STEFANOWICZ–SCHMIDT JANINA MARIA

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Janina Stefanowicz-Schmidt na wystawie pokonkursowej, Warszawa 1970
Janina Stefanowicz- Schmidt przy pracy w swoim domu, 2017
Janina Stefanowicz-Schmidt, Chrystus frasobliwy (1964) w Kaplicy Kapłańskiej w kościele Wniebowzięcia NMP w Gdańsku
Janina Stefanowicz-Schmidt, wrota kościoła Matki Boskiej Częstochowskiej w Gdańsku, 1987

JANINA MARIA STEFANOWICZ–SCHMIDT (ur. 17 VIII 1930 Warszawa), rzeźbiarka, medalierka, profesor Akademii Sztuk Pięknych w Gdańsku (ASP). Córka architekta Jana Stefanowicza i Marii Anieli z domu Padlewskiej. W 1933 wraz z rodzicami przeprowadziła się do Gdyni, gdzie ojciec objął stanowisko kierownika Oddziału Zabudowy Miasta Pracowni Projektów Wydziału Technicznego Komisariatu Rządu Miasta Gdyni. W latach 1934–1939 rodzina mieszkała w zaprojektowanej przez ojca willi na ul. Zakopiańskiej. W 1939 powrócili do Warszawy. W czasie okupacji uczyła się na tajnych kompletach w Gimnazjum im. Cecylii Plater-Zyberkówny. W 1944, tuż przed wybuchem powstania warszawskiego, wraz z ojcem i rodzeństwem przeniosła się do Zalesia Górnego, następnie do Zakopanego, gdzie mieszkali w willi Złote Serce.

W 1945 z rodziną powróciła do Gdyni, gdzie podjęła naukę w Gimnazjum Sióstr Urszulanek. Od 1948 mieszkanka Sopotu, willi na rogu ul. Goyki i Obrońców Westerplatte, wybudowanej przez ojca. Przez rok uczyła się w Szkole Muzycznej w Sopocie, w klasie klarnetu, była też członkiem studenckiego zespołu tańca przy Politechnice Gdańskiej (PG), prowadzonego przez Janinę Jarzynównę-Sobczak.

W 1947 zdała małą maturę, po której podjęła naukę w Liceum Sztuk Plastycznych w Gdyni, gdzie uczęszczała na lekcje rzeźby prowadzone przez Adam Smolanę. W 1949 zdała maturę, po której rozpoczęła studia w gdańskiej Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Pięknych (PWSSP), z siedzibą w Sopocie. Od 1954 do 2001 pracowała w PWSSP (od 1996 Akademii Sztuk Pięknych) w Gdańsku jako asystentka w pracowni Alfreda Wiśniewskiego, w 1955 obroniła pracę dyplomową w pracowni Stanisława Horno-Popławskiego. Od 1975 docent, od 1990 prosfor nadzwyczajny, od 1998 profesor zwyczajny. Od 1981 prowadziła stworzoną przez siebie Pracownię Medalierstwa i Małych Form Rzeźbiarskich. W latach 1955–1964 pracowała przy odbudowie Głównego Miasta Gdańska, wykonując elementy rzeźbiarskie montowane na kamienicach, między innymi tympanon portalu kamienicy przy Długim Targu 20–21, żagielki dekoracji kamienicy przy ul. Piwnej 22/23.

Uprawia rzeźbę monumentalną, małe formy rzeźbiarskie, medalierstwo i rysunek. Wykonała między innymi: figurę Chrystusa frasobliwego (1964) w Kaplicy Kapłańskiej w gdańskim kościele Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny (NMP), stacje drogi krzyżowej dla sopockich kościołów św. Andrzeja Boboli (1974) i św. Bernarda z Clairvaux (1992), rzeźbę parkową Niobe w Parku Oliwskim (1974), wrota kościoła Matki Boskiej Częstochowskiej (1987) oraz wystrój prezbiterium, z mierzącą 2,5 m figurą Chrystusa Zmartwychwstałego, kościoła Zmartwychwstania Pańskiego (1995–2001).Jej prace były pokazywane na 11 wystawach indywidulanych oraz około 50 wystawach zbiorowych, znajdują się w muzeach, kościołach i kolekcjach prywatnych polskich i zagranicznych.

Członkini Związku Polskich Artystów Plastyków, w którym w latach 1957–1959 pełniła funkcję członkini Zarządu Sekcji Rzeźby. Od 1991 członkini rady Fundacji „Pro Arte Sacra”. Odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi (1978). Dwukrotnie nagrodzona przez Ministra Kultury i Sztuki (1976, 1983).

Od 1958 żona Zygmunta Schmidta (1925–1976), inżyniera architekta, doktora na Wydziale Architektury PG, autora między innymi projektu Kaplicy Kapłańskiej w gdańskim kościele NMP. Matka Roberta (ur. 1960), architekta, i Magdaleny (ur. 1965), rzeźbiarki. DOK













Bibliografia:

Meta-morfozy. Janina Stefanowicz-Schmidt. Twórczość i dydaktyka, red. Magdalena Schmidt-Góra, Gdańsk 2019.

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii