WEICKHMANN JOACHIM HEINRICH

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Joachim Heinrich Weickhmann
Srebrny futerał na list gratulacyjny dla burmistrza Joachima Heinricha Weickhmanna, Johann Carl Roggatz, 1844

JOACHIM HEINRICH WEICKHMANN (5 II 1769 Gdańsk – 28 X 1857 Gdańsk), nadburmistrz Gdańska. Syn kupca Joachima Wilhelma (3 IX 1737 Gdańsk – 31 VII 1819 Gdańsk), od 1781 roku rajcy, od 1785 sędziego, w latach 1782, 1786 i 1789 burgrabiego, oraz Helene Constantii, córki rajcy Johanna Gottfrieda Meyera (1743–1795); wnuk Johanna Leona Weickhmanna (1710–1764), młodszego brata burmistrza Gottlieba Gabriela von Weickhmanna.

Początkowo uczył się w szkole mariackiej, od 1785 roku w Gimnazjum Akademickim. Studia rozpoczął w 1789 roku; ukończył prawo na uniwersytetach w Getyndze i Lipsku. Po dłuższej podróży po Niemczech, Holandii i Anglii powrócił do Gdańska w 1793 roku i podjął pracę w firmie ojca, zajmującej się hurtowym handlem zbożem i drewnem. W 1797 roku był współwłaścicielem (wraz z Christianem Gottliebem Gillerem) firmy handlu hurtowego Giller & Weickhmann z kantorem w domu Gillera przy 2. Damm 1279 (ul. Grobla II 7). W 1801 posiadał udziały w znanej gdańskiej firmie handlowej H. Soermanns und Sohn, której właścicielem był Wilhelm Ernst Soermanns. Zajmował się także sprawami ludzi ubogich, między innymi w 1798 roku przewodniczył społecznej organizacji charytatywnej Armen Instituts. Ponadto pełnił funkcję prezesa zarządu Szpitala Miejskiego (Lazaretu przy Bramie Oliwskiej).

Od 21 VII 1807 do 14 II 1814 roku z nominacji francuskiego gubernatora gen. Jeana Rappa był jednym z senatorów (rajców) I Wolnego Miasta Gdańska (WMG). Zajmował się głównie sprawami finansowo-gospodarczymi. Wraz z Gottliebem Hufelandem współprzewodniczył komisji do spraw spłaty kontrybucji nałożonej na Gdańsk przez cesarza Napoleona I. W czasie oblężenia Gdańska w 1813 roku przez wojska rosyjsko-pruskie pozostał w mieście.

Po likwidacji I WMG i powrocie Gdańska pod rządy pruskie został 19 II 1814 roku powołany przez króla Fryderyka Wilhelma III na urząd nadburmistrza Gdańska; jego zastępcą z tytułem burmistrza został Johann Wilhelm Wernsdorf. Po pierwszych od czasów napoleońskich wyborach do Rady Miejskiej, przeprowadzonych w Gdańsku 14–17 X 1817 roku, także nowa Rada wybrała go na urząd nadburmistrza.

W 1821 roku był jednym z inicjatorów powstania, następnie współzałożycielem (26 XI 1821) i udziałowcem społecznej Gdańskiej Kasy Oszczędnościowej (Danziger Sparkasse), mającej wspomagać finansowo rozwój gdańskiego handlu i rzemiosła. Dowodem jego kurateli nad tą instytucją był fakt, że w latach 1821–1864 jej siedziba mieściła się pomieszczeniach Zarządu Miasta w Ratuszu Głównego Miasta. Był członkiem Towarzystwa Rzemieślniczego oraz jednym z pierwszych członków powstałego 11 X 1814 roku Towarzystwa Biblijnego (w okresie 1817–1842 jego wiceprezesem, 1842–1855 prezesem). W latach 1823–1857 prezesował Towarzystwu Pokoju. Od 1835 roku do śmierci był też członkiem Towarzystwa Przyjaciół Sztuki, głównego animatora życia artystycznego w Gdańsku w dziedzinie sztuk pięknych do czasów I wojny światowej.

W 1839 roku uroczyście obchodzono w Gdańsku 25-lecie pełnienia przez niego funkcji nadburmistrza, wybito też okolicznościowy medal. Po 1840, z racji jego wieku, bieżący nadzór nad działalnością magistratu i miejskich zakładów spoczywał na burmistrzu i członkach Zarządu Miasta. 28 III 1850 roku, mając 81 lat, przeszedł na emeryturę, ale jeszcze w latach 1852–1856 był radnym.

Funkcję burmistrzów w czasie jego długoletniej kadencji pełnili kolejno: Johann Wernsdorf (1814–1820), Carl Gottlieb Döring (1820–1827), Georg Alexander Lankau (1827–1836), Friedrich Gotthold Siewert (1836–1842), Georg Carl Jacobi (1842–1846), Samuel Friedrich Schumann (1846–1862).

Jego małżonką była kuzynka, Anna Johanna Carolina Weickhmann (21 V 1785 Gdańsk – 8 VI 1841 Gdańsk). Ślub został zawarty w lutym 1796 roku w kościele Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny (NMP). Nie mieli potomstwa. Zmarł w swoim domu przy Jopengasse 69 (ul. Piwna), gdzie mieszkał przez całe życie.

Podniosły charakter miał jego pogrzeb, który odbył się 2 XI 1857 roku. Obok rodziny wzięli w nim udział przedstawiciele władz państwowych z delegatem nadprezydenta prowincji, prezydentem sądu najwyższego Oelrichsem, oraz władz rejencji gdańskiej z prezydentem Robertem Ludwigiem Blumenthalem, władze miasta z nadburmistrzem Karlem Augustem Groddeckiem, Rada Miejska z przewodniczącym Rudolfem Walterem, delegacja Korporacji Kupców Gdańskich z przewodniczącym Friedrichem Wilhelmem Jebensem, delegacje miejskich instytucji, duchowni gdańskich kościołów. Obecne były delegacje jednostek wojskowych gdańskiego garnizonu. W kondukcie poprzedzającym ukwiecony karawan, który wyruszył z domu żałoby przy Jopengasse na cmentarz Zbawiciela, szli profesorowie i uczniowie Gimnazjum Miejskiego. Na cmentarzu grały organy świątyni menonitów, śpiewał stuosobowy chór pod dyrekcją Ludwiga Traugotta Granzina, wykonując między innymi pieśń Jestem, Panie, w Twojej mocy (Ich bin ja, Herr, in Deine Macht) Johanna Sebastiana Bacha. Egzekwiom na cmentarzu przewodniczył pastor kościoła NMP Eduard Friedrich Höpfner, który wygłosił pożegnalne przemówienie. Nadburmistrz został pochowany w grobowcu rodzinnym. Mocą jego testamentu bogaty księgozbiór przekazano do zbiorów Biblioteki Miejskiej. Rodzinną kamienicę przy Jopengasse 69 (ul. Piwna) nabył na swą gdańską siedzibę Bank Państwowy, jej wyposażenie sprzedano na licytacji. Z najbliższej rodziny Joachima Heinricha Weickhmanna w 1857 roku żyli: bratanek Konstantin Wilhelm von Weickhmann, urzędnik ziemski, syn Johanna Wilhelma, oraz liczni kuzyni i dalsi krewni z rodziny Weickhmannów, w tym pastor w Stegnie Carl Joachim Weickhmann i jego potomkowie. MrGl

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii