WYSZKOWSKI KRZYSZTOF

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Krzysztof Wyszkowski podczas odsłonięcia Pomnika Jana Pawła II i Prezydenta USA Ronalda Regana, 2012

KRZYSZTOF WYSZKOWSKI (ur. 10 XI 1947 Mrągowo), działacz opozycyjny. Syn Stefana i Krystyny z domu Nowakowskiej, brat Błażeja Wyszkowskiego. W 1961 roku ukończył szkołę podstawową w Olsztynie, następnie rozpoczął naukę w olsztyńskim II Liceum Ogólnokształcącym, przerwał ją po dwóch latach. Od 1963 do 1975 roku pracował między innymi jako goniec, następnie robotnik w Miejskim Przedsiębiorstwie Budownictwa Miejskiego w Olsztynie, operator spychacza, konwojent towarów, urzędnik biurowy, ajent stacji benzynowej, organizator koncertów rockowych i dyskotek, operator wózków widłowych, robotnik w Olsztyńskich Zakładach Samochodowych. Od 1974 roku w przebywał w Trójmieście, gdzie pracował jako stolarz.

Organizator przerzutu wydawnictw drugiego obiegu, między innymi z Instytutu Literackiego w Paryżu. Od 1977 współpracownik Komitetu Samoobrony Społecznej KOR, w kwietniu 1978 współzałożyciel i działacz, autor deklaracji założycielskiej, członek Komitetu Założycielskiego Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża. W latach 1977–1980 wydawca niezależny, między innymi pierwszych krajowych przedruków Dzienników Witolda Gombrowicza; drukarz książek dla wydawnictw NOWA i „Głos” (zob. wydawnictwa podziemne). W sierpniu 1980 uczestnik strajku w Stoczni Gdańskiej im. Lenina, pomysłodawca tytułu „Solidarność” dla strajkowego biuletynu informacyjnego; w roku 1981 sekretarz redakcji „Tygodnika Solidarność” (do NSZZ Solidarność nie należał). 13 XII 1981 internowany w ośrodku odosobnienia w Strzebielinku, przewieziony do szpitala w Wejherowie, uciekł 8 VIII 1982. 22 VII 1983 aresztowany, zwolniony na mocy amnestii.

Publicysta prasy podziemnej, między innymi „Tygodnika Wojennego”. W 1984 roku współinicjator (między innymi z Marcinem Królem) Grupy Publicystów Politycznych i Klubu Myśli Politycznej Dziekania. W maju i sierpniu 1988 uczestnik strajków w Stoczni Gdańskiej. W roku następnym odmówił podjęcia pracy w „Tygodniku Solidarność”, kierowanym przez Tadeusza Mazowieckiego; od października kierownik działu politycznego w „Tygodniku Solidarność”, kierowanym przez Jarosława Kaczyńskiego.

Członek sztabu wyborczego Lecha Wałęsy. W okresie 1990–1992 w Kongresie Liberalno-Demokratycznym. W 1991 doradca premiera Jana Krzysztofa Bieleckiego, następnie dyrektor gdańskiego oddziału Krajowej Agencji Wydawniczej, w 1992 doradca premiera Jana Olszewskiego, później koordynator Komisji Likwidacyjnej RSW Prasa-Książka-Ruch na Polskę północną. Od roku 1994 członek zarządu spółki Srebrna. W 1997 pracownik Komisji Likwidacyjnej RSW. Od 2000 publicysta niezależny, między innymi w „Tygodniku Solidarność”, od 2008 w redakcji tygodnika „Gazeta Polska”. Od 2012 roku na emeryturze.

W 1993 roku bezskutecznie kandydował w wyborach do Sejmu z gdańskiej listy Koalicja dla Rzeczypospolitej (5578 głosów). Od kwietnia 2010 roku członek partii Prawo i Sprawiedliwość (PiS), w 2014 bez sukcesu kandydował z ramienia tej partii w wyborach do Rady Miasta Sopotu (116 głosów). Od kwietnia 2016 doradca ds. społeczno-politycznych, historii najnowszej i kontaktów z instytucjami wojewody gdańskiego Dariusza Drelicha, 23 VI 2016 roku Sejm RP wybrał go na członka Kolegium Instytutu Pamięci Narodowej (257 posłów było za, 177 przeciw, sześciu wstrzymało się od głosu). Z ramienia Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego w 2016 roku był promowany do Rady Europejskiego Centrum Solidarności (ECS). Wobec sprzeciwu prezydenta Gdańska Pawła Adamowicza w wyniku kompromisu miał w lipcu 2017 roku zostać członkiem Kolegium Historyczno-Programowego ECS, jednak przygotowana odpowiednia uchwała prezydenta Gdańska nie została opublikowana. Uważany przez stronę rządową za członka Kolegium, zrezygnował z zasiadania w nim 30 XI 2017 roku po powtórnym wybraniu Basila Kerskiego na dyrektora ECS.

Był jedną z pierwszych osób, które publicznie zarzuciły Lechowi Wałęsie współpracę ze Służbą Bezpieczeństwa w latach 70. XX wieku; toczył z nim procesy.

W 2011 roku odmówił przyjęcia od prezydenta Bronisława Komorowskiego Krzyża Wolności i Solidarności. W 2015 został odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski przez prezydenta Andrzeja Dudę (wręczenie 2016). Wyróżniony Honorową Nagrodą im. Lecha Kaczyńskiego (23 XII 2012 w Sali Białej Ratusza Głównego Miasta) i przez miesięcznik „Niezależna Gazeta Polska – Nowe Państwo” Nagrodą św. Grzegorza I Wielkiego (2013). 28 IX 2017 roku Rada Miasta Gdańska odrzuciła wniosek radnych PiS o nadanie mu honorowego obywatelstwa Gdańska. RED

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii