PIENKOWSKA ALINA

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Alina Pienkowska
Alina Pienkowska
Nagrobek Aliny Pienkowskiej

ALINA PIENKOWSKA (12 I 1952 Gdańsk – 17 X 2002 Gdańsk), działaczka demokratycznej opozycji, pielęgniarka. Córka Tadeusza Pabijana, stoczniowca, uczestnika wydarzeń grudnia 1970 i Heleny z domu Bojko. Po maturze pracowała w Szpitalu Wojewódzkim. Absolwentka w 1973 roku Pomaturalnego Medycznego Studium Zawodowego. Od 1974 pracowała w Przemysłowym Zakładzie Opieki Zdrowotnej przy Stoczni Gdańskiej. W 1977 przebywała u rodziny w Londynie.

Od 1978 roku współpracowała z demokratyczną opozycją za co została przeniesienia do przychodni przy Zakładach Okrętowych Urządzeń Elektrycznych i Automatyki Elmor. W maju 1979 z nakazu Służby Bezpieczeństwa powróciła do stoczniowego ZOZ (jako osoba samotnie wychowująca dziecko nie mogła zostać dyscyplinarnie zwolniona z pracy). Od czerwca 1978 była członkinią Wolnych Związków Zawodowych Wybrzeża. W latach 1979–1980 należała do redakcji „Robotnika Wybrzeża”, do którego pisała artykuły poświęcone sprawom zdrowotnym i stoczniowym, zajmowała się kolportowaniem ulotek, prasy podziemnej, organizacją grup samokształceniowych. 14 VIII 1980 dzięki niej informacja o rozpoczęciu strajku w Stoczni Gdańskiej dotarła do Radia Wolna Europa. Członkini Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego, współautorka (z Barbarą Przedwojską-Szwarc) 16. postulatu Solidarności (o służbie zdrowia 21 postulatów Solidarności z Sierpnia ’80), własnoręcznie spisała pierwszych sześć postulatów.

16 VIII 1980 działała na rzecz kontynuowania strajku solidarnościowego. Od 7 do 16 XI 1980 stała na czele strajku przedstawicieli opieki medycznej w Sali Herbowej Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku. W lipcu 1981 była delegatką Wojewódzkiego Zjazdu Delegatów Regionu Gdańskiego „Solidarność”. 29 XI 1981 zrezygnowała z zasiadania w Prezydium Zarządu Regionów na znak protestu przeciwko metodom kierowania związkiem przez Lecha Wałęsę. Internowana 13 XII 1981 – 23 VII 1982 w Strzebielinku, Gdańsku, Bydgoszczy-Fordonie oraz Gołdapi. Od sierpnia 1982 współpracowała z Regionalną Komisją Koordynacyjną, m.in. organizowała mieszkania dla urywających się działaczy NSZZ „Solidarności”. Podczas strajków w maju i sierpniu 1988 w Stoczni Gdańskiej członkini Komitetu Strajkowego.

W latach 1989-1990 członkini Tymczasowego Zarządu Regionu NSZZ „Solidarność” w Gdańsku, 1990-1992 była delegatem na Wojewódzki Zjazd Delegatów Regionu Gdańskiego oraz członkinią Zarządu Regionów. Do 1991 zasiadała w Prezydium ZR, była delegatem na Krajowy Zjazd Delegatów i członkiem Komisji Krajowej „Solidarność”. Przewodnicząca Krajowej Sekcji Służby Zdrowia „Solidarność” w okresie 1980–1991. W 1989 odmówiła udziału w rokowaniach „Okrągłego Stołu”, uważając skład delegacji solidarnościowej za niereprezentatywny. Z listy „Solidarności” senator Rzeczypospolitej Polskiej w latach 1991–1998. Następnie powróciła do pracy pielęgniarki w ZOZ-ie w Stoczni Gdańskiej, gdzie w 2000 została przewodniczącą zakładowej „Solidarności”. Od 1993 należała do Unii Demokratycznej, następnie do Unii Wolności, z listy której zasiadał w latach 1998-2001 w Radzie Miasta Gdańska. Była przewodniczącą Komisji Zdrowia, zasiadała w Komisji ds. Samorządu i Ładu Publicznego, od 1999 była koordynatorem w Stowarzyszeniu Zdrowych Miast Polskich.

Pomysłodawczyni akcji pomocy dla ofiar „Powodzi Tysiąclecia”, jaka dotknęła w lipcu 1997 południową i zachodnią Polskę, zorganizował przyjazd na Wybrzeże 741 kobiet i dzieci, zorganizowała zbiórkę darów i pieniędzy. W 1991 roku była matką chrzestną masowca m/s "Solidarność".

Z pierwszym mężem Piotrem Pienkowskim, z którym rozstała się w 1978 (popełnił później samobójstwo), miała syna Sebastiana (ur. 1974), od 1984 żona Bogdana Borusewicza (ślubu z ukrywającym się mężem udzielił w prywatnym mieszkaniu w Nowym Porcie ks. Stanisław Bogdanowicz), ze związku tego doczekała się córki Kingi (ur. 1984). W 2000 otrzymała tytuł honorowego obywatela miasta Gdańska.

Zmarła na chorobę nowotworową, pochowana na cmentarzu Srebrzysko. Pośmiertnie w 2006 odznaczona została Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski. W 2003 powstał poświęcony jej film dokumentalny „Historia pewnego życia” w reżyserii Andrzeja Titkowa. W roku 2009 jej imieniem nazwano jedną z ulic Gdańska, w 2013 została patronką Ośrodka Profilaktyki i Epidemiologii Nowotworów w Poznaniu, gdzie wmurowano także poświęconą jej tablicę. W 2013 ukazała się książka Barbary Szczepuły, Alina Pienkowska. Miłość w cieniu polityki (Wydawnictwo W.A.B.). W 2004 czasopismo „Służba Zdrowia” ustanowiło nagrodę jej imienia. 27 VIII 2020 jej imię otrzymał tramwaj Pesa Jazz Duo 128 NG nr 1057. MA

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii