ZIELENIEWSKI SŁAWOMIR

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >

SŁAWOMIR ZIELENIEWSKI (16 IV 1914 Mierzwice, powiat łosicki nad Bugiem – 24 X 1994 Gdańsk), sportowiec (głównie pchnięcie kula, rzut młotem), trener, działacz sportowy. Ukończył gimnazjum w Sokołowie Podlaskim. Studiował w Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego w Warszawie (później Akademia Wychowania Fizycznego).

Przed rokiem 1939 lekkoatleta warszawskich klubów: SKS Grażyna (1934–1935), AKS (1935) i Polonii (1936–1939). W 1934 w zimowych mistrzostwach Polski zdobył srebrny medal w pchnięciu kulą (12,86), w 1938 zajął czwarte miejsce na Mistrzostwach Polski w pchnięciu kulą, zdobył też w tej konkurencji wicemistrzostwo Warszawy. Do wybuchu wojny jego rekord życiowy w kuli wynosił 14,08. W Polonii Warszawa pełnił także funkcję trenera sekcji lekkoatletycznej. Od września 1938 pracował jako wojewódzki instruktor wychowania fizycznego w Kielcach, między innymi przygotowywał projekt utworzenia Kieleckiego Okręgowego Związku Lekkoatletyki.

W czasie II wojny światowej żołnierz Armii Krajowej na Kielecczyźnie i Podlasiu (ps. Zgraja, Vis, Ran). W 1945 brał udział (jako niezrzeszony) w pierwszych po II wojnie światowej Mistrzostwach Warszawy, zajmując trzecie miejsce w skoku wzwyż (150 cm). Skierowany do Gdańska, od 7 VIII 1945 członek pierwszego Zarządu klubu sportowego Lechia Gdańsk i Okręgowego Związku Lekkoatletycznego (we wrześniu 1945 roku jego kapitan sportowy, w latach 1981–1984 i 1988–1992 – prezes). We wrześniu 1945, na zebraniu reaktywującym Polski Związek Lekkoatletyczny, wybrany został członkiem Komisji Rewizyjnej. Od 1951 zasiadał w składzie gdańskiej Wojewódzkiej Rady Trenerów Lekkoatletycznych. Jednocześnie do 1952 roku czynny zawodnik Lechii Gdańsk, między innymi podczas zimowych Mistrzostw Polski w 1946 i w 1947 zdobył srebrny medal w pchnięciu kulą, w 1950 i 1951 brązowy medalista. W rzucie młotem w 1950 i 1952 wicemistrz Polski, w 1953 mistrz Zrzeszenia Budowlani. Był mistrz Wybrzeża w pchnięciu kulą (1948, 1949), w rzucie dyskiem (1949) i w rzucie młotem (1949, 1951, 1952). Reprezentant kraju i reprezentant Gdańska (między innymi w spotkaniu 7 IV 1946 Gdańsk – Olsztyn 58,5:50,5 drugi w pchnięciu kulą).

Równocześnie w latach 1945–1959 trener w Lechii Gdańsk, kierownik wyszkolenia w Wojewódzkim Ośrodku Szkolenia Sportowego, od 1952 nauczyciel, zastępca dyrektora i kierownik Wydziału LA w gdańskim Technikum Wychowania Fizycznego, w Studium Nauczycielskim Wychowania Fizycznego, Wyższej Szkole Wychowania Fizycznego i Akademii Wychowania Fizycznego i Sportu (AWFiS), od roku 1959 doktor (obrona na WSWF Wrocław, na podstawie pracy: Zmiany sił i mocy pod wpływem ćwiczeń dynamicznych i statycznych specjalnych), następnie trener klasy „S”, od 1972 docent gdańskiej AWFiS, dyrektor Instytutu Sportu, prodziekan. Jeden z animatorów powstania w Gdańsku (1956, przy Lechii Gdańsk) sekcji rugby.

W latach 1956–1969 trener polskiej kadry olimpijskiej i narodowej miotaczy. Jako trener uczestniczył w Igrzyskach Olimpijskich w Helsinkach (1956), Rzymie (1960), Tokio (1964), Meksyku (1968), Monachium (1972) i Moskwie (1980). Jako trener miotaczy uczestniczył w Mistrzostwach Europy w Sztokholmie (1958), Belgradzie (1962), Budapeszcie (1966) i Helsinkach (1970). Od 1 I 1977 na emeryturze. Od 1977 do 1992 prezes Gdańskiego Okręgowego Związku LA.

Wychowawca między innymi mistrza olimpijskiego w pchnięciu kulą Władysława Komara, olimpijczyka Stanisława Lubiejewskiego (rzut młotem), dyskobola Jerzego Klockowskiego, Jerzego Korcha (który już w 1954 odebrał mu rekord Wybrzeża w rzucie młotem – 49,91), Edmunda Antczaka i innych.

Autor podręcznika Pchnięcie kulą (1964), współautor (z Bogdanem Masłowskim) podręcznika Rzut młotem (1964), współautor (z Zygmuntem Szelestem i Ryszardem Żukowskim) skryptu Metodyki nauczania rzutów lekkoatletycznych (1976, 1988). Odznaczony między innymi Srebrnym Krzyżem Zasługi (1956), Krzyżami Kawalerskim i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Armii Krajowej, medalem „Za zasługi dla Polskiego Komitetu Olimpijskiego”, pośmiertnie medalem „Za zasługi dla gdańskiego sportu” (2018). Miał córkę Ewę Paszkowską i syna Tomasza.

Pochowany na cmentarzu Srebrzysko. W latach 1999–2007 w Skórczu odbywał się memoriał jego imienia; jego imię nosi stadion lekkoatletyczny przy AWFiS.

Udział Sławomira Zieleniewskiego w mistrzostwach Polski
Data i miejsce zawodów Dyscyplina Wyniki
23–23 VII 1938 Warszawa pchnięcie kulą (12,57 m) IV miejsce
29–30 IX 1945 Łódź pchnięcie kulą (11,88 m) brązowy medal
2–3 III 1946 Olsztyn
Zimowe Mistrzostwa Polski (w hali)
pchnięcie kulą (12,27 m) wicemistrz Polski
7–9 IX 1946 Kraków pchnięcie kulą (12,91 m) brązowy medal
9 II 1947 Olsztyn
Zimowe Mistrzostwa Polski (w hali)
pchnięcie kulą (12,63 m) wicemistrz Polski
10–11 VII 1948 Poznań pchnięcie kulą (13,15 m) V miejsce
18–19 II 1950 Przemyśl
Zimowe Mistrzostwa Polski (w hali)
pchnięcie kulą (13,26 m) brązowy medal
13–15 VIII 1950 Kraków rzut młotem (47,16 m) wicemistrz Polski
pchnięcie kulą (13,21 m) IV miejsce
19 II 1951 Poznań
Zimowe Mistrzostwa Polski (w hali)
pchnięcie kulą (13,51 m) brązowy medal
9–16 IX 1951 Warszawa pchnięcie kulą (13,54 m) V miejsce
rzut młotem (43,78 m) V miejsce
14–17 VIII 1952 Wrocław rzut młotem (46,08 m) wicemistrz Polski
Udział Sławomira Zieleniewskiego
w mistrzostwach Wybrzeża
Rok Dyscyplina Wyniki
1947 pchnięcie kulą (12,30 m) wicemistrz Wybrzeża
skok w wzwyż (165 cm) wicemistrz Wybrzeża
1948 pchnięcie kulą (12,83 m) mistrz Wybrzeża
1949 pchnięcie kulą (12,48 m) mistrz Wybrzeża
rzut dyskiem (36,40 m) mistrz Wybrzeża
rzut młotem (38,36 m) mistrz i rekordzista Wybrzeża
1951 rzut młotem (46,45 m) mistrz Wybrzeża
pchnięcie kulą (12,99 m) wicemistrz Wybrzeża
1952 rzut młotem (46,10 m) mistrz Wybrzeża
pchnięcie kulą (12,99 m) III miejsce
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii