WNUK JÓZEFA

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Józefa Wnuk i kpt. Kazimierz Jurkiewicz podczas odsłonięcia gobelinu „Dar Pomorza”, 1979
Józefa Wnuk i Artur Nacht-Samborski, 1980
Józefa Wnuk Rzeka czerwona, 1961

JÓZEFA WNUK (2 IV 1911 Warszawa – 23 I 2000 Gdańsk) z domu Lasota, malarka, artystka tkactwa, pedagog. W 1928 roku absolwentka gimnazjum humanistycznego w Warszawie, od 1930 uczyła się w Miejskiej Szkole Sztuk Zdobniczych w Warszawie, w latach 1932–1937 studiowała w tamtejszej Akademii Sztuk Pięknych (ASP) u Mieczysława Kotarbińskiego i Leonarda Pękalskiego. W okresie 1938–1944 z mężem Marianem Wnukiem mieszkała we Lwowie, należała do Lwowskiego Związku Artystów, od roku 1941 – do Związku Artystów Zachodniej Ukrainy. W latach 1942–1944 działała w ruchu oporu, współpracowała z organizacją „Żegota”. W 1944 roku uczestniczka powstania warszawskiego.

Po wojnie (po krótkim pobycie w Domu Pracy Twórczej w Łańcuchowie pod Lublinem) wraz z mężem znalazła się w Gdańsku; współzałożycielka Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Sopocie ( Akademia Sztuk Pięknych w Gdańsku). Prowadziła pracownię kompozycji płaskiej i przestrzennej, od 1947 roku z Jackiem Żuławskim specjalizacyjną pracownię malarstwa architektonicznego i tkaniny dekoracyjnej, od 1949 samodzielną pracownię tkaniny dekoracyjnej (na Wydziale Architektury, od 1952 na Wydziale Malarstwa) i równolegle Zakład Artystyczno-Naukowy Tkaniny Dekoracyjnej. Od 1965 roku kierowała Katedrą Malarstwa Architektonicznego, w latach 1968–1971 Katedrą Tkaniny Dekoracyjnej na Wydziale Malarstwa. Od 1971 jej pracownia tkaniny artystycznej wchodziła w skład Katedry Projektowania Malarstwa i Rzeźby, a następnie Katedry Specjalizacji Dodatkowych (na Wydziale Malarstwa i Rzeźby), którą kierowała w okresie 1976–1981.

Początkowo bliska w malarstwie sztalugowym ogólnym założeniom koloryzmu, malowała martwe natury, wnętrza, pejzaże. W okresie socrealizmu współtworzyła tzw. szkołę sopocką. W latach 1953–1954 brała udział w renowacji Królewskiej Drogi w Gdańsku (rzeźbiarski portret artystki znajduje się w kluczu jednej z arkad podcienia kamienicy narożnej przy Długim Targu i ul. Pończoszników). W latach 1970–1971 wykonała plafon w sieni Ratusza Głównego Miasta; realizowała tkaniny między innymi do zabytkowych wnętrz zamków w Gołuchowie (1961) i Książu Wielkim (1974), dla statku „Dar Pomorza” (1976–1979). W latach 50. i 60. XX wieku projektowała lub współprojektowała scenografie i kostiumy dla Państwowej Opery Bałtyckiej. W 2. połowie lat 50. XX wieku w jej malarstwie sztalugowym pojawiły się elementy abstrakcji, pejzaż egzotyczny pod wpływem podróży do Wietnamu w roku 1956, pejzaż Północy po podróży do Norwegii w 1964. Obrazy, często malowane techniką tempery woskowej na płótnie, tworzą cykle tematyczne. Od końca lat 80. XX wieku malowała serię obrazów inspirowanych podróżą po Oceanie Spokojnym, którą odbyła jako matka chrzestna statku MS „Artur Grottger” (1988).

Została odznaczona między innymi Złotym Krzyżem Zasługi (1953), Krzyż Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1956), odznaką „Za Zasługi dla Gdańska” (1960), Medalem Księcia Mściwoja II (1997). EKA

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii