MERMON WŁODZIMIERZ

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >

WŁODZIMIERZ MERMON (4 IX 1900 Korczyna, województwo małopolskie – 23 I 1959 Gdańsk), profesor Politechniki Gdańskiej (PG), specjalista z zakresu technologii i budowy maszyn. Syn Stanisława i Eugenii z domu Gerula. W 1919 roku absolwent gimnazjum w Stryju, w latach 1919–1921 żołnierz Wojska Polskiego, do rezerwy przeszedł w stopniu starszego chorążego. W 1925 roku absolwent Wydziału Mechanicznego Politechniki Lwowskiej, który ukończył jako inżynier mechanik. W latach 1925–1928 pracował na Politechnice Lwowskiej, jednocześnie w okresie 1927–1928 był nauczycielem w Państwowej Szkole Przemysłowej we Lwowie. Od 1 lipca 1928 do listopada 1928 roku pełnił funkcję inżyniera ruchu w biurze konstrukcyjnym Fabryki Broni i Maszyn „Arma” Spółki Akcyjnej we Lwowie. Od 1 V 1925 do 31 XII 1934 pracował w Fabryce Obrabiarek i Narzędzi Stowarzyszenia Mechaników Polskich z Ameryki w Porębie koło Zawiercia, był kierownikiem oddziałów pomocniczych, druciarni, gwoździarni, odlewni, a od 1931 do 1934 zastępcą kierownika biura technicznego. W latach 1929–1933 był kierownikiem i nauczycielem obróbki metali w Publicznej Szkole Dokształcającej Zawodowej w Porębie. W latach 1935–1939 pracował w Państwowych Zakładach Inżynierii w Warszawie, przygotowując dokumentację warsztatową produkcji samochodów. Od 1940 do sierpnia 1944 roku był referentem planowania obrabiarek w biurze przygotowania produkcji Fabryki „Waverma” w Pruszkowie. W listopadzie 1944 roku z rozkazu okupanta wyjechał z Piastowa do Rokicin w powiecie Nowy Targ. Od marca 1945 do stycznia 1946 roku był nauczycielem maszynoznawstwa w Szkole Mleczarskiej we Wrześni.

W Gdańsku od lutego 1946 roku, gdzie podjął pracę na PG. W 1947 roku otrzymał tytuł zastępcy profesora, w 1951 pracował na stanowisku profesora kontraktowego, w 1955 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. Na Wydziale Mechanicznym PG, na którym pracował do 1959 roku, w latach 1946–1956 był kierownikiem Katedry Obróbki Metali, a także współorganizatorem warsztatu i laboratorium miernictwa warsztatowego. W latach 1956–1959 kierował Katedrą i Zakładem Technologii Budowy Maszyn na Wydziale Technologii Maszyn. W latach 1950–1953 był doradcą technicznym Zakładów Mechanicznych im. gen. Karola Świerczewskiego „Zamech” w Elblągu, 1953–1959 rzeczoznawcą naukowym Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej. Autor publikacji na temat technologii i budowy maszyn oraz obrabiarek, w tym pięciu podręczników, między innymi Zasady konstrukcji przyrządów i uchwytów i sprawdzianów specjalnych (t. 1–2, 1950), Praca na wiertarko-frezarkach (1955).

Odznaczony między innymi Medalem 10-lecia Polski Ludowej (1955), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1958).

Był żonaty z Ireną z domu Beinlich (18 I 1902 Lwów – 6 II 1957 Gdańsk). Miał córkę Annę Marię Jüngst (29 I 1927 Lwów – 5 X 1985 Gdańsk) i syna Jerzego (29 II 1929 Warszawa – 27 IX 1944 Piastów), uczestnika powstania warszawskiego (starszy strzelec w Pułku „Baszta” Komendy Głównej Armii Krajowej, pseudonim Ik), rozstrzelanego przez Niemców. Pochowany na cmentarzu Srebrzysko. WP

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii