SZPITAL GARNIZONOWY

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Hermann Prosch, Nowy Królewski Szpital Garnizonowy, Zamczysko, około 1845

SZPITAL GARNIZONOWY (Garnison-Lazarett), szpital, lazaret nr 1, powstały w 1807 roku w dawnym Gimnazjum Akademickim na Starym Przedmieściu, utworzony dla garnizonu francuskiego stacjonującego w Gdańsku w czasach I Wolnego Miasta Gdańska (WMG) (1807–1814), służący także jako szpital dla cywilów. Po ponownym zajęciu Gdańska przez Prusy nadal był wykorzystywany na cele szpitalne, a piwnice – na magazyny broni i wyposażenia dla oddziałów pospolitego ruszenia (Landsturm). W 1830 roku założono lazaret nr 2 w budynku byłego domu poprawy (Zuchthaus) na Zamczysku (zakupionego 12 IX 1829 za 24 tysiące talarów). Przejęty 29 III 1830 roku, w 1831 został przeznaczony dla żołnierzy chorych na cholerę, a w 1837, w czasie ponownej epidemii, udostępniony cywilom (zob. epidemie, epidemie 1801–1945). W 1839 roku budynek lazaretu nr 2 rozebrano, w latach 1843–1844 wzniesiono nowy, w 1844 przeniesiono do niego lazaret nr 1 z Fleischergasse 25/28 (ul. Rzeźnicka). W kompleksie szpitalnym znajdowały się łaźnia oraz kostnica. W latach 1878–1879 został rozbudowany w kierunku obecnej ul. Podwale Staromiejskie o pawilon zakaźny z dwiema salami na 16 łóżek i z dwoma małymi pokojami na trzy i dwa łóżka, z pokojami dla pielęgniarek i łaźnią. Wyposażenie go w niezależny od miejskiego system kanalizacji, z wydzielonym systemem toalet, przyczyniło się do wyraźnego zmniejszenia liczby przypadków zakaźnych. Rocznie przyjmował od 2053 (1878) do 4240 (1868) chorych. W 1880 roku funkcjonowały oddziały: wewnętrzny, chirurgiczny, okulistyczny, laryngologiczny, chorych wenerycznie oraz dla więźniów. Personel medyczny, rekrutujący się z korpusu sanitarnego gdańskiego garnizonu, zmieniał się: w 1880 roku było to pięciu lekarzy wojskowych, dwóch asystentów, 25–30 pomocników i uczniów, jeden–dwóch farmaceutów wojskowych, ośmiu wojskowych pielęgniarzy. Szpital zatrudniał także pracowników cywilnych: w 1880 – nadinspektora, dwóch inspektorów, sześciu pielęgniarzy, łaziebnego i cztery siostry boromeuszki. Po likwidacji garnizonu po I wojnie światowej w roku 1920 budynki przekazano władzom Gdańska. Po podziale niemieckiego mienia państwowego część zachowanego kompleksu szpitalnego przypadła Polsce. Utworzono tam w 1925 roku polski urząd pocztowy ( poczta; obrona Poczty Polskiej 1 IX 1939). Druga część pozostała w gestii Senatu II WMG, który umieścił tam jeden z komisariatów policji porządkowej (Schupo) i urząd zatrudnienia. ASZ

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii