WOJEWSKI ANTONI ALFONS

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >

ALFONS ANTONI WOJEWSKI (19 V 1912 Gościcino, województwo gdańskie – 3 XI 1992 Warszawa) lekarz ze specjalizacją I i II stopnia z zakresu chirurgii ogólnej oraz I stopnia z zakresu urologii, dydaktyk. Syn Józefa Wojewskiego, właściciela ziemskiego, i Marii, z domu Willi, gospodyni domowej. Pochodził z rodziny wielodzietnej. Miał ośmioro rodzeństwa: Franciszkę, Jadwigę, Walerię, Pawła, Stefana, Romana, Grzegorza i Józefa.

W 1919 rozpoczął naukę w Szkole Powszechnej w Gościcinie. Od 1923 kontynuował naukę w Gimnazjum Klasycznym w Wejherowie. W 1932 zdał tam egzamin dojrzałości i odbył służbę wojskową w Szkole Podchorążych Kawalerii, uzyskując stopień wojskowy podporucznika rezerwy. Służył w 18. Pułku Ułanów w Grudziądzu. W 1933 rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego. Od 1937 do 1938 pracował w Zakładzie Anatomii Patologicznej tej uczelni na stanowisku młodszego asystenta, a następnie – do czasu wybuchu II wojny światowej – w Klinice Chirurgii Uniwersytetu Poznańskiego na stanowisku asystenta kontraktowego. Podczas studiów należał do związku Bratniej Pomocy Studentów Uniwersytetu Poznańskiego, Koła Medyków i Akademickiego Koła Pomorzan. W 1939 ukończył studia lekarskie i otrzymał dyplom lekarza.

Po wybuchu II wojny światowej został zmobilizowany do wojska. Po zajęciu Poznania przez Niemców otrzymał zgodę władz na podjęcie pracy w Oddziale Chirurgicznym Szpitala Miejskiego w Gdyni na stanowisku asystenta. Następnie, w 1940 został oddelegowany do pracy w Oddziale Chirurgii i Ginekologii Szpitala Powiatowego w Wejherowie. Po upadku Rzeczpospolitej był członkiem tajnej organizacji Polska Żyje, a od 1942 należał do tajnej organizacji Gryf Pomorski. W 1943 został aresztowany przez Gestapo i przewieziony do obozu koncentracyjnego Stutthof, gdzie pełnił funkcję obozowego lekarza. W 1945 udało mu się stamtąd zbiec.

Po zakończeniu II wojny światowej, jeszcze w 1945, ukończył specjalizację I stopnia z zakresu chirurgii ogólnej. W tym samym roku został członkiem Komitetu Obywatelskiego w Wejherowie. Rozpoczął tam prace organizacyjne nad utworzeniem Szpitala Powiatowego. Również w 1945 został dyrektorem i ordynatorem Oddziału Chirurgicznego i Ginekologicznego Szpitala Miejskiego w Pucku. Pracował wówczas równolegle w Szpitalu Powiatowym w Wejherowie. W 1946 na podstawie rozprawy doktorskiej, noszącej tytuł Stan sanitarny i organizacja pomocy lekarskiej w obozie koncentracyjnym Stutthof w latach 1943 do 1945, otrzymał stopień doktora nauk medycznych. Jeszcze w tym samym roku został służbowo przeniesiony do pracy w Szpitalu Powiatowym w Kwidzynie. Pełnił tam funkcję dyrektora i ordynatora Oddziału Chirurgicznego i Ginekologicznego. W 1949 wyjechał do Gdańska i rozpoczął pracę w I Klinice Chirurgicznej Akademii Lekarskiej, na stanowisku starszego asystenta. W tym samym roku został aresztowany przez Urząd Bezpieczeństwa Publicznego i zawieszony w obowiązkach asystenta. W więzieniu spędził rok. W 1951 powrócił do pracy na uczelni (wówczas nazywała się Akademią Medyczną w Gdańsku (AMG)), zostając lekarzem dyżurnym w Izbie Przyjęć i starszym asystentem. W 1953 ukończył specjalizację II stopnia z zakresu chirurgii ogólnej. W tym samym roku w związku ze zmianami organizacyjnymi rozpoczął pracę w Klinice Urologicznej Akademii Medycznej w Gdańsku, na stanowisku starszego asystenta. Po włączeniu Kliniki Urologicznej do III Katedry Chirurgii – piastował w tej drugiej stanowisko starszego asystenta Oddziału Urologicznego. W 1954 ukończył specjalizację urologiczną I stopnia i otrzymał stanowisko adiunkta w III Katedrze i Klinice Chirurgii Ogólnej AMG. Pełnił również funkcję konsultanta wojewódzkiego do spraw urologii i członka Krajowego Zespołu Specjalistycznego. W 1955 został dyrektorem Państwowego Szpitala Klinicznego nr 3 w Gdańsku. W sierpniu został oddelegowany do pracy w II Klinice Chirurgicznej Pomorskiej Akademii Medycznej imienia Karola Świerczewskiego w Szczecinie, gdzie kierował nowo powstałym Oddziałem Urologicznym. W 1961, na podstawie rozprawy habilitacyjnej, noszącej tytuł W sprawie rozpoznawania raka stercza, nadano mu stopień doktora habilitowanego nauk medycznych.

W 1962 był założycielem, a później kierownikiem Kliniki Urologicznej Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie. W latach 1962–1968 dziekan Wydziału Lekarskiego tej uczelni. W 1964 odbył staże naukowe w klinikach urologicznych w Paryżu i Lyonie. Rok później utworzył Oddział Urologiczny dla dzieci w Państwowym Sanatorium Neuropsychiatrii Dziecięcej w Nowym Czarnowie. Jeszcze w tym samym roku zainicjował Dzień Urologiczny w Kołobrzegu. Odbył również staże naukowe w szpitalach: St Philip w Londynie, General Hospital w Newcastle. W 1966 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. W tym samym roku zorganizował X Zjazd Naukowy Polskiego Towarzystwa Urologicznego w Szczecinie. W 1972 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego. W latach 1967–1974 był prorektorem do spraw klinicznych w Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie. Po kolejnych zmianach organizacyjnych uczelni i przyłączeniu tamtejszej Kliniki Urologii do Instytutu Chirurgicznego tejże uczelni – został dyrektorem tej drugiej jednostki w 1972. Stanowisko to piastował do przejścia na emeryturę w 1978.

Naukowo absorbowała go przede wszystkim tematyka wad rozwojowych i chorób układu moczowo-płciowego u osób dorosłych i dzieci. Wiele czasu poświęcił też badaniom i leczeniu gruźlicy i raka gruczołu krokowego. Opublikował ponad sto prac naukowych. Do ważniejszych można zaliczyć między innymi rozdziały w podręcznikach akademickich: Nowotwory narządu moczowego i męskich narządów płciowych. Choroby stercza i szyi pęcherza moczowego [w:] Zarys urologii (Warszawa, 1970); Gruczoł krokowy [w:] Urologia operacyjna (Warszawa, 1975); Nowotwory pęcherza moczowego, Nowotwory stercza, Nowotwory pęcherzyka nasiennego [w:] Onkologia urologiczna (Warszawa, 1977). Był promotorem dwunastu doktoratów i opiekunem jednej pracy habilitacyjnej. Autor metody rozpoznawania raka stercza za pomocą radioaktywnego fosforu P32 oraz zmodyfikowanej techniki pobierania materiału morfologicznego. Unowocześnił również metody leczenia raka gruczołu krokowego. Miał duży wkład w rozwój hemodializy. Badał komórki nowotworowe i nienowotworowe wydzieliny stercza. Opracował metodę hodowli komórek raka stercza.

Był członkiem licznych towarzystw naukowych, między innymi: Europejskiego Towarzystwa Urologicznego, Societé d’Urologie, Polskiego Towarzystwa Urologicznego, Szczecińskiego Towarzystwa Naukowego. Od 1946 członek Związku Zawodowego Pracowników Służby Zdrowia. Otrzymał liczne odznaki, medale i wyróżnienia, między innymi: Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski, Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski, Złoty Krzyż Zasługi, Medal Komisji Edukacji Narodowej, Medal Zwycięstwa i Wolności, Medal 10-lecia Polski Ludowej w 1954, Odznakę Honorową „Za Wzorową Pracę w Służbie Zdrowia”, Złotą Odznakę Gryfa Pomorskiego, Odznakę za Zasługi dla Pomorskiej Akademii Medycznej imienia Karola Świerczewskiego w Szczecinie, Odznakę 25-lecia Akademii Medycznej imienia Karola Świerczewskiego w Szczecinie, Odznakę Honorową za Zasługi w Rozwoju Województwa Koszalińskiego, Złotą Odznakę Norweskiego Czerwonego Krzyża w 1990.

Za żonę pojął Hildegardę Annę, z domu Tutkowską. Mieli dwie córki: Elżbietę Marię i Janinę Jadwigę. Poza językiem polskim biegle posługiwał się też językami angielskim, niemieckim, francuskim i rosyjskim. W dniu 1 X 1978, w wieku 67 lat, przeszedł na emeryturę i przeniósł się do Warszawy, gdzie przebywał do śmierci 3 XI 1992 i tam też został pochowany. PPSeKo

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii