WYŻSZA SZKOŁA PEDAGOGICZNA

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Siedziba Wyższej Szkoły Pedagogicznej przy ul. Jana III Sobieskiego 18

WYŻSZA SZKOŁA PEDAGOGICZNA (WSP). We wrześniu 1945 roku uruchomiono w Gdańsku 2-letnie Państwowe Pedagogium, mające kształcić wysoko kwalifikowanych nauczycieli szkół podstawowych. Kierował nim dr Jan Szwarc. Z pomocą kadry szkoły Pedagogium i pod kierunkiem J. Szwarca powstał Komitet Organizacyjny Państwowej Wyższej Szkoły Pedagogicznej (PWSP), uczelni o profilu wyższej szkoły zawodowej. Rozpoczęła ona działalność 1 X 1946 (117 osób na I roku, 70 na II). Do stycznia 1948 roku oficjalnie siedziba mieściła się w gmachu V Liceum Ogólnokształcącego (ul. Polanki, Oliwa), gdzie dysponowała 4 salami. Internat dla studentów mieścił się w dawnym Domu Kuracyjnym w Leśnym (Krzaczastym) Młynie. W lipcu 1948 przejęła budynki dawnego Królewskiego Seminarium Nauczycielskiego przy ul. Jana III Sobieskiego 18, dzieląc je z Liceum Spółdzielczym. Studia w PWSP trwały 3 lata i kończyły się pracą dyplomową. Po przekształceniach w roku akademickim 1948–1949, studenci kształcili się na 3 wydziałach: humanistycznym, przyrodniczo-geograficznym i matematyczno-fizycznym. W roku 1950 prowadzono naukę na 7 kierunkach: filologia polska, historia, biologia, geografia, matematyka, fizyka i chemia. W 1952 uczelnia przyjęła nazwę WSP, w 1954 otrzymała prawa akademickie, z prawem nadawania absolwentom tytułu magistra. Pierwsze dyplomy magisterskie wydano w 1956. Pełne zrównanie praw uczelni z uniwersytetami nastąpiło w roku 1958; przedłużono wówczas okres studiów do lat 5. W 1960 działały 24 katedry, w roku akademickim 1967–1968 kształcono na 9 kierunkach: pedagogika, historia, filologia polska, filologia rosyjska, geografia, biologia, matematyka, fizyka i chemia. Poprawiła się atmosfera intelektualna i zaczęto przywiązywać większą wagę do prowadzenia przez pracowników działalności nauk. W 1959 roku Wydział Filologiczno-Historyczny, jako pierwszy, uzyskał prawo nadawania stopnia naukowego doktora. Stopniowo wzrastała ranga uczelni w gdańskim środowisku akademickim; lata 60. XX wieku to proces odchodzenia od koncentrowania się wyłącznie na kształceniu kadr oświatowych. Poprawie uległy warunki bytowe studentów: w 1958 roku oddano do użytku dom studencki w Brzeźnie, 1967–1968 – 3 domy studenckie w Oliwie (przy ul. Polanki), mające łącznie 900 miejsc. Nastąpiło pewne ożywienie w studenckim ruchu nauk. W latach 1963–1964 działało 8 kół naukowych, do których należało około 180 studentów. W 1960 zatrudniano 6 profesorów, 14 docentów i 19 adiunktów, w 1969 – 13 profesorów, 48 docentów i 79 adiunktów. Łącznie stopień magistra uzyskało 4866 osób, studia I stopnia ukończyło 541 osób. W połowie lat 60. XX wieku co 12 nauczyciel w Polsce, mający wyższe wykształcenie, był absolwentem gdańskiej uczelni. Obok studiów stacjonarnych prowadzono zajęcia w systemie studiów zaocznych i wieczorowych. W 1969 studiowały stacjonarnie 2092 osoby; zaocznie, wieczorowo i eksternistycznie – 2444 osoby; łącznie 4536 osób. WSP była jedną z uczelni Trójmiasta, na bazie której powstał w 1970 roku Uniwersytet Gdański. MA

Rektorzy Wyższej Szkoły Pedagogicznej
1946–1948 dr Jan Szwarc (z tytułem dyrektora)
1948 mgr inż. Łukasz Dorosz (pracownik PG,
tam kierownik Katedry Telekomunikacji)
1948–1952 mgr Adam Dobrowski
1952–1956 mgr Roman Czernecki
1956–1962 Andrzej Bukowski
1962–1968 Ludwik Bandura
1968–1970 Janusz Sokołowski
MA
Studenci Wyższej Szkoły Pedagogicznej
Rok Łączna liczba studentów Studia stacjonarne Studia zaoczne, wieczorowe,
eksternistyczne
1946/1947 187 187
1951 724 490 234
1955 1192 783 409
1960 2513 949 1564
1965 4392 1717 2675
1969 4536 2092 2444
MA
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii