STEFANIUK ZENON

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Hasło powstało dzięki Miastu Gdańsk
Partner redakcji

ZENON STEFANIUK (8 VII 1930 Wojnowo woj. warszawskie – 10 VII 1985 Katowice), sportowiec, bokser (waga piórkowa i kogucia), mistrz Europy, olimpijczyk, trener. Ukończył szkołę średnią w Gdyni (drukarz, inspektor postępu technicznego). Zawodnik Czynu-Związkowca (później Kolejarz) Gdynia (1946–1950), MKS Gwardii ( Wybrzeże) Gdańsk (od marca 1950 do listopada 1954), Sparty (Bielsko-Bialskie Towarzystwo Sportowe/ BBTS) Bielsko-Biała (1954–1957). W styczniu 1948 uczestnik I Kroku Bokserskiego w Gdańsku w wadze koguciej (przegrał w eliminacjach). Brał udział w spotkaniach reprezentacji juniorów Gdańska i okręgu: 27 XI 1948 w Toruniu: Pomorze – Gdańsk 7:9 (wygrał w piórkowej z Trawińskim); 12 XII 1948 w Szczecinie: Szczecin – Gdańsk 5:11 (w piórkowej wygrał z Paździochem); 6 I 1950 Stargard: Szczecin – Gdańsk 10:6 (zremisował z Izydorczykiem). W 1950 w wadze piórkowej mistrz Wybrzeża seniorów i brązowy medalista Mistrzostw Polski (w ćwierćfinale wygrał z Leją z Krakowa, w półfinale przegrał z Aleksym Antkiewiczem). W lidze z Gwardią Gdańsk debiutował 14 I 1951 (spotkaniu z Gedanią 14:6, wygrał z Klajnem). Ostatnią walkę w Gwardii Gdańsk stoczył 14 XI 1954 (wygrał z Pińskim z CWKS Legia Warszawa; 8:12). W końcu 1954 odszedł do Sparty Bielsko i wyjątkowo (z uwagi na przygotowania do Mistrzostw Europy) uzyskał zgodę na reprezentowanie drugiego klubu w tym samym sezonie. W zespole Sparty Bielsko debiutował 2 I 1955, akurat w Gdańsku przeciwko Gwardii (wygrał z Młyńskim, zwyciężył zespół gdański 12:8). Dwukrotny Mistrz Europy w wadze koguciej w 1953 (w brawach Gwardii Gdańsk) i 1955 (w barwach Sparty Bielsko). Uczestnik (w barwach Sparty Bielsko) Igrzysk Olimpijskich w Melbourne w 1956 (przegrał 26 listopada pierwszą walkę eliminacyjną z Barrientą z Chile). Mistrz Polski w wadze koguciej w 1952 i 1953 (Gwardia Gdańsk) oraz 1955 (Sparta Bielsko), oraz mistrz Polski w wadze piórkowej w 1954 (Gwardia Gdańsk). W 1950 brązowy medalista Mistrzostw Polski w wadze piórkowej, w 1951 wicemistrz Polski w wadze koguciej. Mistrz Wybrzeża w 1950, 1952 i 1953 w wadze koguciej. W 1951 w tej samej wadze mistrz Zrzeszenia Gwardia. W 1951 uczestniczył w turnieju bokserskim podczas XI Akademickich Mistrzostwach Świata w Berlinie (przegrał walkę eliminacyjną z Horvatem z Węgier).

Siedmiokrotny reprezentant kraju w meczach międzypaństwowych 1952–1956 (6 zwycięstw, 1 porażka). Występował też w drugiej reprezentacji Polski (w wadze koguciej): 25 X 1951 Praga: Polska II – Czechosłowacja II 10:10, przegrał z Majdlochem; 27 I 1952 Budapeszt: Węgry II – Polska II 6:14, wygrał z Feherem, w reprezentacji: 2 II 1950 Gdynia: Gdynia – Gdańsk (zawody niepunktowane), w zespole Gdyni, przegrał z Aleksym Antkiewiczem w piórkowej; 10 II 1952 Szczecin – Gdańsk 8:12, wygrał z Walczakiem oraz w reprezentacjach związkowych, m.in.: 29 V 1950 Gdańsk: Reprezentacja Związku Zawodowego Kolejarzy – Reprezentacja Związków Zawodowych Francji (FSGT) 9:7, wygrał z Morestinem w piórkowej; 5 IV 1951 Wrocław Reprezentacja CRZZ – Reprezentacja Robotnicza Szwecji 20:0, wygrał z Petersonem w koguciej; 2 X 1953 Erfurt: Niemiecka Reprezentacja Dynama – Polska Reprezentacja Gwardii 11:9 (wygrał); 16 XII 1953 Praga: Reprezentacja Czerwonej Gwiazdy (milicyjne zrzeszenie MO) – Gwardia Polska 9:11, wygrał na punkty z Cvekiem.

Po IO z 1956 przeszedł zdecydowanie do wagi piórkowej. Po raz ostatni wystąpił w ringu 17 II 1957 w Bielsku-Białej w ostatnim spotkaniu I ligi sezonu 1956/1957 z Gwardią Gdańsk (11:9 dla bielszczan, walkę wygrał).

Po zakończeniu sezonu ligowego zaprzestał treningów. Odmówił udziału w mistrzostwach Górnego Śląska w początkach marcu 1957, przez co nie mógł brać udziału w MP w połowie tego miesiąca. W tym samym miesiącu zawieszony w prawach zawodnika przez klub BBTS. Kuszony przez władze klubu do wznowienia treningów przekazaniem lokalu sklepowego odmówił i powrócił do rodziny na Wybrzeże. Skreślony został z kadry narodowej i olimpijskiej. Stoczył 262 walki, z których 245 wygrał, 3 zremisował i 14 przegrał. Był instruktorem, następnie trenerem I klasy boksu w klubach Turów Zgorzelec, Górnik Wesoła, GKS Tychy, Górnik Pszów, Walka Zabrze.

Po ME w 1953 otrzymał Złoty Krzyż Zasługi i tytuł „Mistrza Sportu”. W 1955 odznaczony został Złotym Medalem „Za Wybitne Osiągnięcia Sportowe”. W plebiscycie „Dziennika Bałtyckiego” uplasował się na trzecim miejscu najpopularniejszych sportowca Wybrzeża za rok 1953. W plebiscycie „Przeglądu Sportowego” na najlepszego sportowca Polski w 1956 zajął szóste miejsce. W 1988 „Przegląd Sportowy” dokonał po czasie wyboru najlepszych sportowców za rok 1953, przyznając mu trzecie miejsce.

Pochowany na cmentarzu Witomino w Gdyni.

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii