WASILUK WIKTOR

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >

WIKTOR WASILUK (24 VIII 1924 Mikaszewicze, obecnie Białoruś – 27 VI 2013 Gdańsk), naukowiec, specjalista z dziedziny budowy i eksploatacji maszyn, mechaniki, systemów i urządzeń klimatyzacyjnych i wentylacyjnych oraz energetycznych. Syn Michała (2 IX 1888 – 4 IV 1949) i Eufrozyny z domu Nozdryny (24 IX 1895 – 5 I 1969). Od 1936 roku uczeń gimnazjum w Łunińcu. W 1941 roku uzyskał maturę w radzieckiej szkole średniej. Do 1944 pracował w Mikaszewiczach, w latach 1944–1945 przebywał na robotach przymusowych w tartaku pod Bydgoszczą, w Fabryce Maszyn i Stoczni Rzecznej w Solcu Kujawskim. W 1945 roku podjął pracę w Zarządzie Miejskim w Solcu Kujawskim i w warsztatach PKP w Bydgoszczy.

Od 1945 w Gdańsku, w tym samym roku absolwent kursu wstępnego Politechniki Gdańskiej (PG). W 1952 ukończył studia na Wydziale Budowy Okrętów PG jako magister inżynier budownictwa okrętowego. W latach 1950–1995 pracownik PG. Od 1966 doktor (na Wydziale Budowy Maszyn PG), od 1968 doktor habilitowany, od 1968 docent, od 1990 profesor nadzwyczajny (tytularny), od 1998 profesor zwyczajny. W latach 1968–1969 prodziekan Wydziału Budowy Maszyn PG, 1969–1977 dziekan Wydziału Budowy Maszyn. W okresie 1968–1978 kierownik Zakładu Pomiarów Cieplnych, 1979–1983 Zakładu Chłodnictwa i Klimatyzacji, 1984–1994 Zespołu Chłodnictwa i Klimatyzacji w Katedrze Techniki Cieplnej PG. W 1969 roku jako dziekan uruchomił na Wydziale Budowy Maszyn nową specjalność: systemy i urządzenia klimatyzacyjne i wentylacyjne dla potrzeb okrętownictwa i gospodarki morskiej. W latach 1962–1965 pracował w Centralnym Biurze Konstrukcji Okrętowych w Gdańsku. Od 1994 roku na emeryturze.

Współpracował z przemysłem okrętowym, w stoczniach sprawował nadzór nad budową nowych typów statków z wmontowanymi urządzeniami klimatyzacyjnymi i chłodniczo-wentylacyjnymi. Autor licznych wdrożeń dotyczących modernizacji urządzeń i systemów klimatyzacji okrętowej oraz wentylacji przemysłowej, między innymi w Centrum Techniki Wytwarzania Przemysłu Okrętowego „PROMOR” w Gdańsku, Centrum Techniki Okrętowej w Gdańsku, Centralnym Instytucie Ochrony Pracy w Warszawie. Rzeczoznawca Polskiego Zrzeszenia Inżynierów i Techników Sanitarnych w zakresie prac badawczo-studialnych wentylacji i klimatyzacji statków, ponadto Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Mechaników Polskich oraz Naczelnej Organizacji Technicznej.

Autor i współautor między innymi dwóch monografii i 10 skryptów, w tym Podstaw teoretycznych projektowania klimatyzacji pomieszczeń (1972). Twórca i współtwórca ośmiu opatentowanych wynalazków, na przykład układu wentylacji do usuwania zanieczyszczeń znad powierzchni wanien napełnionych roztworami (1991).

Członek Komitetu Inżynierii Lądowej i Wodnej Polskiej Akademii Nauk, Gdańskiego Towarzystwa Naukowego (w latach 1972–1975 przewodniczący Komisji Okrętowo-Mechanicznej Wydziału IV), Polskiego Zrzeszenia Inżynierów i Techników Sanitarnych.

Wyróżniony między innymi Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, odznakami „Zasłużonym Ziemi Gdańskiej”, „Za Zasługi dla Gdańska”. Pochowany na cmentarzu Srebrzysko. WP

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii