POMIANOWSKI KAROL

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >

KAROL POMIANOWSKI (29 IX 1874 Lwów – 2 VII 1948 Rabka), inżynier, naukowiec, hydrotechnik. W 1893 roku ukończył II Gimnazjum Klasyczne we Lwowie, w 1898 studia na Wydziale Inżynierii Szkoły Politechnicznej we Lwowie. Po dwuletniej praktyce uzyskał dyplom inżyniera budownictwa, zatrudniony w Katedrze Budownictwa Wodnego na macierzystej uczelni, wykładał o wodociągach i kanalizacji. Od roku 1912 doktor, od 1914 profesor tytularny. Od 1918 na Politechnice Warszawskiej prowadził wykłady z budownictwa wodnego, w 1919 profesor zwyczajny. Od roku 1923 członek Akademii Nauk Technicznych. Zaprojektował m.in. kanalizację Lwowa, urządzenia wodno-kanalizacyjne w Warszawie, Gdyni, Kaliszu, kataster sił wodnych na Dunajcu, Sanie, pierwszą w Europie oczyszczalnię ścieków z wielokrotnym zraszaniem złoży biologicznych wybudowaną w Gdyni w 1937 roku. Podczas II wojny światowej wykładał w otwartej przez Niemców Państwowej Wyższej Szkole Technicznej, jednocześnie prowadził tajne nauczanie. Od 1 X 1945 na Politechnice Gdańskiej utworzył Wydział Inżynierii Lądowej i Wodnej, objął kierownictwo Katedry Hydrauliki i Hydrologii oraz Budowy Zapór, Jazów i Zakładów o Sile Wodnej. Uruchomił Laboratorium Wodne, które wykonywało również prace na rzecz gospodarki, rozpoczął pionierskie badania zjawisk ruchu rumowiska i rozpraszania energii wodnej. Zmarł podczas leczenia w Rabce, tam pochowany. Odznaczony przez prezydenta II Rzeczypospolitej Polskiej prof. Ignacego Mościckiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Jego imieniem nazwano Fundację Wydziału Inżynierii Lądowej i Środowiska Politechniki Gdańskiej. RED

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii