MIRAU STEFAN WAWRZYNIEC

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Tablica pamiątkowa Stefana Mirau przy ul. Długiej 20/21

STEFAN WAWRZYNIEC MIRAU (2 VIII 1901 Różyny koło Gdańska – 24 IV 1942 Stutthof), lekarz, działacz społeczno-polityczny. Na jego wychowanie decydujący wpływ wywarł wuj Franciszek Kręcki. Ukończył szkołę powszechną w Kościerzynie i 1921 Gimnazjum Miejskie. Jako uczeń gimnazjum w 1917 roku wraz m.in. z Alfonsem Liczmańskim założył tajne Towarzystwo Filaretów, będące zalążkiem polskiego harcerstwa w II Wolnym Mieście Gdańsku. Drużynowy pierwszej w Gdańsku polskiej harcerskiej drużyny im. Zygmunta Augusta, założonej 8 VIII 1920. Kilka miesięcy później przyczynił się do powstania kierowanej przez Zofię Cezarównę drużyny harcerskiej dla dziewcząt im. Emilii Plater i został jej pierwszym opiekunem. Po zdaniu matury, w latach 1921–1926 studiował medycynę na uniwersytecie w Monachium, Berlinie, w roku 1928 zdobył doktorat. Jako internista kardiolog pełnił obowiązki ordynatora oddziału wewnętrznego w szpitalach w Berlinie, zdobył specjalizację w dziedzinie interny, neurologii i kardiologii. Od 1932 roku ponownie w Gdańsku, w 1933 uzyskał tu zgodę Izby Lekarskiej na podjęcie pracy w charakterze specjalisty chorób wewnętrznych. Społecznie pełnił funkcję kierownika Poradni dla Matki i Dziecka w Polskim Czerwonym Krzyżu (PCK). Wygłaszał liczne prelekcje dla Polaków popularyzujące wiedzę medyczną, przyjmował ich na badania; leczył bezpłatnie polskich kolejarzy, pocztowców, harcerzy i podopiecznych PCK. Działał w Gminie Polskiej, Towarzystwie Ludowym Jedność, Towarzystwie Przyjaciół Nauki i Sztuki, w Gdańskiej Macierzy Szkolnej. Od 1936 roku ponownie działał w gdańskim harcerstwie; członek Zarządu Gdańskiego Okręgu Związku Harcerstwa Polskiego; dostał nominację na kierownika Referatu Lekarskiego w Komendzie Gdańskiej Chorągwi Harcerskiej. 1 IX 1939 pozbawiony prawa wykonywania zawodu, 8 września aresztowany i osadzony w Victoriaschule, przejściowym obozie dla jeńców cywilnych, skąd 23 IX 1939 przeniesiony do obozu dla Polaków w Nowym Porcie. W wyniku interwencji (na prośbę matki) prof. dr. A. Grotjahna (promotora pracy doktorskiej Miraua), dr. Wolfa i innych niemieckich lekarzy szef komendantury obozów jenieckich Gdańska Max Pauly uwolnił go 12 X 1939 i jednocześnie nakazał zatrudnić w Gdańsku. Po interwencji Gdańskiej Izby Lekarskiej w gdańskim Gestapo, 23 października ponownie aresztowany. W obozie w Nowym Porcie przebywał do lutego 1940 roku, następnie został przeniesiony do obozu Stutthof, gdzie pracował jako lekarz w rewirze dla więźniów. Zmarł wskutek zarażenia tyfusem plamistym. Pochowany na cmentarzu na Zaspie. Jego imię nosi ulica w Gdańsku-Oliwie, a przy ul. Długiej, gdzie znajdował się gabinet lekarski Miraua, odsłonięto tablicę pamiątkową. EG

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii