POLSKA FILHARMONIA BAŁTYCKA IM. FRYDERYKA CHOPINA

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Afisz koncertu w Polskiej Filharmonii Bałtyckiej, 1949
Budynek Polskiej Filharmonii Bałtyckiej na Ołowiance
Koncert Orkiestry Symfonicznej PFB
Widzowie podczas koncertu w PFB

POLSKA FILHARMONIA BAŁTYCKA IM. FRYDERYKA CHOPINA. Instytucja. Działania zmierzające do jej utworzenia podjęto tuż po zakończeniu II wojny światowej. W czerwcu 1945 roku Roman Kuklewicz rozpoczął formowanie i zainicjował próby Miejskiej Orkiestry Symfonicznej. Jej pierwszy koncert, jako Filharmonii Bałtyckiej, odbył się 29 IX 1945 w Sali Domu Katolickiego w Sopocie. Orkiestrą dyrygował Zbigniew Turski, w programie znalazły się utwory Fryderyka Chopina i Stanisława Moniuszki. Początkowo Filharmonia Bałtycka działała przy Zarządzie Miasta w Sopocie, następnie przy Gdańskim Towarzystwie Muzycznym. W roku 1949 powstało w jej ramach, kierowane przez Zygmunta Latoszewskiego, Studio Operowe. Orkiestra powiększyła się do 81 osób i znalazła w ścisłym gronie najlepszych tego typu polskich zespołów. Spowodowało to jej upaństwowienie i przyjęcie oficjalnej nazwy: Państwowa Filharmonia Bałtycka. Zarządzeniem Ministerstwa Kultury i Sztuki z 10 IV 1953 nastąpiło połączenie Studia Operowego z Filharmonią Bałtycką w Państwową Operę i Filharmonię Bałtycką, z siedzibą przy al. Zwycięstwa 15 (szczegóły o siedzibie: Opera Bałtycka). W styczniu 1975 roku odbył się pierwszy koncert założonej przez Zygmunta Rycherta Gdańskiej Orkiestry Symfonicznej, która w 1976 roku, już w strukturach Państwowej Opery i Filharmonii Bałtyckiej (i jako druga orkiestra w tej instytucji) zaczęła funkcjonować jako Orkiestra Filharmonii Bałtyckiej. W styczniu 1994 nastąpił administracyjny podział Państwowej Opery i Filharmonii Bałtyckiej na dwie samodzielne instytucje: Państwową Operę Bałtycką i Państwową Filharmonię Bałtycką. Przemianowanie Państwowej Filharmonii Bałtyckiej na Polską Filharmonię Bałtycką odbyło się na mocy zarządzenia wojewody gdańskiego z 22 XII 1998, a uchwałą z 6 III 2000 Sejmik Województwa Pomorskiego nadał jej imię Fryderyka Chopina. W 2007 roku odbyło się uroczyste otwarcie Centrum Muzyczno-Kongresowego na zrewitalizowanych terenach po byłej elektrociepłowni na Ołowiance, obecnie oficjalnej siedzibie.

Orkiestra Symfoniczna Polskiej Filharmonii Bałtyckiej. Tradycje orkiestry sięgają roku 1945, ale jej bezpośrednią poprzedniczką była Gdańska Orkiestra Symfoniczna, założona w 1974, a od 1975 przemianowana na Orkiestrę Filharmonii Bałtyckiej. Jej założycielem i wieloletnim dyrektorem artystycznym był Z. Rychert, pierwszy koncert odbył się 31 I 1975 w Gdańsku, w budynku Naczelnej Organizacji Technicznej przy ul. Rajskiej  6. Praca dyrygenta i muzyków w krótkim czasie znalazła uznanie wśród krytyków i melomanów w Polsce i poza jej granicami. Orkiestra stała się częstym gościem znaczących festiwali krajowych i zagranicznych. Jej pierwszym wyjazdem zagranicznym był udział w 1976 roku w weneckich Vacanze Musicali, późniejsze kontrakty artystyczne wiązały się z tournée koncertowymi po Niemczech, Francji, Szwajcarii, Włoszech, występami w salach Wiednia, Salzburga, Paryża, Berlina, Bremy, Frankfurtu czy Leningradu. W 1987, pod dyrekcją Wojciecha Michniewskiego, występując na XI Music Biennale w Berlinie w gronie takich zespołów jak Orkiestra Filharmonii Moskiewskiej, zdobyła Nagrodę Krytyki za najlepsze interpretacje (wśród których znalazło się m.in. wykonanie I symfonii Krzysztofa Pendereckiego). W roku 1989, podczas wspólnego europejskiego tournée z chórem Cecilien Verein z Frankfurtu nad Menem, koncertowała w Filharmonii Monachijskiej, Alte Oper we Frankfurcie nad Menem, Concertgebouw w Amsterdamie, bazylice San Marco w Mediolanie. Dwa lata później koncertowała z Requiem G. Verdiego we Francji (Tours, Marsylia), w Szwajcarii (Zurych, Bazylea, Lozanna, Berno) oraz we Włoszech, gdzie wystąpiła dla papieża Jana Pawła II w jego letniej rezydencji w Castel Gandolfo. W bazylice św. Piotra w Rzymie 1 I 1997, pod batutą Jerzego Katlewicza, brała udział w oprawie muzycznej uroczystej mszy św. celebrowanej przez papieża Jana Pawła II, która zainaugurowała obchody milenijne Gdańska. Z okazji milenium Gdańska dała cykl koncertów współorganizowanych z Fundacją Współpracy Polsko-Niemieckiej. W 1998 roku reprezentowała Polskę podczas wystawy światowej EXPO w Lizbonie. Orkiestra symfoniczna uczestniczyła w wielu krajowych i europejskich festiwalach, m.in. w Festiwalu Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień”, Wratislavia Cantans, Gdańskim Festiwalu Muzycznym, festiwalu Solidarity of Arts, Gdańskiej Jesieni Pianistycznej, Międzynarodowym Festiwalu Muzyki Organowej w Oliwie, Festiwalu Gwiazd w Gdańsku, Wielkanocnym Festiwalu Ludwiga van Beethovena, festiwalu Aspekte w Salzburgu. W jej dorobku znajdują się także tak znaczące wydarzenia jak: udział w koncercie Jeana Michela Jarre’a „Przestrzeń Wolności”, który odbył się w sierpniu 2005 roku na terenie Stoczni Gdańskiej, prawykonanie Kantaty o wolności Jana A.P. Kaczmarka, zamówionej przez marszałka województwa pomorskiego z okazji 25. rocznicy podpisania porozumień sierpniowych ( porozumienie gdańskie) i powstania Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność”, wykonanie (pod batutą sir Neville’a Marrinera) Requiem wojennego Benjamina Brittena, które uświetniło światowe obchody 70. rocznicy wybuchu II wojny światowej, 20. rocznicy odzyskania wolności i upadku komunizmu w Europie Środkowej, czy światowe prawykonanie dzieła Pawła Mykietyna Vivo XXX, napisanego z okazji 30. rocznicy powstania Solidarności. Orkiestra zrealizowała wiele nagrań radiowych, telewizyjnych i płytowych dla stacji telewizyjnych i radiowych w Polsce, Niemczech, Francji i Austrii oraz dla firm fonograficznych (m.in. Dux, Polmusic, Soliton). Do ostatnich realizacji płytowych z jej udziałem należy nagranie Requiem wojennego Brittena pod batutą sir N. Marrinera (płyta otrzymała nominację do nagrody Fryderyka w roku 2011), nagranie VI symfonii i Koncertu skrzypcowego Stanisława Czajkowskiego pod batutą Maxima Vengerova, rejestracja koncertu pod batutą Jerzego Maksymiuka (odbył się w ramach Gdańskiego Festiwalu Muzycznego) i rejestracja prawykonania Vivo XXX P. Mykietyna.

Współpraca. Zarówno Orkiestra Symfoniczna Polskiej Filharmonii Bałtyckiej, jak i Polska Filharmonia Bałtycka jako instytucja współpracowały ze światowej renomy zespołami, dyrygentami i solistami, takimi jak: Orkiestra Symfoniczna Teatru Maryjskiego z Sankt Petersburga, Filharmonicy Moskiewscy, Deutsche Kammerphilharmonie Bremen, Gewandhausorchester zu Leipzig, Bamberger Symphoniker, Orquesta Sinfonica de Madrid, The European Union Youth Orchestra, Sinfonia Varsovia, Sinfonietta Cracovia, Polska Orkiestra Sinfonia Iuventus, The King’s Singers, sir Neville Marriner, Walery Giergiew, Riccardo Chailly, Paavo Järvi, Jonathan Nott, Jesús López Cobos, Jurij Simonow, Herbert Blomstedt, Maxim Vengerov, Roman Kofman, Krzysztof Penderecki, Marc Minkowski, Jerzy Semkow, Witold Rowicki, Jerzy Maksymiuk, Kazimierz Kord, Jan Krenz, Krzysztof Missona, Karol Teutsch, J. Katlewicz, Andrzej Markowski, Jerzy Salwarowski, Wojciech Michniewski, Tadeusz Wojciechowski, Tadeusz Strugała, Marek Pijarowski, Gabriel Chmura, José Mario Florencio, Mirosław Jacek Błaszczyk, Tomasz Bugaj, Kai Bumann, Franco Ferrara, Enoch von Guttenberg, Carlo Zecchi, Felix Carrasco, Juozas Domarkas, Krystian Zimerman, Cyprien Katsaris, Nigel Kennedy, Shlomo Mintz, Arto Noras, Ivan Monighetti, Leonidas Kavakos, Konstanty Andrzej Kulka, Ewa Pobłocka, Rafał Blechacz, Agata Szymczewska, Piotr Pławner, Marcin Dylla, Edward Auer, Piotr Paleczny, Ann Murray, Lucia Aliberti, Helen Bickers. KM

Dyrektorzy artystyczni Polskiej Filharmonii Bałtyckiej
1945–1946 Zbigniew Turski
1946–1949 Stefan Śledziński
1949–1952 Zygmunt Latoszewski
1952–1955 Kazimierz Wiłkomirski
1955–1961 Zygmunt Latoszewski
1961–1968 Jerzy Katlewicz
1968–1972 Jerzy Procner
1972–1976 Zbigniew Chwedczuk
1975–1981 Zygmunt Rychert
1981–1983 Bogusław Madey
1983–1984 Jerzy Salwarowski (konsultant ds. artystycznych)
1984–1986 Wojciech Czepiel
1987–1989 Wojciech Rajski
1989–1991 Paweł Przytocki
1992–1993 Janusz Przybylski
1993–1998 Roman Perucki
1998–2003 Zygmunt Rychert
2004–2008 Michał Nesterowicz
2008–2012 Kai Bumann
2012–2017 Ernst van Tiel
2017– George Tchitchinadze
KM
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii