RYBIŃSKI JAN

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >

JAN RYBIŃSKI (około 1565 Barcin koło Żnina – po 1621), poeta. Syn Jana Ryby, przedstawiciela ruchu społeczno-narodowego zwanego braćmi czeskimi. Początkowo uczył się w Łobżenicy i Koźminku, od 1581 roku uczęszczał do Gimnazjum Akademickiego studiował w Wittenberdze i Heidelbergu. Przebywał na dworze Ostrorogów w Wielkopolsce, w Gdańsku ponownie od roku 1589 jako profesor języka polskiego w Gimnazjum Akademickim. Wygłosił wówczas Mowę o ważności i pożytku języków w ogóle, a języka polskiego w szczególności (drukowaną w języku łacińskim: De linguarum in genere, tum Polonicae seorsim praestantia et utilitate oratio, 1589). Pracował dla Rady Miejskiej Gdańska jako tłumacz na język polski jej pism urzędowych. W roku 1592 wyjechał do Torunia, gdzie został sekretarzem tamtejszej Rady Miejskiej. Podjął kontakty z dworem polskim, co spotkało się z dezaprobatą toruńskich władz i musiał ustąpić ze stanowiska. Resztę życia spędził na polskich dworach magnackich. Mieszkając w Gdańsku, pisał utwory po łacinie, m.in. epitalamia na cześć osób z patrycjatu gdańskiego, w tym noworoczne życzenia dla władz miasta oraz utwory okolicznościowe. Od 1593 zaczął tworzyć w języku polskim (Gęśli różnorymych księga I, wydano ostatnio: 1969; w wydaniu bibliofilskim: 2006 i 2010). Zbiór jego polskich i łacińskich wierszy opublikowano w 1968 roku (Wiersze polskie). PP

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny


Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii