ROCZNIK GDAŃSKI

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Okładka „Rocznika Gdańskiego” (2006)

„ROCZNIK GDAŃSKI”, czasopismo naukowe wydawane od 1927 roku przez Towarzystwo Przyjaciół Nauki i Sztuki (TPNiS). Jego poprzednikiem było „Pomorze”. Do 1939 roku ukazało się 12 numerów w 8 tomach. W latach 1927–1939 w skład komitetu redakcyjnego wchodzili: Adam Czartkowski, Marcin Dragan i Władysław Pniewski. W periodyku zamieszczano najczęściej artykuły o historii, kulturze Gdańska i Pomorza Wschodniego oraz recenzje. Najwięcej miejsca zajmowała historia nowożytna, mająca prezentować polski punkt widzenia na przeszłość Gdańska oraz Pomorza. Odegrał poważną rolę w powstaniu w Gdańsku polskiego środowiska historycznego.

Po wojnie wydawanie „Rocznika Gdańskiego” wznowiono w 1954 roku. Pod względem edytorskim nawiązywano do okresu przedwojennego. Pismo nadal było firmowane przez TPNiS, które w 1956 roku zostało przekształcone w Gdańskie Towarzystwo Naukowe. Pierwsze numery (tomy 13–15/16) redagowali: Marian Pelczar, Irena Fabiani-Madeyska, Marian des Loges (tom 13) i Alina Szafranowa (tomy 14 i 15/16). Dzięki redaktorowi naczelnemu z lat 1957–1991 Andrzejowi Bukowskiemu rocznik należał do liczących się naukowych czasopism regionalnych w Polsce. Od 1992 roku redaktor naczelny Edward Breza położył większy nacisk na językoznawstwo, tematykę kaszubską, mniejszy – na tematykę historyczną i związaną z Gdańskiem. W 2008 roku redaktorem naczelnym został historyk Edmund Kizik, od 1 I 2016 był nim Józef Arno Włodarski, od 2017 Maria Mendel. Do 2016 roku ukazały się 72 tomy, jednorazowy nakład wynosi od 500 do 1000 egzemplarzy. MA

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii