straße 521 (ul. Grunwaldzka 521) 1937–1945
Passage-Theater 430 Kohlenmarkt (Theaterplatz) 14–16 (Targ Węglowy) 1907–1945
Rathaus-Lichtspiele 600 Langgasse 60/61 (ul. Długa) 1922–1945
Roxy-Lichtspiele 250 Am Schlossgarten 11 (ul. Rybińskiego) 1913–1945
Scala Kino-Varieté 1150 Langgarten 31 (ul. Długie Ogrody) 1896–1933
Schauburg-Lichtspiele 190 Dominikswall 12 (ul. Wały Jagiellońskie) 1918–1945
Tobis-Palast 950 Langgasse 57/58 (ul. Długa) 1939–1945
Ufa-Palast 1195 St. Elisabeth-Kirchengasse 2 (ul. Elżbietańska) 1931–1945
Union-Lichtspiele 190 Hauptstraße (Adolf-Hitler-Straße) 153 (ul. Grunwaldzka) 1923–1934
U.T.-Lichtspiele GmbH 823 St. Elisabeth-Kirchengasse 8/11 (ul. Elżbietańska) 1918–1945
Urania-Lichtspiele 240 Stadtgebiet 11 (Trakt św. Wojciecha) 1928–1945
Zentral-Lichtspiele 200 Heidseestraße 35 (ul. Stryjowskiego) 1929–1945
MA
Liczba kin w Gdańsku
w latach 1921–1942
1921 6
1922 16
1924 13
1925 14
1927 13
1929 18
1931 16
1933 17
1935 17
1936/1937 18
1937/1938 18
1939 19
1942 18
MA


W wyniku działań wojennych w 1945 roku zniszczeniu uległa większość gdańskich kin. Pierwszy seans po II wojnie światowej odbył się 6 VII 1945 w kinie Delfin (przedwojenne Roxy). Lokalne władze upaństwowionej kinematografii podjęły starania o odbudowanie kinowej infrastruktury, przejmując i adaptując na potrzeby kin pomieszczenia pierwotnie o innym przeznaczeniu. W listopadzie 1945 uruchomiono kino Światowid (istniało do 1949) w adaptowanej sali dawnego Gimnazjum Polskiego przy ul. Augustyńskiego 1; w kwietniu 1946 w dawnej sali parafialnej kościoła ewangelickiego przy ul. Jaśkowa Dolina 14 otwarto kino Bajka (spór o lokal z wcześniejszym administratorem, Kościołem prawosławnym, zakończono w 1966). W marcu 1947 roku uruchomiono przy ul. Szymanowskiego 12/16 kino Capitol (następnie Zetempowiec, Znicz) w sali byłego ewangelickiego kościoła św. Pawła. W maju 1947 uruchomiono kino Syrena w Nowym Porcie, zastąpione 1 V 1953 przez kino 1 Maja. W sierpniu 1950 otworzyło swoje podwoje kino Przyjaźń, zlokalizowane w świetlicy Wojewódzkiego Zarządu Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej (WZ TPPR) we Wrzeszczu, ul. Sobótki 15 (od 1957 przy ul. Długiej 39/40). W pierwszej połowie 1953 roku funkcjonowały w Gdańsku zaledwie 4 stałe kina. 1 XI 1953 uruchomiono największe na Wybrzeżu (około 1200 miejsc) kino Leningrad (od 1993 Neptun), odbudowane w miejscu dawnego kina Tobis-Palast przy ul. Długiej 57. Nazwa kina została narzucona przez Komitet Wojewódzki Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej w Gdańsku, choć w plebiscycie prasowym „Głosu Wybrzeża” zwyciężyła nazwa Artus. W kinie Leningrad odbywały się najbardziej reprezentacyjne imprezy filmowe (regionalne premiery filmów związanych z Wybrzeżem Gdańskim, spotkania z twórcami, od roku 1974 projekcje Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych (FPFF), słynne Konfrontacje i inne). 15 III 1955 na tej samej parceli uruchomiono kino Kameralne przeznaczone początkowo do prezentacji filmów krótkometrażowych, oświatowych i bajek dla dzieci, ale w tej formule nie zaakceptowane przez widownię (w 1984 do 2 kin przy ul. Długiej 57 dodano niewielkie – 70 miejsc – kino Helikon). 20 X 1962 otwarto ostatnie zbudowane od podstaw kino państwowe Kosmos na Oruni (ul. Jedności Robotniczej 115, obecnie Trakt św. Wojciecha), choć planowano budowę dużego kina szerokotaśmowego Zodiak w Oliwie. Sieć gdańskich kin podległych administracji państwowej uzupełniona była przez cały okres Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (PRL) siecią kin pozapaństwowych (związkowych, społecznych lub wojskowych). Liczbę kin, ich status, instytucję zarządzającą, pojemność, kategoryzację oraz czas działalności przedstawiono w tabeli. Najwięcej kin działało w 1. połowie lat 60. XX wieku: 9 państwowych (Leningrad, Kameralne, Bajka, Znicz, Delfin, 1 Maja, Kosmos, Jagienka, Zorza) oraz 11 pozapaństwowych (Drukarz, Żak, Przyjaźń, Zawisza, Tramwajarz, Motława, Wrzos, Włókniarz, Piast, Gedania, Panorama), uzupełnionych kinem Letnim na stadionie Miejskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji przy ul. Traugutta (1958–1962), pokazami w Domu Kultury na Oruni oraz w innych domach kultury (głównie za pomocą aparatury wąskotaśmowej 16 mm). Do końca PRL pojawiły się 4 nowe obiekty: Watra w Domu Harcerza (1971), Barkas w Świbnie (kino istniało wcześniej, stało się „gdańskie” po włączeniu Świbna w granice administracyjne miasta w 1973), Zaspa (1982) oraz Helikon (1984). Nie zapobiegło to stopniowemu zamykaniu kin, zwłaszcza pozapaństwowych (w roku 1989 tych ostatnich było już tylko 5) oraz technicznych degradacji wielu z nich, co było efektem powiększającego się globalnego deficytu kinematografii. W PRL kina podzielone były na kategorie (od tzw. zeroekranów aż do kategorii IV) według warunków lokalowych i wyposażenia technicznego kina. Wpływało to na obieg filmów (premierowymi były najczęściej Leningrad i Znicz), stan kopii (kina III i IV kategorii prezentowały zniszczoną już kopię, zwykle jedną na całe Wybrzeże Gdańskie) oraz cenę biletów (w tych ostatnich najniższą).

Po 13 XI 1981 (do 18 I 1982) działalność wszystkich kin została zawieszona z powodu wprowadzenia stanu wojennego. W dekadzie lat 90. XX wieku, wobec niekorzystnych dla rozwoju kin zmian strukturalnych (ekspansji indywidualnych kanałów odbioru filmów: magnetowidów, odtwarzaczy DVD oraz telewizji; spadku liczby widzów w kinach; zmian w społecznej praktyce chodzenia do kina), przy jednoczesnej degradacji infrastruktury gdańskich kin, nastąpiło stopniowe zamykanie dotychczas istniejących obiektów. Najdłużej istniały Znicz, Zawisza (zamknięte w 2002) oraz Bajka (2003). W kompleksie kin Neptun-Kameralne-Helikon (sprzedanym w 2005 firmie Capital Park z przeznaczeniem na inwestycje pozakinowe) projekcje filmowe odbywały się do maja 2015 roku. W grudniu 2000 roku doszło do ważnego wydarzenia w historii gdańskich kin: powstało pierwsze kino wielosalowe (Multikino, 10 sal, 2771 miejsc), w roku 2003 otwarto Kinoplex (od 14 II 2009 Helios, 8 sal, 1712 miejsc) oraz Cinema City Krewetka (8 sal, 1871 miejsc). Od 1957 do dziś istnieje zasłużone dla rozwoju kultury filmowej kino studyjne Żak (do 1999 przy ul. Wały Jagiellońskie 1, od 2001 przy al. Grunwaldzkiej 195/197), przy którym działa najstarszy do dziś istniejący w Polsce DKF im. Zbyszka Cybulskiego (powstały w 1956). Kino artystyczne promowane było także od 1984 roku przez Gdańskie Centrum Kultury Filmowej (kino Kameralne i Helikon, od 1993 wraz z Neptunem jako Gdańskie Centrum Filmowe), organizatora wielu imprez z zakresu propagowania kultury filmowej (m.in. Ogólnopolskiego Konkursu Wiedzy o Filmie). O repertuarze kin gdańskich w PRL (państwowych i pozapaństwowych) decydował centralny dystrybutor-monopolista. Repertuar był wypadkową niezmiennej przez cały okres PRL funkcji propagandowej kina oraz doraźnych, uzależnionych od okresu historycznych aspektów społecznych (zapotrzebowanie widowni) i ekonomicznych (rentowność). Przez cały okres PRL na ekranach kin w nadmiarze prezentowano tzw. filmy zaangażowane, zwłaszcza z krajów demokracji ludowej i ZSRR, kosztem filmów zachodnich (artystycznych i rozrywkowych). Odbiciem tej tendencji były cykliczne przeglądy filmowe organizowane w gdańskich kinach m.in. z okazji: Międzynarodowego Święta Pracy (1 maja), rocznicy zakończenia II wojny światowej (9 maja), święta Odrodzenia Polski (22 lipca), rocznicy wybuchu II wojny światowej (1 września), rocznicy Wielkiej Rewolucji Październikowej (pierwsza dekada listopada) oraz innych pomniejszych (rocznica wyzwolenia Warszawy, dzień kobiet, urodziny Lenina, dzień Wojska Polskiego, dzień górnika i inne). Ideologiczna funkcja repertuaru stała w sprzeczności z wymogami ekonomicznymi (realizacji odgórnie narzuconego planu wykonania usług kinowych oraz rentowności kin, z roku na rok coraz mniejszej), co było szczególnie odczuwalne w okresie 1960–1975, kiedy nadzór nad kinami gdańskimi sprawowała Wojewódzka Rada Narodowa (odpowiedzialna także za remonty obiektów), a repertuar narzucany był centralnie, zgodnie z ideologicznymi wymogami. Dzięki początkowej niechęci władz PRL do traktowania sztuki filmowej w kategoriach rozrywki, po październiku 1956 roku (zwłaszcza w latach 60. i częściowo latach 70. XX wieku) Polska (a w konsekwencji także i Gdańsk) miała jeden z najambitniejszych repertuarów filmowych w Europie. Filmy, które nie zostały dopuszczone na ekrany do szerokiej dystrybucji, prezentowane były podczas niezwykle popularnego przeglądu Konfrontacje (w Gdańsku głównie w kinie Leningrad, w latach 1974–1993). Lokalną specyfikę repertuaru gdańskich kin wyznaczały uroczyste premiery filmów związanych z Gdańskiem i Wybrzeżem Gdańskim ( Gdańsk w filmie po 1945) oraz imprezy promujące kino polskie (FPFF, przeglądy: „Polskie debiuty filmowe”, „Młode kino polskie”). Repertuar gdańskich kin został mocno skomercjalizowany w latach 80. XX wieku (ekspansja tzw. Kina Nowej Przygody), kiedy rentowność stała się najważniejszym priorytetem ich działalności. Po transformacji ustrojowej, wobec dominacji multipleksów, problemem stał się dostęp widzów do kina artystycznego (obecnego w kinie Żak oraz w GCF), choć liczba sal w multipleksach skłania ich właścicieli do dywersyfikacji repertuaru. MA KRK

Lista kin gdańskich po 1945 roku
Nazwa Adres Data rozpoczęcia
i zakończenia działalności
Standard (kategoria*, liczba miejsc, ewentualnie liczba sal) Właściciel Uwagi
1 MAJA (od 1990 Nord) Nowy Port, ul. Marynarki Polskiej 111 (Dom Kultury Związku Zawodowego Marynarzy i Portowców) 1 V 1953 – 1995 do 1974 – kat. II
od 1974 – kat. I, 273 miejsca
kino państwowe** / związkowe Do 1956 było to kino państwowe, 1956–1974 związkowe (Związek Zawodowy Marynarzy i Portowców), od 1974 ponownie państwowe (OPRF, OIRF, Neptun Film).
Bajka Wrzeszcz, ul. Jaśkowa Dolina 14 7 IV 1946 – 2003 1952 – 375 miejsc
1967 – kat. I, 302 miejsca
1968 – kat. I, 229 miejsc
1979 – kat. I, 274 miejsca
kino państwowe Budynek dawnego Luterhausu został przekazany tuż po wojnie Polskiemu Kościołowi Prawosławnemu w Gdańsku. Spór pomiędzy nim a OZK (WZK) został ostatecznie rozstrzygnięty dopiero w 1966 roku.
Barkas Świbno, ul. Boguckiego 1979 – kat. II, 172 miejsca kino państwowe Kinem gdańskim stało się po zmianach administracyjnych w 1973 i włączeniu Wyspy Sobieszewskiej (w tym Świbna) w granice Gdańska.
Capitol zob. Znicz
Cinema 3D Suchanino, ul. Schuberta 102 A (Centrum Handlowe Morena) 14 X 2016 6 sal, 1100 miejsc
Cinema City Krewetka Śródmieście, ul. Karmelicka 1 2002 8 sal, 1871 miejsc kino prywatne
Delfin Oliwa, ul. Armii Czerwonej 11 (obecnie ul. Opata Jacka Rybińskiego) 6 VII 1945 – 1990 1952 – 273 miejsca
1967 – kat. II, 200 miejsc
1979 – kat. II, 181 miejsc
kino państwowe Pierwsze kino w powojennym Gdańsku.
Drukarz
(wcześniej Rudy Kot)
Śródmieście, ul. Garncarska 18/20 (Dom Drukarza) luty 1957 – 1991 1971 – kat. III, 180 miejsc
1979 – kat. III, 210 miejsc
1982 – kat. II, 210 miejsc
kino pozapaństwowe,
właściciel: Związek Zawodowy Poligrafii
Nazwa Rudy Kot obowiązywała do końca 1957 roku.
Garnizonowe zob. Zawisza
Gedania Śródmieście, ul. Dyrekcyjna 2 (budynek Dyrekcji Kolei) 13 IX 1958 – 1992 1958 – 300 miejsc
1971 – kat. II, 455 miejsc
1979 – kat. II, 400 miejsc
1982 – kat. II, 400 miejsc
kino pozapaństwowe,
właściciel: Związek Zawodowy Kolejarzy DOKP
Helikon Śródmieście, ul. Długa 57 1984–2015 70 miejsc kino państwowe Od 1984 wraz z kinem Kameralne tworzyło Gdańskie Centrum Kultury Filmowej; od 1993 z kinami Kameralne i Neptun – Gdańskie Centrum Filmowe.
Helios zob. Kinoplex
Helios Wrzeszcz, ul. Kilińskiego 4 (Galeria Metropolia) 22 X 2016 7 sal, 1000 miejsc
Jagienka Wrzeszcz, ul. Wajdeloty 13 czerwiec 1961 – do końca 1963 kino państwowe
Kameralne Śródmieście, ul. Długa 57 15 III 1955 – 2015 1967 – kat. II, 165 miejsc
1979 – kat. II, 165 miejsc
1982 – kat. II, 165 miejsc
kino państwowe W latach 1979–1985 wydzierżawione Socjalistycznemu Związkowi Studentów Polskich na potrzeby kina i DKF-u „Żak” – funkcjonowało wówczas pod nazwą Kameralne-Żak. Ponownie otwarte po generalnym remoncie w 1988 roku. Od 1984 wraz z kinem Helikon tworzyło Gdańskie Centrum Kultury Filmowej; od 1993 z kinami Helikon i Neptun – Gdańskie Centrum Filmowe.
Kinoplex (od 14 II 2009 Helios) Przymorze, ul. Kołobrzeska 41C 2003 8 sal, 1712 miejsc kino prywatne
Kopernik Siedlce, ul. Kartuska brak danych 1968, 1971 – kat. IV, 196 miejsc, wąskotaśmowe 16 mm właściciel: Szpital Wojewódzki
Kosmos Orunia, ul. Jedności Robotniczej 115 (ob. Trakt św. Wojciecha) 20 X 1962 – 1998 1966 i 1979 – kat. I, 440 miejsc kino państwowe
Leningrad (od 1993 Neptun) Śródmieście, ul. Długa 57 3 XI 1953 – 31 V 2015 1967 – kat. 0, 1200 miejsc
1968 – kat. 0, 1106 miejsc
1979 – kat. 0, 1202 miejsca
1998 – 1100 miejsc
kino państwowe Od 1993 (wraz z Helikonem i Kameralnym) tworzyło Gdańskie Centrum Filmowe.
Lechia (Letnie) Wrzeszcz (Aniołki), ul. Traugutta (stadion MOSiR) 1958–1962 kino państwowe Kino plenerowe, działało w miesiącach letnich: 1958: 14 sierpnia – 24 września; 1959: 25 lipca – 15 października (!); 1960: 13 lipca – 18 września; 1961: 20 czerwca – 1 października; 1962: 9 czerwca – 31 sierpnia.
Marynarz (kontynuacja działalności kina Syrena) Nowy Port, ul. Na Zaspę 52 (Dom Marynarza) 5 VIII 1950 – 1 IV 1953 1952 – 160 miejsc kino państwowe Zamknięte ze względu na złe warunki bezpieczeństwa.
Motława Śródmieście, ul. Wałowa 18 1 V 1958 – 1971 1968, 1971 – kat. II, 415 miejsc kino pozapaństwowe,
właściciel: Zakłady Gazownicze
Multikino Wrzeszcz, al. Zwycięstwa 14 18 XI 2000 (oficjalne otwarcie, działało od 3 XI 2000) 10 sal, 2771 miejsc kino prywatne
Neptun zob. Leningrad
Nord zob. 1 MAJA
Panorama Śródmieście, ul. Lisia Grobla 24 III 1959 – 2 I 1966 kino pozapaństwowe,
właściciel: Stocznia Gdańska
W momencie powstania była to druga w Gdańsku (po kinie Znicz) sala z ekranem panoramicznym.
Piast Śródmieście, ul. Angielska Grobla 19A grudzień 1959 –1977 1971, 1979 – kat. I, 360 miejsc kino pozapaństwowe,
właściciel: Zakłady Mięsne
Polonia zob. Delfin
Przyjaźń Wrzeszcz, ul. Sobótki 15 (w świetlicy Wojewódzkiego Zarządu TPPR) od 31 VII 1950 1971 – kat. II, 115 miejsc kino pozapaństwowe,
właściciel: Wojewódzki Zarząd Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej
W prasie występowało pod kilkoma nazwami:
Przyjaźń, Klub Przyjaźni TPPR, Klub Przyjaźń, Klub TPPR.
Śródmieście, ul. Wałowa (świetlica gdańskiej Gazowni) od 29 III 1952
Śródmieście, ul. Angielska Grobla 19B (w gmachu Miejskich Zakładów Mięsnych) od 1 VI 1952
Śródmieście, ul. Długa 35 1957–1975
Rudy Kot zob. Drukarz
Syrena (zob. też Marynarz) Nowy Port, ul. Sportowa 16 V 1947 – 5 VIII 1950 kino państwowe Przeniesione do świetlicy Domu Marynarza (już jako Marynarz) ze względu na małą przydatność sali.
Światowid Śródmieście, ul. Białowiejska 1 (obecnie ul. Augustyńskiego),
zaadaptowana sala byłego Gimnazjum Polskiego Macierzy Szkolnej
październik 1945 – 23 VII 1949 kino państwowe Zlikwidowane na żądanie władz oświatowych, administratora budynku.
Tramwajarz Strzyża, al. Wojska Polskiego 1957–1976 1971 – kat. II, 275 miejsc kino pozapaństwowe, właściciel: Zarząd Komunikacji Miejskiej
Watra (od 1996 Watra-Syrena) Śródmieście, ul. Za Murami 2–10
(Dom Harcerza)
1971–2002 1971 – kat. II, 200 miejsc
1979 – kat. II, 198 miejsc
1982 – kat. II, 198 miejsc
kino społeczne,
właściciel: Komenda Hufca Związku Harcerstwa Polskiego;
od 1996 należało do spółki Syrena
Włókniarz Stogi, ul. Nowotna 18 5 X 1957 – 1968 kino pozapaństwowe,
właściciel: Państwowe Fabryki Przemysłu Pasmanteryjnego Gdańsk (Pasanil)
Wrzos Siedlce, ul. Kartuska 10 21 IX 1957 – 1972 1968, 1971 – kat. II, 183 miejsca kino pozapaństwowe,
właściciel: Komenda Wojewódzka Milicji Obywatelskiej
Zaspa Osiedle Zaspa, ul. Pilotów (Dom Społeczny) lipiec 1982 – 1992 1979, 1983 – kat. II, 237 miejsc kino państwowe
Zawisza (wcześniej Garnizonowe) Wrzeszcz, ul. Słowackiego 3 (Garnizonowy Klub Oficerski) czerwiec 1957 – 2002 1971 – kat. II, 234 miejsca
1979 – kat. I, 204 miejsca
1982 – kat. I, 204 miejsca
kino pozapaństwowe,
właściciel: do 1983 – Garnizonowy Klub Oficerski; od 1983 – Pomorski Okręg Wojskowy
Do końca 1959 funkcjonowało pod nazwą Garnizonowe.
ZMP-owiec zob. Znicz
Znicz (wcześniej jako Capitol i ZMP-owiec) Wrzeszcz, ul. Szymanowskiego 12/16 15 III 1947 – 2002 1952 – 849 miejsc
1967 – kat. I, 712 miejsc
1976 – kat. 0, 652 miejsca
1979 – kat. 0, 652 miejsca
kino państwowe Nazwa Capitol obowiązywała do 30 IX 1950;
od 1 X 1950 – nazwa ZMP-owiec; od 19 III 1957 – Znicz.
Pierwsze kino gdańskie z ekranem panoramicznym.
Zorza Przeróbka, ul. Siennicka 25 (adaptowana sala Zakładów Naprawczych Taboru Kolejowego) maj 1962 – 31 XII 1967 kino państwowe Zlikwidowane na żądanie ZNTK.
Żak Śródmieście, ul. Wały Jagiellońskie 1
Śródmieście, ul. Długa 57
Wrzeszcz, al. Grunwaldzka 195/197
1957 1971 – kat. II, 130 miejsc

2001 – 148 miejsc
kino pozapaństwowe,
właściciel: Związek Studentów Polskich;
od 1991: Miasto Gdańsk
W latach 1957–1979, 1985–1999 mieściło się przy ul. Wały Jagiellońskie 1; 1979–1985 przy ul. Długiej 57 w sali kina Kameralne (jako Kameralne-Żak); od 2001 przy al. Grunwaldzkiej 195/197.
* W okresie PRL kina dzielono na tzw. kategorie według warunków lokalowych i wyposażenia technicznego kina: od kategorii najwyższej (tzw. zeroekranów) aż do najniższej kategorii IV.
** Nazwy kolejnych, najważniejszych instytucji państwowych nadzorujących gdańskie kina: Okręgowy Zarząd Kin (do 1959), Wojewódzki Zarząd Kin (1960–1975), Okręgowe Przedsiębiorstwo Rozpowszechniania Filmów (1976–1987), Okręgowa Instytucja Rozpowszechniania Filmów (1987–1990), Instytucja Filmowa Dystrybucji Filmów „Neptun Film” (1990–1994), Państwowa Instytucja Filmowa „Neptun Film” (1994–2000), Neptun Film sp. z o.o (2000–2007; w 2005 sprzedana firmie Capital Park sp. z o.o.).
KRK
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii