EHRHARDT BRUNO

Z Encyklopedia Gdańska
(Różnice między wersjami)
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Linia 1: Linia 1:
 
{{paper}}
 
{{paper}}
 
'''BRUNO EHRHARDT''' (28 V 1826 Eilenburg, Saksonia – 29 VII 1905 Sopot?), architekt. Do roku 1850 studiował w Królewskim Instytucie Przemysłowym w Berlinie, w 1854 uzyskał uprawnienia w zakresie budownictwa lądowego, w 1859 budownictwa wodnego i kolejowego. Pracował przy budowie linii kolejowych w Brandenburgii i na Pomorzu. Od 1861 roku inspektor budowlany w Koszalinie, w latach 1868–1895 nadinspektor budowlany rejencji gdańskiej. W 1888 otrzymał tytuł tajnego radcy. Nadzorował prace budowlane na podległym terenie, w tym prace rekonstrukcyjne przy kościele na zamku w Malborku, przy budowie w Gdańsku w latach 1881–1886 gmachów dla sejmiku prowincji oraz nadprezydentury przy Neugarten (ul. Nowe Ogrody). Zaprojektował i zbudował na zlecenie między innymi: w latach 1873–1875 pierwszy budynek [[SZPITAL DIAKONIS EWANGELICKICH | szpitala diakonis ewangelickich]] przy Neugarten, 1881–1883 kompleks obiektów Provinzial-Erziehungsanstalt Tempelburg ([[PAŃSTWOWY ZAKŁAD WYCHOWAWCZY | Państwowy Zakład Wychowawczy]]) przy Karthäuser Straße 243/245 (ul. Kartuska). Od 1873 roku kierował Königliche Provinzial-Kunst- und Gewerbeschule ([[KRÓLEWSKA SZKOŁA SZTUK PIĘKNYCH | Królewska Szkoła Sztuk Pięknych]]) w budynku dawnego klasztoru [[FRANCISZKANIE | franciszkanów]] przy Fleischergasse (ul. Rzeźnicka). Przez 34 lata członek zwyczajny, przez 12 lat członek honorowy Westpreußischer Architekten- und Ingenieur-Verein. W 1874 roku mieszkał przy ul. Lastadia 33, w 1892 przy Krebsmarkt 4/5 (Targ Rakowy), po roku 1895 w Sopocie. Od 1 X 1895 na emeryturze. <br/><br/>  
 
'''BRUNO EHRHARDT''' (28 V 1826 Eilenburg, Saksonia – 29 VII 1905 Sopot?), architekt. Do roku 1850 studiował w Królewskim Instytucie Przemysłowym w Berlinie, w 1854 uzyskał uprawnienia w zakresie budownictwa lądowego, w 1859 budownictwa wodnego i kolejowego. Pracował przy budowie linii kolejowych w Brandenburgii i na Pomorzu. Od 1861 roku inspektor budowlany w Koszalinie, w latach 1868–1895 nadinspektor budowlany rejencji gdańskiej. W 1888 otrzymał tytuł tajnego radcy. Nadzorował prace budowlane na podległym terenie, w tym prace rekonstrukcyjne przy kościele na zamku w Malborku, przy budowie w Gdańsku w latach 1881–1886 gmachów dla sejmiku prowincji oraz nadprezydentury przy Neugarten (ul. Nowe Ogrody). Zaprojektował i zbudował na zlecenie między innymi: w latach 1873–1875 pierwszy budynek [[SZPITAL DIAKONIS EWANGELICKICH | szpitala diakonis ewangelickich]] przy Neugarten, 1881–1883 kompleks obiektów Provinzial-Erziehungsanstalt Tempelburg ([[PAŃSTWOWY ZAKŁAD WYCHOWAWCZY | Państwowy Zakład Wychowawczy]]) przy Karthäuser Straße 243/245 (ul. Kartuska). Od 1873 roku kierował Königliche Provinzial-Kunst- und Gewerbeschule ([[KRÓLEWSKA SZKOŁA SZTUK PIĘKNYCH | Królewska Szkoła Sztuk Pięknych]]) w budynku dawnego klasztoru [[FRANCISZKANIE | franciszkanów]] przy Fleischergasse (ul. Rzeźnicka). Przez 34 lata członek zwyczajny, przez 12 lat członek honorowy Westpreußischer Architekten- und Ingenieur-Verein. W 1874 roku mieszkał przy ul. Lastadia 33, w 1892 przy Krebsmarkt 4/5 (Targ Rakowy), po roku 1895 w Sopocie. Od 1 X 1895 na emeryturze. <br/><br/>  
Żonaty z Laurą Hildebrandt. Miał synów [[EHRHARDT ALBRECHT | Albrechta]] i Walthera, który po maturze w 1876 roku w Gimnazjum Miejskim i po studiach prawniczych został urzędnikiem – w 1908 roku pracował w rejencji bydgoskiej, następnie w gdańskiej. {{author: MrGl}} [[Category: Encyklopedia]] [[Category: Ludzie]]
+
Żonaty z Laurą Hildebrandt. Miał synów [[EHRHARDT ALBRECHT | Albrechta]] oraz Walthera, który po maturze w 1876 roku w Gimnazjum Miejskim i po studiach prawniczych został urzędnikiem – w 1908 roku pracował w rejencji bydgoskiej, następnie w gdańskiej. {{author: MrGl}} [[Category: Encyklopedia]] [[Category: Ludzie]]

Wersja z 12:23, 29 kwi 2019

BRUNO EHRHARDT (28 V 1826 Eilenburg, Saksonia – 29 VII 1905 Sopot?), architekt. Do roku 1850 studiował w Królewskim Instytucie Przemysłowym w Berlinie, w 1854 uzyskał uprawnienia w zakresie budownictwa lądowego, w 1859 budownictwa wodnego i kolejowego. Pracował przy budowie linii kolejowych w Brandenburgii i na Pomorzu. Od 1861 roku inspektor budowlany w Koszalinie, w latach 1868–1895 nadinspektor budowlany rejencji gdańskiej. W 1888 otrzymał tytuł tajnego radcy. Nadzorował prace budowlane na podległym terenie, w tym prace rekonstrukcyjne przy kościele na zamku w Malborku, przy budowie w Gdańsku w latach 1881–1886 gmachów dla sejmiku prowincji oraz nadprezydentury przy Neugarten (ul. Nowe Ogrody). Zaprojektował i zbudował na zlecenie między innymi: w latach 1873–1875 pierwszy budynek szpitala diakonis ewangelickich przy Neugarten, 1881–1883 kompleks obiektów Provinzial-Erziehungsanstalt Tempelburg ( Państwowy Zakład Wychowawczy) przy Karthäuser Straße 243/245 (ul. Kartuska). Od 1873 roku kierował Königliche Provinzial-Kunst- und Gewerbeschule ( Królewska Szkoła Sztuk Pięknych) w budynku dawnego klasztoru franciszkanów przy Fleischergasse (ul. Rzeźnicka). Przez 34 lata członek zwyczajny, przez 12 lat członek honorowy Westpreußischer Architekten- und Ingenieur-Verein. W 1874 roku mieszkał przy ul. Lastadia 33, w 1892 przy Krebsmarkt 4/5 (Targ Rakowy), po roku 1895 w Sopocie. Od 1 X 1895 na emeryturze.

Żonaty z Laurą Hildebrandt. Miał synów Albrechta oraz Walthera, który po maturze w 1876 roku w Gimnazjum Miejskim i po studiach prawniczych został urzędnikiem – w 1908 roku pracował w rejencji bydgoskiej, następnie w gdańskiej. MrGl

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii