WIŚNIOWSKI WIKTOR

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >

WIKTOR WIŚNIOWSKI (20 I 1903 Stary Sambor, województwo lwowskie – 13 VI 1990 Kraków), konstruktor, nauczyciel, profesor Politechniki Gdańskiej (PG). Syn urzędnika Aleksandra i Zofii z domu Kłak. W latach 1907–1918 mieszkał w Tarnopolu, od 1919 roku w Krakowie, od 1920 w Przemyślu. W 1921 ukończył I Gimnazjum w Przemyślu. W latach 1921–1924 studiował na Oddziale Naftowym Wydziału Mechanicznego Politechniki Lwowskiej. W 1924 roku przerwał studia z powodów finansowych, w ramach działań Katedry Teorii Maszyn Cieplnych Politechniki Lwowskiej podjął pracę między innymi w kopalni nafty w Borysławiu, gdzie prowadził badania związane z gazem ziemnym, węglem kamiennym, produkcją palnika kotła przemysłowego na gaz ziemny i palenisk kotłowych. Od 1927 pracował w Drohobyczu.

W latach 1928–1929 odbył służbę wojskową w Batalionie Podchorążych w Zaleszczykach i w 26. Pułku Piechoty we Lwowie. Od 1 IX 1929 do 1934 roku kontynuował studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Lwowskiej, które ukończył jako inżynier mechanik. Od 1929 do sierpnia 1938 roku był pracownikiem tej uczelni – konstruował aparaty do analizy gazu ziemnego. Od 1 IX 1938 do 22 VIII 1939 roku pracował w Chemicznym Instytucie Badawczym w Warszawie jako inżynier w Dziale Węglowym do spraw analiz gazów.

Podczas kampanii wrześniowej 1939 roku walczył w stopniu podporucznika. Dowodząc plutonem z 26. Pułku Piechoty w Gródku Jagiellońskim, brał udział w obronie Zegrza i Warszawy. Od kapitulacji Warszawy, do której doszło 28 IX 1939, do stycznia 1945 roku był jeńcem oflagów: X B Nienburg, XVIII C Spittal i II C Woldenberg. W obozach prowadził wykłady w ramach Studium Politechnicznego oraz kursy z termodynamiki technicznej, statyki wykreślnej, teorii maszyn cieplnych i analizy gazów.

W lutym 1945 roku powrócił do Polski. Od marca do czerwca był nauczycielem matematyki w XIX Państwowym Gimnazjum i Liceum Koedukacyjnym w Łodzi. Od lipca 1945 roku przebywał w Gdańsku. Był jednym z organizatorów PG, na której uruchomił laboratorium cieplne. We wrześniu otrzymał tytuł zastępcy profesora. Od lipca do 20 XI 1945 roku pełnił funkcję dziekana Wydziału Mechanicznego PG, od grudnia 1945 do 1948 prodziekana, od 18 VII 1945 do 1950 organizatora i kierownika Katedry Teorii Maszyn Cieplnych na Wydziale Mechanicznym. 25 III 1948 roku został profesorem nadzwyczajnym.

Jednocześnie od września 1945 do 1949 roku był kuratorem Bratniej Pomocy Studentów PG. Po ukazaniu się w czerwcu 1949 roku Jednodniówki Bratniej Pomocy Studentów Politechniki Gdańskiej 1923–1948, którą uznano za wrogą i szkodliwą ideologicznie (między innymi poprzez przypomnienie roli cesarzy i ministrów niemieckich w powstaniu uczelni), został zwolniony z kurateli, a 13 I 1950 odwołany z zajmowanych stanowisk na PG przez ministra oświaty Stanisława Skrzeszewskiego.

Od 1 II 1950 do 1975 roku pracował na Politechnice Wrocławskiej (od kwietnia 1966 jako profesor zwyczajny), pełniąc następujące funkcje: od 1 II 1950 do 1954 roku organizatora i kierownika Katedry Teorii Maszyn Cieplnych na Wydziale Mechanicznym, w latach 1954–1973 kierownika Katedry Mechaniczno-Energetycznej, 1953–1954 kierownika Oddziału Energetycznego na Wydziale Mechanicznym, 1952–1954 dziekana Wydziału Mechanicznego, 1958–1963 dziekana Wydziału Mechaniczno-Energetycznego, od 10 VII 1968 do 1973 roku wicedyrektora do spraw dydaktyki w Instytucie Maszyn i Urządzeń Hydraulicznych oraz Aparatury Przemysłowej, 1968–1971 kierownika Zakładu Termodynamiki Technicznej w tym instytucie, od 1 IX 1971 do 31 VIII 1973 pierwszego zastępcy dyrektora w Instytucie Techniki Cieplnej i Aparatury Przemysłowej i kierownik Zakładu Termodynamiki. 18 VI 1979 roku uzyskał tytuł doktora na Wydziale Mechaniczno-Energetycznym Politechniki Śląskiej w Gliwicach. Od 1 IX 1973 roku na emeryturze, w latach 1985–1990 mieszkał w Krakowie.

Autor publikacji z zakresu mechaniki, termodynamiki, był między innymi współredaktorem podręcznika Mechanik, poradnik techniczny, t. 1, cz. 2: Fizyka, chemia, termodynamika techniczna, mechaniczne urządzenia automatycznej regulacji (1961) i monografii Wykresy spalania i ich osobliwości (1973).

W latach 1958–1964 pełnił funkcję sekretarza Komitetu Uczczenia Pamięci Polskich Pracowników Nauki i Ofiar Hitleryzmu, a także członkiem Komitetu Budowy Pomnika poświęconego profesorom Politechniki Lwowskiej zamordowanym w 1941 roku na Wzgórzach Wuleckich we Lwowie. Należał do Stowarzyszenia Inżynierów Mechaników Polskich – oddział we Lwowie (1937–1939), Związku Nauczycielstwa Polskiego (1945–1984), Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego (1961–1984).

Został odznaczony między innymi Medalem za Warszawę 1939–1945, Srebrnym Krzyżem Virtuti Militari, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1973), Medalem Pamiątkowym Politechniki Gdańskiej (1985), Złotą Odznaką Związku Nauczycielstwa Polskiego, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Medalem 40-lecia Polski Ludowej (1985), medalem „Opiekun Miejsc Pamięci Narodowej” (1987).

Był żonaty z Halszką z domu Hofmokl (ur. 6 XII 1902 Lwów), tłumaczką języka francuskiego i włoskiego. Został pochowany w Krakowie na Cmentarzu Rakowickim. WP

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii