SOBCZAK ŁUCJA

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Łucja i Brunon Sobczakowie podczas odbierania Nagrody Marszałka Województwa Pomorskiego 2010, (w tle Władysław Zawistowski)

ŁUCJA SOBCZAK (ur. 25 II 1942 Zdzięcioł, obecnie Białoruś), scenografka. Córka Wacława Studnika i Walentyny z domu Lepieszyńskiej. W 1962 roku absolwentka II Liceum Ogólnokształcącego w Gdańsku, w 1971 Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Gdańsku ( Akademia Sztuk Pięknych) – studiowała malarstwo u prof. Jacka Żuławskiego i tkaninę artystyczną u prof. Józefy Wnukowej. Scenografią zajęła się pod wpływem męża, Brunona Sobczaka, debiutując w 1975 roku w Teatrze Miniatura (Gdańskie legendy Franciszka Fenikowskiego). W latach 1982–1983 i 1994–1995 była scenografką Teatru Muzycznego w Gdyni. Od 1980 do 1989 pracowała jako pedagog w Studium Wokalno-Aktorskim przy Teatrze Muzycznym w Gdyni (prowadziła zajęcia z historii sztuki, scenografii i kostiumu), a między 1997 a 1998 w Akademii Multimedialnej w Gdańsku.

Wspólnie z mężem realizowała scenografie w Państwowej Operze i Filharmonii Bałtyckiej oraz Operze Bałtyckiej: Ekstaza (1975), Reanimacja, Don Kichot (1976), Vivat Pan Moniuszko (1979), Mity, Rigoletto (1983), Spartakus (1984), Królewna Śnieżka i siedmiu krasnoludków (1994, 1997, współpraca z Moniką Sobczak-Koncą), Romeo i Julia (1995, 1999, współpraca z Moniką Sobczak-Koncą), Wesele Figara (2001, współpraca z Moniką Sobczak-Koncą), La serva padrona (2005), Giselle (2006), Tytania i osioł (2015), a także w Teatrze Wybrzeże: Doskonali (1972), Turandot, Za kulisami – Tyrtej (1980), Światło dzienne, Pies ogrodnika (1981), Grzesznicy bez winy (1983), Ławeczka, Ludzie cesarza (1987), Czego nie widać, Lenin (1989), Europa (1990), Jacek Rozróba (1991), Śmierć komiwojażera (1992), Bóg (1993, współpraca z Moniką Sobczak-Koncą), Damy i huzary, Piotruś Pan (1994, współpraca z Moniką Sobczak-Koncą), Allegro ma non troppo, Ewa Hitler pali Camele (1997), Run for your wife (2002).

W Teatrze Miniatura realizowała scenografię do Gdańskich legend (1975) i wspólnie z mężem do Robin Hooda (1981), w Centrum Edukacji Teatralnej Dzieci i Młodzieży w Gdańsku przygotowali Obiekt uczuciowy (1987).

Na Scenie Kameralnej Teatru Wybrzeże w Sopocie opracowała wspólnie z mężem scenografię następujących spektakli: Karnawał rzymski, Anegdoty prowincjonalne (1979), Święty Franciszek i Wilk z Gubbio albo Kotlety świętego Franciszka (1981), Sonata widm, Niemcy (1982), Niewinni winowajcy (1983), Porwanie Sabinek (1991), Peepshow u Holzerów (1992), Bóg (1993), Tutam (1994), Coś w rodzaju miłości (1995), Chłopcy, Łysa śpiewaczka (1996), Nie teraz kochanie (2001).

W Teatrze Muzycznym w Gdyni realizowała z mężem spektakle: Wesołego powszedniego dnia (1981), Igraszki z diabłem (1982), Norwid, Testarium (1983), Kompot, Lato Muminków, The Fantasticks (1984), Małpiak (1986), Książę Punko (1987), Czysta blaga?!, Les Misérables (1989), Ja kocham Rózię!, Oliver! (współpraca z Moniką Sobczak-Koncą), Anda i inni, Kolędy polskie (1990), Kabaret, Brat Jacques (1991), Kernalia (1993), Fircyk w zalotach, W małym dworku (1994), Małpa, Kadryl na obie nogi (1995, współpraca z Moniką Sobczak-Koncą), Me and… mój teatr (1996) oraz samodzielnie Disco story (1983). W Teatrze Dramatycznym w Gdyni przygotowała Konkurs stulecia (1981) i Mon bebe (1990), także wspólnie z Brunonem Sobczakiem.

Wraz z mężem współpracowała z teatrami z Bydgoszczy, Torunia, Szczecina, Elbląga, Poznania, Katowic, Słupska, Koszalina, Olsztyna, Rzeszowa, Bielsko-Białej, Kielc, a w latach 1980–1996 z telewizją (między innymi spektakle Teatru Telewizji oraz seriale baletowe we współpracy z Janiną Jarzynówką-Sobczak i Andrzejem Żurowskim: Balet, Balet polski, Teatr wizji i ruchu). W latach 70. i 80. realizowali wspólnie oprawy scenograficzne Międzynarodowych Festiwali Piosenki w Operze Leśnej w Sopocie.

Laureatka Nagrody Teatralnej Wybrzeża za spektakl Iwan Groźny (1978), otrzymała także Grand Prix na Festiwalu Małych Form Teatralnych w Szczecinie (1995), Nagrodę Artystyczną Prezydenta Miasta Gdańska (2007) oraz nagrodę marszałka województwa pomorskiego za całokształt twórczości (2010).

Matka Moniki Sobczak-Koncy (ur. 1966), malarki, scenografki. OK

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii