CZARNOCKI WILHELM CZESŁAW

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >

WILHELM CZESŁAW CZARNOCKI (20 X 1886 Stańków, województwo nowogródzkie – 3 VI 1963 Gdańsk), lekarz. Od roku 1913 doktor po studiach na uniwersytecie w Warszawie i Krakowie. W roku 1905 relegowany ze studiów za udział w zajściach studenckich. Podczas I wojny światowej żołnierz armii carskiej, kierował laboratorium chemiczno-analitycznym. Brał udział w wojnie polsko-radzieckiej w roku 1920, w 1927 major lekarz Wojska Polskiego, w 1928 habilitowany na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1928–1934 prezes Naczelnej Izby Lekarskiej, 1931–1933 Komisarz Ubezpieczeń Społecznych. W roku 1939 powołany przez Wydział Lekarski uniwersytetu w Wilnie jako profesor tytularny na stanowisko kierownika Katedry i Zakładu Anatomii Patologicznej – wybuch II wojny światowej uniemożliwił objęcie tego stanowiska. W latach 1940–1942 pełnił w Warszawie obowiązki prosektora Szpitala św. Stanisława, 1941–1944 dyrektor Szpitala Dzieciątka Jezus. Od roku 1945 w Gdańsku jako profesor zwyczajny Akademii Lekarskiej w Gdańsku (ALG; Gdański Uniwersytet Medyczny), 1948 prorektor, 1948–1953 rektor ALG i Akademii Medycznej w Gdańsku. Zorganizował od podstaw służby anatomopatologiczne w województwie gdańskim, koszalińskim i bydgoskim. Badacz etiologii ostrej martwicy wątroby, wyodrębnił z tej choroby dużą grupę przypadków o jednej i takiej samej przyczynie; badał patologię ostrej martwicy trzustki, współistniejącej z chorobami dróg żółciowych; opisał zjawisko przepuszczalności podścieliska w raku części pochwowej macicy. ZM

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii