WICHRZYCKI FRANCISZEK

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >

FRANCISZEK WICHRZYCKI (10 X 1904 Czuchor, Ukraina – 11 III 1978 Warszawa), naukowiec, urzędnik, pracownik Politechniki Gdańskiej (PG). Syn Franciszka i Heleny. W 1922 roku absolwent Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego w Warszawie, w 1930 ukończył Wydział Inżynierii Lądowej Politechniki Warszawskiej jako inżynier budowy dróg i mostów.

Od maja 1930 do września 1931 roku pracował w Ministerstwie Robot Publicznych i Departamencie Dróg Kołowych Ministerstwa Komunikacji. Od 15 IX 1931 do 1 II 1938 był kierownikiem robót w warszawskiej filii włoskiej Società Anonima Puricelli Strade e Cave. Kierował budową nawierzchni drogi z Raszyna do Jedlińska, z Radomia do Suchedniowa, z Raszyna do Lubochni, z Tczewa do Starogardu i Chojnic, z Rumi przez Redę do Pucka i Wejherowa. Od 6 III 1938 do 5 X 1944 pełnił funkcję zastępcy szefa budowy i utrzymania dróg kołowych Vezeret-e-Fawajdeamma w Ministerstwie Użyteczności Publicznej w Afganistanie, między innymi w 1939 projektował i sprawował nadzór nad kanałem odwadniającym lotniska w Kabulu. Od 23 XI 1944 do 5 IV 1945 był naczelnikiem Wydziału Autotransportu przy Polskim Komitecie Wyzwolenia Narodowego, od 1 I do IV 1945 roku przy Rządzie Tymczasowym Rzeczypospolitej Polskiej w Lublinie.

Od kwietnia 1945 do października 1950 roku pełnił funkcję naczelnika Wydziału Komunikacyjnego Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku. Nadzorował odbudowę sieci dróg województwa gdańskiego, między innymi drogi Gdańsk–Elbląg, w 1948 roku mostu pontonowego na Wiśle w Kiezmarku, w 1950 mostu stalowego przez Wisłę w Knybawie koło Tczewa, a także remontu drogi Gdańsk–Tczew.

Od 1 IX 1946 do 31 VIII 1951 pracował na PG, od października 1947 na stanowisku zastępcy profesora, od 1948 do 31 VIII 1951 był kierownikiem Katedry Budowy Dróg na Wydziale Inżynierii Lądowej i Wodnej. W latach 1949–1951 uczył w Wieczorowej Szkole Inżynierskiej Naczelnej Organizacji Technicznej w Gdańsku.

Od listopada 1951 roku pracował w Warszawie. Uczestniczył we wstępnych pracach budowy metra, był kierownikiem pracowni konstrukcyjnej w Biurze Projektów „Metroprojekt”. Od 1951 do 1956 roku pracował w Zjednoczeniu Budownictwa Przemysłowego „Metrobudowa”, w latach 1951–1952 był dyrektorem naczelnym, 1952–1953 kierownikiem budowy odcinka metra (przystanek Targówek), 1955–1956 głównym inżynierem do spraw badań i studiów technicznych. W okresie 1956–1957 pełnił funkcję naczelnego inżyniera w Zjednoczeniu Budownictwa Przemysłowego „Metrobudowa”, 1957–1958 pracował w Biurze Pomocy Technicznej Organizacji Narodów Zjednoczonych w Birmie, 1958–1961 w Komisji Ekonomicznej dla Azji i Dalekiego Wschodu w Bangkoku, 1961–1962 w Centralnym Ośrodku Badań i Rozwoju Techniki Drogowej w Warszawie, 1962–1969 w Centralnym Zarządzie Dróg Publicznych w Warszawie był zastępcą dyrektora do spraw budowy i utrzymania dróg. Od 1970 do 1972 roku pracował w Centralnym Biurze Studiów i Projektów Dróg i Mostów w Warszawie jako kierownik zespołu sprawdzającego. Od 1972 roku na emeryturze.

W latach 1962–1964 pełnił funkcję redaktora naczelnego periodyku „Problemy Projektowania Dróg i Mostów i Zaplecza Technicznego Motoryzacji”. Autor skryptu Budowa dróg i roboty ziemne (1947) oraz monografii Normowanie techniczne w budownictwie drogowym (1953), Szybka naprawa i odbudowa dróg (1966).

Odznaczony między innymi Medalem 10-lecia Polski Ludowej (1955), Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Był żonaty z nauczycielką Wandą z domu Chmielewską (25 V 1909 – 29 IV 1996 Warszawa). Został pochowany na Cmentarzu Komunalnym Północnym w Warszawie. WP

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii