LENDZION ANTONI

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Polscy posłowie do Volkstagu Antoni Lendzion (z lewej)
i Bronisław Budzyński

ANTONI LENDZION (10 VII 1888 Szampława koło Lubawy – 22 III 1940 Stutthof), krawiec, działacz społeczno-polityczny. Syn flisaka Józefa i Marii z Laskowskich. Osierocony w dzieciństwie, wychowywał się u stryja, toruńskiego krawca. W Toruniu ukończył szkołę podstawową i rzemieślniczą. Od 1908 roku prowadził w Gdańsku własny warsztat krawiecki, od 1911 był prezesem sekcji krawieckiej Zjednoczenia Zawodowego Polskiego w Gdańsku. Podczas I wojny światowej służył w wojsku niemieckim (do 15 I 1919). W 1919 był członkiem kierownictwa Rady Żołnierzy Polaków w Gdańsku. Po utworzeniu II Wolnego Miasta Gdańska (WMG) stał się czołowym działaczem politycznym, społecznym i związkowym gdańskiej Polonii (założyciel Związku Byłych Żołnierzy Polaków, członek Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, Towarzystwa Śpiewaczego „Lutnia”), jej przedstawiciel w Volkstagu III, IV i VI kadencji (1928–1930, 1930–1933 i 1935–1939). Na forum gdańskiego parlamentu i w innych miejscach bronił interesów polskiej ludności. Faktyczny przywódca w II WMG Zjednoczenia Zawodowego Polskiego, w latach 1925–1932 redaktor jego organu, „Związkowca”. W 1921 roku współzałożyciel, a w okresie 1928–1937 wiceprezes Gminy Polskiej. Jeden ze współautorów ogłoszonego w 1928 roku memoriału Tragiczna przyszłość Polonii gdańskiej, w którym poddano krytyce politykę władz polskich wobec gdańskiej Polonii. Działał na rzecz przezwyciężenia rozbicia organizacyjnego Polaków w II WMG. Od 1937 roku wiceprezes Zarządu Głównego Gminy Polskiej Związku Polaków w Wolnym Mieście Gdańsku i prezes zarządu Zjednoczenia Zawodowego Polskiego Zrzeszenia Pracy. W sierpniu 1939 roku nie skorzystał z możliwości wyjazdu do Polski; aresztowany 1 IX 1939 wraz z synami Maksymilianem (ur. 2 II 1914) i Leonem, był przetrzymywany w Victoriaschule. Osadzony w obozie Stutthof został rozstrzelany w masowej egzekucji. Prochy w 1947 roku ekshumowano i pochowano na cmentarzu na Zaspie. Patron jednej z ulic we Wrzeszczu (do 1945 Kastanienweg).

Od 18 VIII 1913 roku był żonaty z Bertą Wikland (zm. 24 X 1968). Oprócz synów Maksymiliana i Leona miał córkę Łucję (ur. 2 VIII 1920), od sierpnia 1939 żonę Antoniego Bellinga, pracownika gdańskich kolei, więźnia Stutthofu. MA

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii