LAM WŁADYSŁAW

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Władysław Lam, 1938
Władysław Lam Gdańsk odbudowany, 1955

WŁADYSŁAW LAM (28 IX 1893 Konjic, Hercegowina – 1 I 1984 Gdańsk), malarz, grafik. W latach 1912–1917 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie u Teodora Axentowicza i Józefa Mehoffera. Podczas I wojny światowej w armii austriackiej. W okresie 1918–1921 uczył rysunku i malarstwa w Korpusie Kadetów w Modlinie, podróżował do Paryża i Francji; w 1921–1934 wykładał rysunek i malarstwo w szkołach poznańskich. Związany ze zrzeszeniem Świt, współorganizator stowarzyszenia Plastyka i Awangarda (następnie Nowa Generacja); w latach 30. XX wieku wystawiał też kilkakrotnie z Cechem Artystów Plastyków Jednoróg. Od roku 1934 zastępca profesora w Katedrze Rysunku na Wydziale Architektury politechniki we Lwowie, od 1937 kierował Rysunkowym Ogniskiem Wakacyjnym w Krzemieńcu. Od 1945 roku w Gdańsku, profesor rysunku i malarstwa na Wydziale Architektury Politechniki Gdańskiej (do emerytury w 1963), w latach 1946–1949 także wykładowca historii sztuki w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych. W roku 1946 zorganizował pierwszą powojenną wystawę plastyków Wybrzeża (w auli politechniki), od 1948 był organizatorem corocznego festiwalu Sztuk Plastycznych w Sopocie. Autor prac z teorii i historii sztuki. Jego twórczość plastyczną można traktować jak skróconą historię polskiej sztuki XX wieku: od wpływów secesyjnej sztuki Wyspiańskiego oraz fascynacji malarstwem Cézanne’a i Bonnarda, przez ekspresyjną formistyczną deformację (m.in. martwe natury, drzeworyty z cyklu Don Quijote, 1922–1924) i kubizujący klasycyzm (Sen, 1923; Przy oknie, 1925) do kolorystycznej konstrukcji obrazów z lat 30. i 40. (Pejzaż leśny, Widok z Krzemieńca, 1937; cykle Pejzaż z Ryglic, Pejzaż z Oliwy, Katedra w Oliwie, Ulica Spacerowa w Oliwie). W okresie socrealizmu próbował kompromisu między własnym repertuarem a wymogami doktryny (Nowy numer „Trybuny”, 1950; Miczurin, My nie chcemy wojny, 1951; Feliks Dzierżyński, 1952, drzeworyt); w 2. połowie lat 50. zaczął tworzyć płótna bliskie postimpresjonistycznej, aluzyjnej abstrakcji (Z Sarajewa, 1958; Światła nad wodą, Widok z samolotu, 1959), od lat 60. do początku lat 80. powstają nieprzedmiotowe, „panoramiczne” widoki morza (cykle Morze, Wielka przestrzeń, widoki znad Adriatyku), wyabstrahowanych fragmentów natury (cykle Bryła, Meteor, Skała, Mur), wizje odczuć i pojęć (Pustka, Marzenie, 1970; Wiosenny nastrój, 1969, 1972). Od 1916 roku wziął udział w 180 wystawach zbiorowych (m.in. Wiedeń, Londyn, Bruksela); od 1924 miał 32 wystawy indywidualne (m.in. Węgry, Jugosławia, Szwecja, Holandia, Japonia, USA). Odznaczony m.in. Wielkim Srebrnym Medalem w Dziale Sztuki na Powszechnej Wystawie Krajowej w Poznaniu (1929), Nagrodą Wojewody Gdańskiego za osiągnięcia twórcze (1966), Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1978). EKA MJB

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii