PAWŁOWSKI JANUSZ

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Janusz Pawłowski

JANUSZ PAWŁOWSKI (20 VII 1959 Sopot), judoka (kategoria lekka, 65 kg), medalista olimpijski. Ukończył Szkołę Podstawową nr 32 w Gdyni, w 1978 roku absolwent II Liceum Ogólnokształcącego w Gdyni, w 1988 Akademię Wychowania Fizycznego, mgr sportu, specjalność judo. W okresie 1971–1977 zawodnik Floty Gdynia (trener Jerzy Lewiński), w 1975 zdobył tytuł wicemistrza Wybrzeża juniorów w kategorii piórkowej, mistrz Polski juniorów młodszych, uczestnik Mistrzostw Europy juniorów w 1976 w Łodzi. Dwukrotny mistrz Polski juniorów. W latach 1977–1990 zawodnik GKS Wybrzeże. W 1978 zdobył brązowy medal na Mistrzostw Europy juniorów i brązowy medal Mistrzostw Polski seniorów. Podczas Akademickich Mistrzostwa Świata w Rio de Janeiro w 1978 roku zdobył brązowy medal, w 1982 na AMŚ w Finlandii - medal srebrny. Sześciokrotny mistrz Polski seniorów (1979-1983, 1985, w 1980 uznany za najlepszego technika), wicemistrz Polski (1988). W 1978 zwyciężył w I Międzynarodowy Mistrzostwach Gdańska. W 1980 akademicki Mistrz Polski. W 1983 i 1984 międzynarodowy mistrz RFN, w 1984 międzynarodowy mistrz Holandii. W 1981 mistrz Wybrzeża. Brązowy medalista na igrzyskach olimpijskich w Moskwie (1980) i srebrny w Seulu (1988), brązowy medalista na Mistrzostwach Świata w Paryżu (1979), Moskwie (1983), Essen (1987), brązowy medalista Mistrzostw Europy w Rostoku (1982), Paryżu (1983) i Belgradzie (1986). W 1978 roku podczas głośnego turnieju „Joro Kano” w Japonii zajął w swojej kategorii ósme miejsce. Zwycięzca wielu turniejów międzynarodowych: m.in. w sierpniu 1978 międzynarodowego turniej w Gdańsku o Puchar Prezesa GKS Wybrzeże (startowali zawodnicy ze Szwecji i RFN); w marcu 1979 turnieju w Gdańsku z udziałem zawodników Leningradu i Jaoenssu (Finlandia)). W 1989 zwyciężył w turnieju o Puchar „Głosu Wybrzeża” z okazji Dni Gdańska, uznany za najlepszego zawodnika turnieju. Z zespołem GKS Wybrzeże startował w Pucharze Europy (maj 1988 w I rundzie z TSV Grosshadern/ Niemcy 1:3, walkę zremisował). W 1984 stwierdzono u niego zakaźną żółtaczkę i zakazano uprawiania sportu, mimo to powrócił do startów w 1985. Po raz ostatni wystąpił w reprezentacji Polski na turnieju w Oslo, zwyciężając w swoje kategorii w drużynowych otwartych mistrzostwach Norwegii 18 XI 1989. W rozgrywkach krajowych był niepokonany przez siedem lat. Uroczyście zakończył karierę 21 XII 1989 roku (co nie przeszkodziło mu jeszcze w kilu startach). W 1988 w plebiscycie „Przeglądu Sportowego” uplasował się na ósmej pozycji wśród najlepszych sportowców polskich. W latach 1983 i 1988 wybrany w plebiscycie „Dziennika Bałtyckiego” najlepszym sportowcem regionu. Po zakończeniu czynnej kariery sportowej pracował jako trener kadry juniorów w Kuwejcie i w 1992-1996 we Włoszech, w Centro Sperimentale Nord Italia w Monza (Centrum Szkolenia Judo Włoch Północnych), przygotowując rówmież ten ośrodek od strony technicznej. W latach 1997–1999 trener polskiej kadry narodowej. W 2000 roku trener judoków Słowenii, następnie pracował w Centrum Szkolenia w Turynie, w latach 2014-2017 asystent trener judoków w Narodowym Instytucie Sportowym w Montrealu (Kanada). Wyróżniony tytułem Zasłużonego Mistrza Sportu, brązowym (1978) i srebrnym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe i Srebrnym Krzyżem Zasługi.

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii