MOST SIENNICKI

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Most Siennicki, około 1905
Most Siennicki, 1910
Most Siennicki, 1912
Most Siennicki, po 1927
Most Siennicki, 2018

MOST SIENNICKI (Breitenbach-Brücke), na Martwej Wiśle ( Wisła), w ciągu obecnej ul. Siennickiej. Zastąpił przeprawy promowe przy Gęsiej Karczmie i w przedłużeniu Werftgasse (ul. Doki) w komunikacji z rozrastającym się zapleczem przemysłowym Gdańska na prawym brzegu Wisły (między innymi z otwartymi na kilka dni przed uruchomieniem mostu Głównymi Warsztatami Kolejowymi i powstającymi tam osiedlami robotniczymi.

Decyzję o budowie władze Gdańska podjęły 28 VI 1910, wstępne prace budowlane rozpoczęto w listopadzie tego roku, zasadnicze po przerwie zimowej od maja 1911. Nasypy pod jezdnie wykonano z piasku dostarczonego z nadmorskich wydm, do montażu zwodzonych przęseł wykorzystano pływający dźwig ze stoczni Klawittera. Budowa mostu wymusiła także wykonanie nowego ujścia Motławy do Wisły. Projektantem mostu był miejski inspektor budowalny Richard Dähne, kierownictwo budowy pozostawało w rękach miejskiego radcy budowlanego Stobbego, w budowę były zaangażowane gdańskie firmy, między innymi Johanna Heinricha Prochnowa (prace murarskie) czy Siemens-Schuckert z Brabanku (instalacje elektryczne).

Niemiecka nazwa mostu (i prowadzącej doń obecnej ul. Siennickiej) nawiązywała do nazwiska ministra kolei, transportu i robót publicznych, pochodzącego z Gdańska Paula Justina Breitenbacha, który dokonał jego otwarcia 8 VI 1912. Ze zwodzoną częścią środkową i wieżyczkami operatorów, w chwili otwarcia największy most zwodzony nad Morzem Bałtyckim. Od lipca 1927 roku z linią tramwajową na Stogi. Poważnie zniszczony w roku 1945, dopuszczony do ruchu kołowego po uzupełnieniu braków drewnianymi pomostami. Zamknięty w początkach 1947, w tym samym roku odbudowany już jako stały. W okresie prac remontowych przeprawę zapewniał prom.

Kolejno przebudowywany i wzmacniany w latach 1949, 1954, 1964, 1975. Obliczony na nośność 15 ton, podczas budowy Portu Północnego (pod wpływem ruchu ciężarówek) w 1973 zaczął się obsuwać. Po zakazie wjazdu samochodów z dużym ładunkiem, w 1974 wybudowano dla tych pojazdów tymczasowy most pontonowy (z wjazdem od skrzyżowania ul. Elbląskiej ze Sztutowską, po drugiej stronie Wisły zjazd w ul. Zimną). Od 16 do 30 X 1975 zamknięty całkowicie dla ruchu samochodowego oraz tramwajowego i wzmocniony. W sierpniu 1979, z uwagi na prace drogowe prowadzone na moście (wymiana torów tramwajowych przy zachowaniu ruchu tramwajów jednym torem) oraz w rejonie ul. Siennickiej i przy ul. Bajki, zamknięty dla ruch samochodowego, przeprawę ponownie umożliwiał tymczasowy most pontonowy zbudowany przez Wojsko Polskie, w odróżnieniu od poprzedniego umożliwiał ruch dwustronny.

Rozebrany od października 1987 do września 1988 (z przyczółkami) i zbudowany na nowo (według projektu Maksymiliana Wolffa), oddany do użytku 31 VIII 1989; węższy, o szerokości 17,46 m (dwie jezdnie 12,7 m, dwa przejścia dla pieszych po 1,7 m, dwa tory tramwajowe), długości 95,70 m, nośności 30 ton. Stalowe przęsła wykonano gdańskich stoczniach. W okresie przebudowy ruch odbywał się specjalnie wybudowanym prowizorycznym stałym moście o długości 234 m z około 450 pokrytych asfaltem płyt (2x1 m), z samochodowym ruchem wahadłowym. Zastępczy most kilkakrotnie wymagał remontu, przeprawę zapewniał wówczas prom. W związku z przebudową linii tramwajowej na ulicach Siennickiej i Lenartowicza od 27/28 VI 2014 roku zamknięty dla ruchu tramwajowego (do 24 grudnia 2014) i samochodowego (do 16 IX 2015); w trakcie prac wzmocniono konstrukcję mostu i wymieniono nawierzchnię.

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii