SAMOLIŃSKI WOJCIECH

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >

WOJCIECH SAMOLIŃSKI (4 IV 1922 Poznań – 29 IX 2014 Gdańsk), żeglarz, nauczyciel, konstruktor jachtów. Syn Mieczysława i Leokadii z domu Polaszek. W 1938 roku uzyskał małą maturę w IV Państwowym Gimnazjum im. św. Marii Magdaleny, w latach 1938–1939 był uczniem I Liceum im. Bergera w Poznaniu. Należał do sekcji żeglarskiej szkolnego koła Ligi Morskiej i Kolonialnej (LMiK; w 1939 pływał po Zatoce Gdańskiej i Zatoce Puckiej na obozie żeglarskim LMiK). We wrześniu 1939 roku jako żołnierz brał udział w obronie Warszawy. W 1940 został wysiedlony z Poznania do Woli Więcławskiej w Małopolsce; pracował jako robotnik rolny i leśny, w latach 1942–1943 przy dostawach mleka w Michałowicach. Był żołnierzem Narodowych Sił Zbrojnych.

W 1945 roku uzyskał maturę w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Henryka Sienkiewicza w Krakowie, w tym samym roku przyjechał do Gdańska. Studiował na Wydziale Budowy Okrętów Politechniki Gdańskiej (PG). Był członkiem Zarządu Bratniej Pomocy Studentów PG, a w latach 1945–1947 skarbnikiem. W 1945 roku wraz z kilkoma działaczami sprzed 1939 reaktywował gdański oddział Akademickiego Związku Morskiego (AZM). W latach 1945–1948 był członkiem jego zarządu i skarbnikiem, 1947–1948 instruktorem kursów żeglarskich prowadzonych w Jastarni, 1948–1949 ostatnim prezesem AZM-u, a po jego scaleniu z Akademickim Zrzeszeniem Sportowym od kwietnia do listopada 1949 wiceprzewodniczącym Sekcji Żeglarskiej Akademickiego Zrzeszenia Sportowego przy PG. W latach 1948–1949 pracował w Wieczorowej Szkole Inżynierskiej w Gdańsku, 1948–1950 w Państwowym Gimnazjum Przemysłowym Przetwórstwa Rybnego w Sopocie, 1950–1951 jako nauczyciel instruktor żeglarstwa w Państwowym Centrum Wychowania Morskiego – Państwowej Szkole Jungów w Gdyni. W 1952 roku został inżynierem budownictwa okrętowego, w 1955 magistrem inżynierem budowy okrętów. W latach 1952–1957 pracował w Stoczni Gdańskiej jako współprojektant jachtów (między innymi jednostek „Śmiały” i „Otago”), 1958–1990 w Zjednoczeniu Przemysłu Okrętowego, 1991–2003 w Centrum Techniki Okrętowej w Gdańsku jako kierownik Działu Postępu Technicznego i Racjonalizacji.

Po reaktywowaniu w 1956 roku Polskiego Związku Żeglarskiego był komandorem Akademickiego Klubu Morskiego w Akademickim Związku Sportowym przy PG, w latach 1956–1958 przewodniczącym Komisji Morskiej Zarządu Głównego, 1960–1965 przewodniczącym Komisji Technicznej, 1974–1977 przewodniczącym i 1977–1979 wiceprzewodniczącym Zespołu Nadzoru Technicznego. Przez wiele lat pełnił funkcję rzeczoznawcy Morskiego Zespołu Technicznego – prowadził nadzór techniczny: wystawiał orzeczenia o zdolności żeglugowej jachtów, zajmował się pomiarami jachtów. W latach 1972–2002 był ławnikiem Odwoławczej Izby Morskiej przy Sądzie Wojewódzkim w Gdańsku, od 1992 biegłym sądowym, w okresie 1991–2003 inspektorem Polskiego Rejestru Statków.

Jako żeglarz wziął udział w pierwszym pełnomorskim rejsie na jachcie „Przygoda” na Gotlandię (1947, kapitan Juliusz Sieradzki), w 1956 na jachcie PZZ „Szkwał” (s/y „Nordster”) zajął I miejsce w dwóch klasach regat Ostseewoche. Miał patenty: sternika śródlądowego (1939), sternika morskiego (1949), jachtowego kapitana żeglugi wielkiej (1957). Był honorowym członkiem Akademickiego Klubu Morskiego (2011). Został wyróżniony między innymi Złotą Odznaką Akademickiego Zrzeszenia Sportowego (1956) i Złotym Krzyżem Zasługi.

Pochowany na cmentarzu w Krakowcu. WP

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii