ODYNIEC WACŁAW

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Wacław Odyniec

WACŁAW ODYNIEC (17 II 1922 Wilno – 9 IV 1999 Tczew), historyk, profesor Uniwersytetu Gdańskiego (UG). Do 1933 wychowywał się w majątku należącym do babki w Dorżach koło Oszmiany. Szkołę powszechną ukończył w Oszmianie, w 1939 w Wilnie uzyskał małą maturą, w 1941 zdał tam egzamin dojrzałości (w 1946 nostryfikowany w Toruniu). Podczas II wojny światowej pracował w majątku ojca, zagrożony wywozem do pracy przymusowej w Niemczech zatrudnił się w majątku Ostlandu. Żołnierz VIII Brygady Oszmiańskiej Armii Krajowej, w oddziałach leśnych od lutego 1944 do marca 1945, uczestnik walk o Wilno (lipiec 1944). Od 1945 w Polsce (Śląsk, Pomorze), od stycznia 1946 do 1949 studiował historię na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu (UMK), od grudnia 1946 zastępca asystenta, od 1 IX 1948 młodszy asystent w Katedrze Historii Ziem Pomorza i Krajów Nadbałtyckich.

W Gdańsku od listopada 1948, podjął pracę jako asystent Wyższej Szkole Pedagogicznej. Od maja 1949 magister, od 1960 doktor (promotor Karli Górski, obrona na UMK), od 1967 doktor habilitowany (Uniwersytet Adama Mickiewicza w Poznaniu). W latach 1948–1970 w gdańskiej WSP kierownik Katedry Historii Polski i Powszechnej XVI–XVIII wieku, jednocześnie wykładał (1952–1970) w Wyższej Szkoły Ekonomicznej w Sopocie. Od 1970 pracownik UG, kierownik Pracowni Dziejów Pomorza i Krajów Nadbałtyckich. W latach 1970-1974 dyrektor Instytutu Historii UG, od 1974 profesor nadzwyczajny (tytularny), 1981–1984 dziekan Wydziału Humanistycznego UG, 1981–1986 członek Senatu UG. Od 1986 profesor zwyczajny. Od 1978 przewodniczący Rady Naukowej Uniwersytetu Trzeciego Wieku. Wykładał również w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Olsztynie. Od 30 IX 1992 roku na emeryturze.

Badacz dziejów Prus Królewskich, morskich dziejów Polski i Kaszub (zwany „Kaszubą spod Oszmiany”), autor miedzy innymi Starostwo puckie w latach 1546–1678 (1961); Życie i obyczaje ludu pomorskiego w XVII i XVIII wieku (1966); Położenie ekonomiczne i społeczne chłopów województwa pomorskiego w XVIII w. (1967); Dzieje Prus Królewskich. Zarys monograficzny (1972), Polskie dominium maris Baltici. Zagadnienia geograficzne, ekonomiczne i społeczne X–XVIII wieku (1982), Kaszubskie obrzędy i obyczaje. Wstęp do etnografii historycznej Kaszub w XVI–XVIII w. (1985). Członek Polskiego Towarzystwa Historycznego (od 1946), Gdańskiego Towarzystwa Naukowego (od 1948), Towarzystwa Naukowego w Toruniu (od 1949), Ośrodka Badań Naukowych im. Wojciecha Kętrzyńskiego w Olsztynie, Rady Naukowej Muzeum Piśmiennictwa i Muzyki Kaszubsko-Pomorskiej w Wejherowie (do 1991), Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego. Niezrównany gawędziarz i popularyzator historii, od roku 1997 honorowy obywatel Gniewu. Żonaty był z Krystyną z domu Fiszer (9 XI 1923 – 24 IV 2004), ojciec Pawła (ur. 1950) i Joanny Marii (ur. 1952). Zmarł nagle w szpitalu w Tczewie, pochowany 16 IV 1999 na cmentarzu Srebrzysko. Jego imię nosi jedna z sal wykładowych Instytutu Historii UG.

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii