OMILANOWSKA MAŁGORZATA

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Małgorzata Omilanowska

MAŁGORZATA OMILANOWSKA (ur. 10 IV 1960 Warszawa), historyk sztuki. W 1979 roku zrobiła maturę w Liceum Ogólnokształcącym im. Jana Zamoyskiego w Warszawie, w 1984 ukończyła studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1991–1993 odbyła studia doktoranckie na wydziale architektury Technische Universität w Berlinie. W 2003 roku ukończyła studia podyplomowe Finanse i Podatki Przedsiębiorstw w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. W latach 1985–2012 pracownik Instytutu Sztuki Polskiej Akademii Nauk (PAN) w Pracowni Katalogu Zabytków Sztuki w Polsce, następnie w okresie 2007–2012 w Zakładzie Historii Sztuk Plastycznych. Od 1994 doktor (na Uniwersytecie Warszawskim), od 2005 doktor habilitowany (w Instytucie Sztuki PAN). Od 1999 roku główny specjalista Instytutu Sztuki PAN z obowiązkami zastępcy dyrektora ds. ogólnych, od 2000 dyrektor ds. ogólnych, w latach 2004–2007 dyrektor ds. naukowych. W latach 1994–2006 wykładowca Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie. Od 2006 roku profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Gdańskiego (UG), pracownik Instytutu Historii, kierownik Zakładu Historii Sztuki Nowoczesnej, w latach 2008–2012 dyrektor Instytutu Historii Sztuki Wydziału Historycznego UG. Od 2013 profesor tytularny i profesor zwyczajny. Od 12 I 2012 roku Podsekretarz Stanu w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego, od 17 VI 2014 do 16 XI 2015 Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Stypendystka m.in. DAAD (Deutscher Akademischer Austauschdienst) (1991–1993), British Academy (1995), Mellon Foundation (USA) (2008). W latach 1991–1992 uczestniczyła w pracach międzynarodowego projektu ds. ochrony i rewaloryzacji zabytków secesyjnych w ramach UNESCO. Specjalizuje się w problemach architektury XIX i XX wieku, teorii sztuki i problemach opieki nad zabytkami. Autorka m.in. monografii: Stefan Szyller. 1857–1933. Warszawski architekt doby historyzmu (2 tomy, 1995), Świątynie handlu. Warszawska architektura komercyjna doby wielkomiejskiej (2004), Nadbałtyckie Zakopane. Połąga w czasach Tyszkiewiczów (2011) i m.in. artykułów: The question of national and regional identity on the example of Polish and German interpretations of Gdansk architecture in the 19th and 20th centuries („Acta Historiae Artium” [Academiae Scientiarium Hungaricae], 2008), Defortyfikacja Gdańska na tle przekształceń miast niemieckich w XIX wieku („Biuletyn Historii Sztuki” 2010), Polen an der Ostsee. Die Konstruktion einer visuellen Staatsidentität in der Ostseeregion (1918–1939) (w pracy zbiorowej Aufbruch und Krise. Die östliche Europa und die Deutschen nach dem Ersten Weltkrieg, 2010), The Baltic’s edge. Architecture and art in the service of Polish maritime policy 1918–1939 (w pracy zbiorowej Art and Identity at the Water’s Edge, 2012).

W latach 2007–2012 redaktor części Słownika architektów polskich obejmującej architektów polskich XIX i XX wieku. W latach 1998–2005 konsultant ds. sztuki Redakcji Sztuki Wielkiej Encyklopedii PWN. W latach 2004–2012 wiceprzewodnicząca International Association of Research Institutes in the History of Art. Od czerwca 2006 roku prezes Patria Polonorum, federacji polskich stowarzyszeń propagujących i chroniących dziedzictwo kulturowe, od 2005 członek rady naczelnej Europa Nostra – europejskiej federacji o tym samym profilu. Członek m.in. Rady Naukowej Instytutu Herdera w Marburgu (od 2009) i Germanisches Nationalmuseum w Norymberdze (od 2009). Członek Stowarzyszenia Historyków Sztuki (od 1984) i członek Polskiego Komitetu ICOMOS (od 2001). Członek Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa (od 2013), Rady Programowej Europejskiego Centrum Solidarności (od 2012) i Komitetu Nauk o Sztuce PAN (od 2011). Odznaczona Krzyżem Wielkim Orderu zasług Republiki Włoskiej (2014). BM

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii