PIENKOWSKA ALINA

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Alina Pienkowska

ALINA PIENKOWSKA (12 I 1952 Gdańsk – 17 X 2002 Gdańsk), działaczka demokratycznej opozycji, pielęgniarka. Córka Tadeusza Pabijana, stoczniowca, uczestnika wydarzeń grudnia 1970 i Heleny z domu Bojko. Po maturze pracowała w Szpitalu Wojewódzkim. Absolwentka w 1973 roku Pomaturalnego Medycznego Studium Zawodowego. Od 1974 pracowała w Przemysłowym Zakładzie Opieki Zdrowotnej przy Stoczni Gdańskiej. W 1977 przebywała u rodziny w Londynie.

Od 1978 roku współpracowała z demokratyczną opozycją za co została przeniesienia do przychodni przy Zakładach Okrętowych Urządzeń Elektrycznych i Automatyki Elmor. W maju 1979 z nakazu Służby Bezpieczeństwa powróciła do stoczniowego ZOZ (jako osoba samotnie wychowująca dziecko nie mogła zostać dyscyplinarnie zwolniona z pracy). Od czerwca 1978 była członkinią Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża. W latach 1979–1980 należała do redakcji „Robotnika Wybrzeża”, do którego pisała artykuły poświęcone sprawom zdrowotnym i stoczniowym, zajmowała się kolportowaniem ulotek, prasy podziemnej, organizacją grup samokształceniowych. 14 VIII 1980 dzięki niej informacja o rozpoczęciu strajku w Stoczni Gdańskiej dotarła do Radia Wolna Europa. Członkini Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego, współautorka (z Barbarą Przedwojską-Szwarc) 16. postulatu Solidarności (o służbie zdrowia 21 postulatów Solidarności z Sierpnia ’80), własnoręcznie spisała pierwszych sześć postulatów.

16 VIII 1980 działała na rzecz kontynuowania strajku solidarnościowego. Od 7 do 16 XI 1980 stała na czele strajku przedstawicieli opieki medycznej w Sali Herbowej Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku. W lipcu 1981 była delegatką Wojewódzkiego Zjazdu Delegatów Regionu Gdańskiego „Solidarność”. 29 XI 1981 zrezygnowała z zasiadania w Prezydium Zarządu Regionów na znak protestu przeciwko metodom kierowania związkiem przez Lecha Wałęsę. Internowana 13 XII 1981 – 23 VII 1982 w Strzebielinku, Gdańsku, Bydgoszczy-Fordonie oraz Gołdapi. Od sierpnia 1982 współpracowała z Regionalną Komisją Koordynacyjną, m.in. organizowała mieszkania dla urywających się działaczy NSZZ „Solidarności”. Podczas strajków w maju i sierpniu 1988 w Stoczni Gdańskiej członkini Komitetu Strajkowego.

W latach 1989-1990 członkini Tymczasowego Zarządu Regionu NSZZ „Solidarność” w Gdańsku, 1990-1992 była delegatem na Wojewódzki Zjazd Delegatów Regionu Gdańskiego oraz członkinią Zarządu Regionów. Do 1991 zasiadała w Prezydium ZR, była delegatem na Krajowy Zjazd Delegatów i członkiem Komisji Krajowej „Solidarność”. Przewodnicząca Krajowej Sekcji Służby Zdrowia „Solidarność” w okresie 1980–1991. W 1989 odmówiła udziału w rokowaniach „Okrągłego Stołu”, uważając skład delegacji solidarnościowej za niereprezentatywny. Z listy „Solidarności” senator Rzeczypospolitej Polskiej w latach 1991–1998. Następnie powróciła do pracy pielęgniarki w ZOZ-ie w Stoczni Gdańskiej, gdzie w 2000 została przewodniczącą zakładowej „Solidarności”. Od 1993 należała do Unii Demokratycznej, następnie do Unii Wolności, z listy której zasiadał w latach 1998-2001 w Radzie Miasta Gdańska. Była przewodniczącą Komisji Zdrowia, zasiadała w Komisji ds. Samorządu i Ładu Publicznego, od 1999 była koordynatorem w Stowarzyszeniu Zdrowych Miast Polskich.

Pomysłodawczyni akcji pomocy dla ofiar „Powodzi Tysiąclecia”, jaka dotknęła w lipcu 1997 południową i zachodnią Polskę, zorganizował przyjazd na Wybrzeże 741 kobiet i dzieci, zorganizowała zbiórkę darów i pieniędzy. W 1991 roku była matką chrzestną masowca m/s "Solidarność".

Z pierwszym mężem Piotrem Pienkowskim, z którym rozstała się w 1978 (popełnił później samobójstwo), miała syna Sebastiana (ur. 1974), od 1984 żona Bogdana Borusewicza (ślubu z ukrywającym się mężem udzielił w prywatnym mieszkaniu w Nowym Porcie ks. Stanisław Bogdanowicz), ze związku tego doczekała się córki Kingi (ur. 1984). W 2000 otrzymała tytuł honorowego obywatela miasta Gdańska.

Zmarła na chorobę nowotworową, pochowana na cmentarzu Srebrzysko. Pośmiertnie w 2006 odznaczona została Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski. W 2003 powstał poświęcony jej film dokumentalny „Historia pewnego życia” w reżyserii Andrzeja Titkowa. W roku 2009 jej imieniem nazwano jedną z ulic Gdańska, w 2013 została patronką Ośrodka Profilaktyki i Epidemiologii Nowotworów w Poznaniu, gdzie wmurowano także poświęconą jej tablicę. W 2013 ukazała się książka Barbary Szczepuły, Alina Pienkowska. Miłość w cieniu polityki (Wydawnictwo W.A.B.). W 2004 czasopismo „Służba Zdrowia” ustanowiło nagrodę jej imienia. MA

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii