WÓDKA GDAŃSKA

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >

WÓDKA GDAŃSKA. Znana w Gdańsku już w 1. połowie XV wieku. Według rachunków z 1422 roku, zezwolenie na sprzedaż gorzałki posiadały 4 osoby. Produkcję na wielką skalę zorganizowali w XVII wieku przybysze z Niderlandów ( gorzelnictwo). Gdańsk stał się potentatem w tej dziedzinie, a gorzelnictwo jedną z najbardziej dynamicznie rozwijających się branż. Większość wódki stanowiła zwykła gorzałka, którą produkowano ze słabej jakości żyta. Lepsza gatunkowo była poszukiwanym towarem w Rzeczypospolitej Polskiej i za granicą. Do najsłynniejszych należała tzw. gdańska wódka złota Gulden-Wasser ( Goldwasser). Popularnością cieszyła się tzw. podwójna żołądkowa (Dubbelt-Magen-Wasser), przygotowywana z kilkunastu składników: korzeni, owoców i cukru. Według receptury z XVII wieku na 1 kwartę (około 8 l) przypadało 14,5 funta przypraw (6,4 kg) oraz 12 funtów cukru (5,2 kg). Tak przygotowaną miksturę rozpuszczano w 1 omie (154 l) wódki czystej. W Gdańsku wytwarzano także kilkanaście innych gatunków wódki; najbardziej znane: Machandel, „piersiówka” (Brustwasser), ceniona ze względu na własności lecznicze gorzałka „kaznodziejska” (Prediger-Brandtwein), wódka „wermutowa”; wódki gatunkowe: jałowcowa, cytrynowa, tatarakowa, melisowa, rozmarynowa, goździkowa itp. Z wódek importowanych wzięciem cieszyła się w Gdańsku gorzałka francuska na bazie rozmarynu, zwana „wodą węgierską”. Wódkę sprzedawano w szynkach i gospodach; centrum sprzedaży ulicznej znajdowało się na Moście Zielonym, co budziło niezadowolenie władz miasta, twierdzących, że przyczynia się to do rozpijania robotników portowych. DK

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii