WIERZBA HENRYK

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Henryk Wierzba
Hasło powstało dzięki Miastu Gdańsk
Partner redakcji

HENRYK WIERZBA (15 VII 1923 Bydgoszcz – 21 VII 2001 Gdańsk), naukowiec, specjalista z dziedziny optoelektroniki i inżynierii biomedycznej. Syn Bolesława i Katarzyny z domu Cholewczyńskiej. W 1940 roku wywieziony na roboty przymusowe do Niemiec, w 1944 żołnierz Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Do Polski powrócił w 1947 roku, w 1948 uzyskał maturę w Liceum dla Dorosłych w Bydgoszczy. Dwustopniowe studia wyższe rozpoczął w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Szczecinie (w 1951 inżynier łączności), ukończył w 1955 na Wydziale Łączności Politechniki Gdańskiej (PG) z tytułem magistra.

Od 3 IX 1947 do 14 II 1948 roku był zatrudniony w RADIO-TON, firmie Jerzego Peitscha w Bydgoszczy, następnie od 1 IV do 31 VIII 1948 roku w Biurze Rachunkowości Rolnej bydgoskiego Zarządu Okręgowego Państwowych Nieruchomości Ziemskich. W latach 1949–1952 roku pracował w Wyższej Szkole Inżynierskiej w Szczecinie. Od 1 X 1952 do 1 III 1953 roku był inżynierem do spraw eksploatacji i kierownikiem kontroli w Zarządzie Radiofonizacji w Bydgoszczy. Od 1955 do 1997 roku pracował na PG. W 1968 uzyskał doktorat na Wydziale Elektroniki Politechniki Warszawskiej, habilitował się w 1978 na Wydziale Elektroniki PG. Od 1968 roku zajmował stanowisko docenta, od 1985 profesor nadzwyczajny (tytularny), od 1991 profesor zwyczajny. W latach 1968–1969 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Elektroniki, 1992–1995 kierownika Katedry Optoelektroniki, 1979–1993 kierownika Zakładu Optoelektroniki i Aparatury Elektronicznej. W latach 1958–1966 był seniorem budowy gmachu Wydziału Łączności PG, w 1967 współorganizatorem Wydziału Elektroniki PG, opracował projekt technologiczny dla budowanego II Wydziału Elektroniki PG. Został pełnomocnikiem rektora PG do spraw współpracy z uniwersytetami w Niemczech i Finlandii: w Karlsruhe, Berlinie, Ilmenau, Rostoku, Dreźnie, Oulu.

Jeden z twórców polskiej szkoły inżynierii biomedycznej i optoelektroniki. Autor między innymi pracy Wybrane zagadnienia teorii projektowania oraz aplikacji przekaźników kontaktowych (1977), twórca i współtwórca 33 patentów. W 1989 roku otrzymał doktorat honoris causa uniwersytetu w Oulu (Finlandia). Członek honorowy Komitetu Biocybernetyki i Inżynierii Biomedycznej, członek Polskiego Towarzystwa Elektrotechniki Teoretycznej i Stosowanej (1999) oraz SPIE (The International Society of Optical Engineering, 1990–2001), współzałożyciel Polskiego Towarzystwa Techniki Sensorowej (2000) i jego członek honorowy. W latach 1989–1991 przewodniczący zespołu ekspertów Ministerstwa Edukacji Narodowej do spraw biocybernetyki i inżynierii biomedycznej.

Odznaczony między innymi Złotym Krzyżem Zasługi (1974), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1983), Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1992) oraz Medalem Komisji Edukacji Narodowej (1985).

Z małżeństwa z Haliną z domu Plewczyńską (ur. 1929) miał syna Tomasza (ur. 1958). Pochowany na cmentarzu Srebrzysko. WP

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii