WALICKI FRANCISZEK

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >

FRANCISZEK WALICKI (20 VII 1921 Łódź – 3 X 2015 Gdynia), dziennikarz, animator młodzieżowego życia muzycznego. Syn inżyniera geodety Franciszka (1874–1964) i Felicji z domu Kunickiej. Od 1922 roku mieszkał w Wilnie, od 1938 uczył się w Państwowej Szkole Morskiej (PSM) w Gdyni. Jako uczeń PSM w latach 1938–1939 odbył wielomiesięczny rejs szkolny „Darem Pomorza” na wyspy Morza Karaibskiego: Barbados, Martynikę, Puerto Rico, Jamajkę i Kubę. Okres okupacji spędził w Wilnie, potem w Warszawie, a następnie w Zakopanem. Był więźniem niemieckiej policji bezpieczeństwa.

Po wyzwoleniu został powołany do Marynarki Wojennej i służył w niej w latach 1945–1952, od 1946 do 1948 roku pełniąc obowiązki redaktora naczelnego kwartalnika „Przegląd Morski”, a następnie redaktora naczelnego miesięcznika „Morze” (1948–1952). W 1952 roku, po komunistycznych czystkach w marynarce, złożył prośbę o zwolnienie z wojska. W maju 1952 podjął pracę w „Głosie Wybrzeża”, gdzie pełnił funkcję kierownika działu kulturalnego i publicysty. Na jego łamach opublikował m.in. artykuł Miecz i prawo (1956) – pierwszą w Polsce publikację na temat siedmiu oficerów Marynarki Wojennej skazanych w 1952 roku przez Najwyższy Sąd Wojskowy na karę śmierci lub dożywotnie więzienie na podstawie sfałszowanych zarzutów o działalność dywersyjno-szpiegowską, zdradę tajemnic wojskowych i udział w spisku.

Muzyką zainteresował się pod wpływem długoletniej przyjaźni z Leopoldem Tyrmandem i wraz z nim został jednym z pomysłodawców i organizatorów dwóch festiwali muzyki jazzowej w Sopocie (1956–1957). Inicjator i pierwszy prezes gdańskiego Jazz-Clubu, w 1959 roku założył gdańską formację Rhythm and Blues. By nie drażnić władz nazwą zachodniej muzyki „rock and roll”, nazwał ją „mocnym uderzeniem” (big beat). Inicjator utworzenia zespołów bigbitowych, między innymi Czerwono-Czarnych, Niebiesko-Czarnych i Czerwonych Gitar. Animator sopockiego Non Stopu. Pisał teksty, rzadziej muzykę (pod pseudonimem Jacek Grań) do piosenek wykonywanych przez Czerwone Gitary (Taka jak ty), Breakout, Czesława Niemena (Czy mnie jeszcze pamiętasz, Wiem, że nie wrócisz), Adrianę Rusowicz. W latach 1986 i 1987 zorganizował w sopockiej Operze Leśnej koncerty "dinozaurów" rocka. Autor Epitafium na śmierć rock’n’rolla (2012).

W 1991 miesięcznik „Music News” przyznał mu nagrodę Złotego Kamertonu. Odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1996) oraz medalem Zasłużony Kulturze – Gloria Artis (2009), wyróżniony Medalem Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata. W 2009 otrzymał Nagrodę Prezydenta Miasta Gdańska jako "ojciec chrzestny polskiego rocka", z okazji 50. rocznicy pierwszego koncertu zespołu Rythm and Blues.

Po raz pierwszy żonaty z Brojną (Bronisławą) Lewin (ślub 17 VI 1941 w Wilnie), wskutek perturbacji wojennych (pobyt i ucieczka z getta) małżeństwo unieważniono w 1946. W 1947 ożenił się z Czesławą z domu Kasztelan (1925 Poznań – 14 V 2015 Gdynia), mieli córkę Iwonnę Walicką-Artwich (23 X 1947 – 4 V 2014 Gdynia).

Pochowany wraz z żoną i córką grobowcu rodzinnym na cmentarzu Witomińskim w Gdyni. W marcu 2019 na budynku przy ul. Władysława IV 32 w Gdyni, w którym mieszkał, odsłonięto poświęconą mu tablicę pamiątkową. MA CR

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii