MYLIUS DANIEL FRIEDRICH

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Daniel Friedrich von Mylius, kufel ze scenami parkowymi, koniec XVII wieku
Daniel Friedrich von Mylius, kufel ze scenami parkowymi, koniec XVII wieku
Hasło powstało dzięki Miastu Gdańsk
Partner redakcji

DANIEL FRIEDRICH von MYLIUS (de Miilich, Miilich, Müllich) (1657 Gdańsk – 6 I 1741 Gdańsk), złotnik. Pochodził z augsburskiej rodziny złotniczej, osiadłej w Gdańsku zapewne około połowy XVII wieku. W latach 1687– 1688 terminował w warsztacie Johanna Gottfrieda Holla. Pracę mistrzowską wykonał u Petera Rohdego II w 1689 i w tym samym roku, 22 października, otrzymał obywatelstwo miejskie. Funkcję starszego gdańskiego cechu złotników pełnił w latach 1702 i 1708. W jego warsztacie terminował Michael Dietrich, a pracę mistrzowską wykonał Daniel Treuhorn. W 1700 roku zapisał na osiemnaście lat nauki syna Friedricha, który jednak nie kontynuował zawodu ojca. Po 1708 roku zajął się kupiectwem, ale nie wystąpił z cechu (każdego roku opłacał składki członkowskie).

Używał znaku warsztatowego z monogramem DM w polu o formie spłaszczonego owalu. Jego zachowane dzieła to głównie luksusowe naczynia świeckie ozdabiane scenami figuralnymi, na przykład okazałe kufle ( Muzeum Narodowe w Gdańsku, Germanisches Nationalmuseum w Norymberdze, Victoria and Albert Museum w Londynie, Museo Nacional Thyssen-Bornemisza w Madrycie), kubki (Kunstgewerbemuseum w Berlinie), kaseta na przybory do pisania (Muzeum Narodowe w Warszawie), a także drobniejsze sprzęty. Wśród sreber sakralnych wskazać można kielich (dawniej w kościele św. Jana w Toruniu). Artysta biegle posługiwał się techniką repusowanego reliefu (zdobienie wyrobów z blachy przez wybijanie wgłębień, dających po drugiej stronie wypukły wzór), łączonego z elementami odlewanymi.

Zob. też złotnictwo. AFR

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii