POTWOROWSKI TADEUSZ PIOTR

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Tadeusz Potworowski
Piotr Potworowski Brzeg morski z niebieską łódką, 1958
Piotr Potworowski Owalna kompozycja II, około 1957

TADEUSZ PIOTR POTWOROWSKI (14 VI 1898 Warszawa – 24 IV 1962 Warszawa), malarz, scenograf, pedagog. Dzieciństwo spędził w Warszawie; po wybuchu I wojny światowej w 1914 roku wyjechał na Kresy, w Moskwie ukończył polskie gimnazjum, wstąpił do Pułku Ułanów Polskich, uczestniczył w bitwie pod Krechowcami (1917), do roku 1919 brał udział w kampanii bolszewickiej. Studiował w prywatnej szkole Konrada Krzyżanowskiego w Warszawie, następnie w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, wraz z członkami Komitetu Paryskiego wyjechał do Paryża. W Polce od roku 1930; oprócz malarstwa sztalugowego realizował projekty polichromii architektury wystroju wnętrz (pałace w Rudkach, Gołuchowie, Grębaninie, projekt dekoracji sal siedziby PKO w Kępnie), wystawiał w kraju i za granicą. W 1939 uczestnik kampanii wrześniowej, w 1940 przedostał się do Szwecji, w 1943 z rodziną wyjechał do Londynu. W roku 1949 otrzymał profesurę w Bath Academy of Art i przeniósł się do Corsham. W 1958 przyjechał do Polski w związku z wystawą swoich prac. Między innymi dzięki staraniom Stanisława Teisseyre’a został w 1958 roku profesorem w Państwowej Wyższej Szkoły Sztuk Plastycznych w Gdańsku ( Akademia Sztuk Pięknych), gdzie pracował do 1962 roku; zamieszkał w Sopocie. Uczestniczył w Documenta II w Cassel (1959) i w 30. Biennale w Wenecji (1960, nagroda). Działalność pedagogiczną w Polsce łączył z intensywną pracą malarską, wyjeżdżał na plenery, projektował polichromie i scenografię teatralną. W początkach twórczości związany był z grupą kapistów; poszukiwał własnej formuły koloryzmu, podejmując typowe wątki martwej natury, pejzażu, postaci we wnętrzu. W okresie angielskim zawężał skalę barwną kompozycji, redukował formę w poszukiwaniu syntezy plastycznej istoty zjawiska, pejzażu, stosował elementy abstrakcji geometrycznej i malarstwa gestu oraz kolaż i własne techniki opracowania płócien. Wywarł wielki wpływ na przeformułowanie koloryzmu, szczególnie na malarstwo gdańskie na przełomie lat 50. i 60. XX wieku. Wytyczył m.in. strategię pogodzenia wartości tradycyjnych z nowoczesnym myśleniem o obrazie, sposób wyjścia ku abstrakcji i użycia niekonwencjonalnych technik. EKA

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii