ZEGARSKI WITOLD

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >

WITOLD ZEGARSKI (16 IV 1920 Gdańsk – 25 II 1999 Gdańsk), lekarz ze specjalizacją I i II stopnia z interny, profesor i prorektor Akademii Medycznej w Gdańsku (AMG). Syn doktora Teofila Zegarskiego, nauczyciela, dyrektora gimnazjum w Gdyni, działacza polonijnego w II Wolnym Mieście Gdańsku i Jadwigi z domu Ziegert, gospodyni domowej. Brat Marii, Ireny i Edwarda.

Dzieciństwo spędził w Gdyni-Orłowie. W latach 1926–1930 uczęszczał do Szkoły Podstawowej w Gdyni-Kolibkach, następnie do gimnazjum i liceum ogólnokształcącego w Gdyni-Orłowie, maturę uzyskał w 1939 roku. Po wybuchu II wojny światowej został aresztowany przez Niemców i osadzony w obozach przejściowych dla Polaków w Gdyni i w w Nowym Porcie. W latach 1940–1945 przebywał w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen-Oranienburg.

W Gdańsku od 1945 roku, podjął studia na Wydziale Lekarskim Akademii Lekarskiej (AL) w Gdańsku. Od 1950 pracował w I Klinice Chorób Wewnętrznych AL, początkowo w charakterze wolontariusza, po semestrze jako asystent. W 1951 ukończył studia, w 1953 zrobił specjalizację I stopnia z interny. W 1958 awansował na stanowisko starszego asystenta, rok później uzyskał specjalizację II stopnia z interny. W 1961 na podstawie dysertacji Zachowanie się żelaza w surowicy krwi u ludzi w zatruciu ołowiem (promotor Marian Górski) doktor nauk medycznych, awansował na stanowisko adiunkta. W 1963 przebywał na stażu naukowym w berlińskim Instytucie Medycyny Pracy w Klinice Chorób Zawodowych. W 1968, na podstawie dorobku i rozprawy Wpływ doświadczalnego zatrucia ołowiem na wątrobę, doktor habilitowany nauk medycznych. W 1969 wyjechał na trzymiesięczny staż naukowy do Clinici del Lavoro w Mediolanie, od 1970 docent. W 1972 został ordynatorem Oddziału Ostrych Zatruć w I Klinice Chorób Wewnętrznych AMG, późniejszej I Kliniki Chorób Wewnętrznych i Ostrych Zatruć. W latach 1972-1981 pełnił funkcję prorektora do spraw lecznictwa i szkolenia podyplomowego AMG. W 1977 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. W latach 1980-1990 pełnił funkcję kierownika I Kliniki Chorób Wewnętrznych i Ostrych Zatruć AMG. Od 1988 profesor zwyczajny. W 1990 przeszedł na emeryturę.

Zajmował się zagadnieniami z dziedziny toksykologii, między innymi klinicznej, przemysłowej i doświadczalnej. Autor między innymi Ostre zatrucia lekami. Inne leki (w: Toksykologia kliniczna, Warszawa, 1988); Wczesne i późne powikłania oraz śmiertelność w ostrych zatruciach tlenkiem węgla (Warszawa, 1987); Ostre zatrucia (w: Choroby wewnętrzne, Gdańsk, 1978). Był polskim prekursorem zastosowania hemoperfuzji w leczeniu pacjentów z ostrymi zatruciami. Opracował własną technologię produkcji kolumny hemoperfuzji, przeprowadził jej próby biologiczne, a całość opatentował.

Był członkiem między innymi: Towarzystwa Internistów Polskich (od 1992 członek honorowy), Rady Naukowej Instytutu Medycyny Pracy w Przemyśle Włókienniczym i Chemicznym w Łodzi (w latach 1981–1989), Rady Naukowej Instytutu Medycyny Morskiej i Tropikalnej w Gdyni, Polskiego Towarzystwa Medycyny Pracy (od 1981 członek honorowy), Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Toksykologicznego (w latach 1994–1996), Rady Wyższego Szkolnictwa Medycznego. Był członkiem Związku Bojowników o Wolność i Demokrację i radnym Dzielnicowej i Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku. Pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Zdrowia i Opieki Społecznej Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku i przewodniczącego Okręgowego Sądu Lekarskiego.

Odznaczony między innymi Złotym Krzyżem Zasługi (1964), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem Zasłużonemu Akademii Medycznej w Gdańsku (1975), Medalem 40-lecia Akademii Medycznej w Gdańsku (1985), Medalem 50-lecia Akademii Medycznej w Gdańsku (1995), odznaką „Zasłużonym Ziemi Gdańskiej” (1970), odznaką „ Za Wzorową Pracę w Służbie Zdrowia” (1970), odznakę „Za Szczególne Zasługi dla Rozwoju Bydgoszczy” (1974), odznaką „1000-lecia Państwa Polskiego” (1976), odznaką „Za Zasługi dla Rozwoju Województwa Słupskiego” (1979).

Od 1951 żonaty był z Zofią Chudybą, późniejszą profesor Zakładu Histologii i Embriologii AMG, ojciec trójki dzieci. SeKo PP

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii