SZPITAL POŁOŻNICTWA I CHORÓB KOBIECYCH

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Szpital Położnictwa i Chorób Kobiecych, około 1915
Szpital Położnictwa i Chorób Kobiecych, 1 połowa XX wieku, widok ze skrzyżowania Ostseestraße (al. Hallera) i Schellmühler Weg (ul. Kliniczna)

SZPITAL POŁOŻNICTWA I CHORÓB KOBIECYCH, wybudowany w latach 1910–1912 z funduszy państwowych na nową siedzibę Prowincjonalnego Zakładu Kształcenia Położnych i Kliniki Chorób Kobiecych (Provinzial-Hebammenlehranstalt und Frauenklinik), we Wrzeszczu, przy Schellmühler Weg 1A (ul. Kliniczna). Z oddziałem położniczym na 124 łóżka dla kobiet i 114 miejscami dla noworodków oraz – w sąsiednim budynku – salami dydaktycznymi i internatem dla kandydatek na położne, szkolonych na kilkumiesięcznych kursach.

Otwarty 17 X 1912; z dotychczasowej siedziby przy Sandgrube 41A (ul. Rogaczewskiego) przeniesiono cały personel zakładu z dyrektorem dr. Rudolfem Köstlinem. Obok kształcenia położnych placówka zajmowała się przyjmowaniem porodów i pełniła, w szerszym niż dotychczas wymiarze, funkcję szpitala chorób kobiecych. W 1913 roku przyjęto 1338 chorych i rodzących kobiet, na świat przyszło 1447 noworodków, przeprowadzono 86 operacji ginekologicznych.

Podczas I wojny światowej wydzielono oddział ze 100 łóżkami dla rannych żołnierzy. 18 X 1920, z powodu tworzenia II Wolnego Miasta Gdańska (WMG), szpital przemianowano na Państwową Klinikę Chorób Kobiecych i Zakład Kształcenia Położnych (Staatliche Frauenklinik und Hebammenlehranstalt), podporządkowany bezpośrednio wydziałowi zdrowia Senatu II WMG. Dyrektorem pozostał dr R. Köstlin, kierując nim do przejścia na emeryturę w roku 1929, a funkcję starszego lekarza od 1912 przez wiele lat pełnił dr Fritz Sieber. Kontynuowała też swą działalność przyszpitalna szkoła położnych. W 1928 było 270 łóżek, z których skorzystało 4143 pacjentek, przebywając tam średnio 27 dni (110 165 dni w ciągu roku), pracowało dziewięciu lekarzy, trzech stażystów oraz 69 pielęgniarek. W 1926 roku urodziło się tu 3888 dzieci, przeprowadzono 406 poważnych operacji.

W 1930 nowym dyrektorem został doświadczony położnik dr Johannes (Hans) Fuchs (1873–1942), od 1905 prowadzący w Gdańsku prywatną klinikę przy Vorstädtischer Graben 39/40 (ul. Podwale Przedmiejskie). Specjalizację z tej dziedziny medycznej zdobył w klinice uniwersyteckiej w Kilonii. Pod koniec 1939 roku na prośbę gauleitera Artura Greisera dr H. Fuchs przeszedł do pracy w Poznaniu, a jego następcą w latach 1940–1945 został prof. Joachim Granzow (1898–1979), dotychczasowy naczelny lekarz szpitala (Oberarzt). W 1935 roku włączono Miejską Klinikę przy Schellmühler Weg (ul. Kliniczna) do bazy dydaktyczno-klinicznej Państwowej Akademii Medycyny Praktycznej, a w 1940 – do nowo powołanej w Gdańskiej Akademii Medycznej (Medizinische Akademie). W programie studiów obowiązywały wykłady z położnictwa i ginekologii, kurs badania ginekologicznego i ciężarnych oraz na IV i V roku studiów zajęcia praktyczne w klinice położnictwa i chorób kobiecych. Odbywały się też zajęcia w Szkole Położnych; w roku 1942 istniały równolegle dwa kursy dla położnych.

W marcu 1945, przed wkroczeniem Rosjan, część personelu i pacjentek szpitala wraz z częścią sprzętu medycznego została ewakuowana na statku „Ubena” do portu Silkeborg w Danii, gdzie w obozie dla uchodźców szpital działał do roku 1947. ASZ MrGl

Dyrektorzy Zakładu Kształcenia Położnych
i Kliniki Chorób Kobiecych w Gdańsku oraz Państwowej Kliniki Chorób Kobiecych
we Wrzeszczu
1921–1929 dr Rudolf Köstlin (1867–1934)
1930–1939 prof. dr Hans Fuchs (1873–1942)
1939–1945 prof. dr Joachim Granzow (1898–1979)
MrGl
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii