PAWŁOWSKI JANUSZ

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Janusz Pawłowski

JANUSZ PAWŁOWSKI (20 VII 1959 Sopot), judoka (kategoria lekka, 65 kg), medalista olimpijski. Syn Tadeusza i Teresy z domu Glegocińskiej. Ukończył Szkołę Podstawową nr 32 w Gdyni, w 1978 roku absolwent II Liceum Ogólnokształcącego w Gdyni, w 1988 Akademię Wychowania Fizycznego, mgr sportu, specjalność judo. W okresie 1971–1977 zawodnik Floty Gdynia (trener Jerzy Lewiński), w 1975 zdobył tytuł wicemistrza Wybrzeża juniorów w kategorii piórkowej, mistrz Polski juniorów młodszych, uczestnik Mistrzostw Europy juniorów w 1976 w Łodzi. Dwukrotny mistrz Polski juniorów.

W latach 1977–1990 zawodnik GKS Wybrzeże. W 1978 zdobył brązowy medal na Mistrzostwach Europy juniorów i brązowy medal Mistrzostw Polski seniorów. Podczas Akademickich Mistrzostwa Świata (AMŚ) w Rio de Janeiro w 1978 roku zdobył brązowy medal, w 1982 na AMŚ w Finlandii - medal srebrny. Sześciokrotny mistrz Polski seniorów (1979-1983, 1985, w 1980 uznany za najlepszego technika), wicemistrz Polski (1988). W 1978 zwyciężył w I Międzynarodowych Mistrzostwach Gdańska. W 1980 akademicki Mistrz Polski. W 1983 i 1984 międzynarodowy mistrz RFN, w 1984 międzynarodowy mistrz Holandii. W 1981 mistrz Wybrzeża. Brązowy medalista na igrzyskach olimpijskich w Moskwie (1980) i srebrny w Seulu (1988), brązowy medalista na Mistrzostwach Świata w Paryżu (1979), Moskwie (1983), Essen (1987), brązowy medalista Mistrzostw Europy w Rostoku (1982), Paryżu (1983) i Belgradzie (1986). W 1978 roku podczas głośnego turnieju „Jigoro Kano” w Japonii zajął w swojej kategorii ósme miejsce. Zwycięzca wielu turniejów międzynarodowych: między innymi w sierpniu 1978 międzynarodowego turnieju w Gdańsku o Puchar Prezesa GKS Wybrzeże (startowali zawodnicy ze Szwecji i RFN); w marcu 1979 turnieju w Gdańsku z udziałem zawodników Leningradu i Joensuu (Finlandia). W 1989 zwyciężył w turnieju o Puchar „Głosu Wybrzeża” z okazji Dni Gdańska, uznany za najlepszego zawodnika turnieju.

Z zespołem GKS Wybrzeże startował w Pucharze Europy (maj 1988 w I rundzie z TSV Grosshadern/ Niemcy 1:3, walkę zremisował). W 1984 stwierdzono u niego zakaźną żółtaczkę i zakazano uprawiania sportu, mimo to powrócił do startów w 1985. Po raz ostatni wystąpił w reprezentacji Polski na turnieju w Oslo, zwyciężając w swojej kategorii w drużynowych otwartych mistrzostwach Norwegii 18 XI 1989. W rozgrywkach krajowych był niepokonany przez siedem lat. Uroczyście zakończył karierę 21 XII 1989 roku (co nie przeszkodziło mu jeszcze w kilku startach).

W 1988 w plebiscycie „Przeglądu Sportowego” uplasował się na ósmej pozycji wśród najlepszych sportowców polskich. W latach 1983 i 1988 wybrany w plebiscycie „Dziennika Bałtyckiego” najlepszym sportowcem regionu. Po zakończeniu czynnej kariery sportowej pracował jako trener kadry juniorów w Kuwejcie i w 1992-1996 we Włoszech, w Centro Sperimentale Nord Italia w Monza (Centrum Szkolenia Judo Włoch Północnych), przygotowując również ten ośrodek od strony technicznej. W latach 1997–1999 trener polskiej kadry narodowej. W 2000 roku trener judoków Słowenii, następnie pracował w Centrum Szkolenia w Turynie, w latach 2014-2017 asystent trener judoków w Narodowym Instytucie Sportowym w Montrealu (Kanada).

Wyróżniony tytułem Zasłużonego Mistrza Sportu, brązowym (1978), srebrnym Medalem za Wybitne Osiągnięcia Sportowe, Srebrnym Krzyżem Zasługi, medalem „Za zasługi dla gdańskiego sportu” (2018).

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii