WASILEWSKI LEON

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Leon Wasilewski

LEON WASILEWSKI (24 V 1900 Ostrów Wielkopolski – 18 X 1966 Gdańsk) lekarz ze specjalizacją z otolaryngologii, historyk medycyny, doktor Akademii Lekarskiej (AL) w Gdańsku. Syn Władysława Wasilewskiego, mistrza blacharskiego i Józefy z domu Wlazło, gospodyni domowej. Naukę rozpoczął w szkole powszechnej i w gimnazjum w Ostrowie Wielkopolskim. Od 1914 kontynuował ją w Poznaniu, w gimnazjum po 1918 noszącym im. Jana Kantego. Należał do tajnego Harcerstwa Polskiego i tajnych stowarzyszeń: Towarzystwa Tomasza Zana, Promienistych, Filaretów i Filomatów. W 1918 zdał egzamin dojrzałości i brał udział w powstaniu wielkopolskim, służąc w XV Pułku Ułanów Wielkopolskich. Pracował też jako zastępca kierownika w Wydziale Oświatowym Komisariatu Rad Ludowych na Górnym Śląsku, z siedzibą w Sosnowcu. W 1920 podjął pracę w Wydziale Prasowym Komisariatu Plebiscytowego w Poznaniu jako redaktor „Der Weisse Adler”.

Od 1922 studiował początkowo na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Poznańskiego (UP), następnie na Wydziale Lekarskim tej uczelni. Od 1927 doktor wszechnauk lekarskich. Po studiach pracował na oddziałach: Chirurgicznym, Gruźliczym i w Zakładzie Radiologii UP. W 1927 rozpoczął specjalizację z otolaryngologii, szkolił się w klinikach w Poznaniu, Wilnie, Paryżu i w Uppsali. Od 1934 pracował jako lekarz powiatowy i prowadził prywatną praktykę lekarską w Poznaniu, Inowrocławiu i Nieszawie. Od 1934 był również konsultantem otolaryngologicznym Oddziału Chorych na Płuca Szpitala Miejskiego w Poznaniu i Wojewódzkiego Zakładu dla Głuchoniemych. W 1935 zainicjował utworzenia Zrzeszenia Słowiańskich Lekarzy Służby Zdrowia. W chwili wybuchu II wojny światowej przebywał w Toruniu. Wysiedlony do Warszawy, pracował jako kontraktowy lekarz sanitarny w Ośrodku Zdrowia i Opieki w Wydziale Opieki i Zdrowia Zarządu Miejskiego. Działał w konspiracji, był między innymi komendantem Komendy Obrońców Polski (późniejszej Armii Krajowej). W 1941 został aresztowany przez Gestapo i przewieziony na warszawski Pawiak. Po czterech tygodniach przesłuchań wywieziony do obozu koncentracyjnego w Auschwitz (Oświęcim) ze statusem więźnia politycznego.

Po wyzwoleniu z obozu w 1945 został oddelegowany do Gdańska w celu utworzenia Urzędu Wojewódzkiego i zabezpieczenia pozostałego mienia państwowego. W tym samym roku został starszym ordynatorem Oddziału Laryngologicznego i wicedyrektorem Szpitala Miejskiego we Wrzeszczu. Nadzorował również pracę dwóch innych oddziałów: Oddziału Chorób Nerwowych i Psychicznych i Chorób Ocznych oraz pracę Biblioteki i Zakładu Anatomii Patologicznej AL w Gdańsku. W latach 1945–1948 był również kierownikiem Kliniki Chorób Uszu, Nosa i Gardła na tej uczelni.

Był członkiem Komitetu Redakcyjnego czasopisma „Otolaryngologia Polska”. Zajmował się również antropologią i historią medycyny. Był autorem pierwszego opublikowanego po wojnie opracowania dziejów studium lekarskiego w Gdańsku (Zarys historii studium lekarskiego w Gdańsku, „Polski Tygodnik Lekarski” 1946).

Był członkiem Societe d’Anthropologie de Paris, Institute International d’Anthropologie, członkiem-współzałożycielem Sekcji Naukowej Związku Zawodowego Pracowników AL w Gdańsku (późniejszego Lekarskiego Towarzystwa Naukowego AL w Gdańsku, a od 1946 Gdańskiego Towarzystwa Lekarskiego), Gdańskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Historii Medycyny, Oddziału Gdańskiego Polskiego Towarzystwa Otolaryngologicznego. Był członkiem i przewodniczącym Sądu Koleżeńskiego Związku Byłych Więźniów Politycznych na województwo gdańskie oraz Zarządu Gdańskiego Okręgu Związku Bojowników o Wolność i Demokrację.

Odznaczony był Krzyżem Virtuti Militari, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym, Śląskim Krzyżem Powstańczym, Medalem Niepodległości, Medalem Zwycięstwa i Wolności (1945), Dyplomem Honorowym Światowej Rady Pokoju (1959), odznaką „Za Zasługi dla Gdańska”.

Był dwukrotnie żonaty: z Hanną, farmaceutką oraz Zofią, z którą doczekał się córki Zofii. Zmarł po ciężkiej chorobie na raka trzustki. Pochowany został 22 X 1966 na cmentarzu Srebrzysko w Kwaterze Profesorów. SeKo PP

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii