SYNOWIECKI ADAM ANDRZEJ

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >

ADAM ANDRZEJ SYNOWIECKI (20 V 1929 Warszawa – 7 I 2000 Gdańsk), filozof, profesor Politechniki Gdańskiej (PG). Syn Stanisława, nauczyciela, i Anny z domu Lehnert, nauczycielki w szkole specjalnej. Podczas II wojny światowej mieszkał z rodzicami we wsi Zagórzany koło Gorlic. W 1947 roku absolwent Gimnazjum i Liceum w Gorlicach, w 1952 Wydziału Filozoficznego Uniwersytetu Jagiellońskiego, (jako magister filozofii), w 1956 absolwent Wydziału Chemii UJ (jako magister chemii).

W latach 1952–1965 był nauczycielem propedeutyki filozofii, logiki i chemii w Liceum im. Marcina Kromera w Gorlicach. W okresie 1963–1965 pracował w Pracowni Historii Filozofii i Przyrodoznawstwa w Instytucie Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk w Warszawie. Od 1 X 1965 do 31 IX 1969 roku zatrudniony w gdańskiej Wyższej Szkole Pedagogicznej (WSP), od lutego 1968 do września 1969 był członkiem Kolegium Dziekańskiego Wydziału Humanistycznego. Od 1968 roku doktor (Wydział Humanistyczny WSP w Gdańsku), od 1978 doktor habilitowany (Uniwersytet Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie).

W latach 1969–2000 pracował na PG, od 1970 roku docent, od 1989 profesor nadzwyczajny (tytularny), od 1 I 1992 profesor zwyczajny. Od 11 X 1974 do 31 III 1991 roku był kierownikiem Zakładu Filozofii, od 1 IX 1979 do 31 VIII 1982 wicedyrektorem do spraw naukowych w Międzywydziałowym Instytucie Nauk Społecznych, od 1 IV 1991 do 1 IX 1993 kierownikiem Katedry Filozofii w Instytucie Nauk Humanistycznych i Ekonomicznych na Wydziale Zarządzania i Ekonomii, w latach 1994–1999 kierownikiem Katedry Nauk Filozoficznych na Wydziale Zarządzania i Ekonomii. W latach 1966–1999 należał do Komitetu Redakcyjnego Wydawnictw Politechniki Gdańskiej, 1993–1999 do Rektorskiej Komisji do spraw Politechniki Otwartej i redakcji „Pisma PG”.

Jednocześnie od 1 II 1974 do 31 I 1975 roku i w latach 1978–1980 był wykładowcą filozofii na Studium Doktoranckim w Instytucie Maszyn Przepływowych Polskiej Akademii Nauk, od 1 III 1978 do 30 VI 1979 nauczał w gdańskim oddziale Towarzystwa Naukowego Organizacji i Kierownictwa. W latach 1987–1999 prowadził zajęcia w Gdańskim Instytucie Teologicznym przy kościele Najświętszego Serca Jezusowego w Gdańsku-Wrzeszczu. W latach 1989–1999 pełnił funkcję przewodniczącego Okręgowego Komitetu Olimpiady Filozoficznej w Gdańsku. Od 15 X 1999 roku na emeryturze.

Był specjalistą w zakresie filozofii marksistowskiej, Hegla, przyrody, techniki, nauki i ontologii. W 1991 roku zainicjował jedyne w Gdańsku wykłady z filozofii nauk przyrodniczych. Autor publikacji na temat filozofii nauki, historii filozofii i logiki, w tym monografii Problemy mechanicyzmu w naukach przyrodniczych (1969), Byt i myślenie. U źródeł marksistowskiej ontologii i logiki dialektycznej (1980), Przyrodoznawstwo – dzieło ludzi i cząstka kultury (1998), Przyrodoznawstwo i materializm przyrodniczy w XIX wieku (2000), współautor między innymi skryptu Węzłowe zagadnienia filozofii (1979), przekładów z języka łacińskiego tekstów do „Studiów Gdańskich”.

Członek Związku Nauczycielstwa Polskiego (1953–2000), Komitetu Nauk Filozoficznych Polskiej Akademii Nauk (1975–1986), Rady Naukowej Komitetu Historii Nauki, Oświaty i Techniki Polskiej Akademii Nauk (1980–2000), Gdańskiego Towarzystwa Naukowego, Polskiego Towarzystwa Filozoficznego (1965–2000, w oddziale gdańskim od stycznia 1971 do grudnia 1976 był członkiem Zarządu, a od stycznia 1977 do stycznia 1992 wiceprzewodniczącym).

W latach 1966–1967 był członkiem redakcji „Gdańskich Zeszytów Humanistycznych” (seria „Filozofia”), 1972–1990 Komitetu Redakcyjnego „Studiów Filozoficznych”.

Od 1961 do 13 XII 1981 roku należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, represjonowany za rezygnację: początkowo był zagrożony zwolnieniem z pracy, następnie na dziewięć lat wstrzymano jego awans na profesora nadzwyczajnego.

Odznaczony między innymi Złotym Krzyżem Zasługi (1972), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1978), Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1998), odznaką „Za Zasługi dla Gdańska” (1975), pośmiertnie medalem „Niepokorni na Politechnice Gdańskiej 1945–1989” (2013). 4 VI 2000 jego imieniem nazwano aulę na Wydziale Zarządzania i Ekonomii PG.

Był żonaty z nauczycielką Jadwigą (ur. 22 II 1932), miał czterech synów: Aleksandra (1 XI 1953 – 22 V 1995, zginął w wypadku samochodowym), reportera Radia Gdańsk, Andrzeja (ur. 17 III 1955), Mariusza (ur. 10 V 1958) i Piotra (ur. 31 I 1961). Został pochowany na cmentarzu Łostowickim. WP

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii