KRZYSZOWSKI JÓZEF

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Hasło powstało dzięki Miastu Gdańsk
Partner redakcji

JÓZEF KRZYSZOWSKI (16 III 1902 Mikulińce – 5 I 1965 Gdańsk), naukowiec, specjalista w dziedzinie gleboznawstwa i melioracji. Syn Ignacego i Rozalii z domu Karol. W 1921 roku zdał maturę w III Państwowym Gimnazjum Męskim Humanistycznym im. Mikołaja Kopernika w Tarnopolu. W latach 1914–1921 pracował jako robotnik w Mikulińcach, Tarnopolu i Lwowie, 1922–1925 w Zakładach Przemysłowo-Rolniczych Urzędu Katastralnego „Zetperol” we Lwowie. W 1925 roku uzyskał absolutorium na Wydziale Rolniczo-Lasowym (na Oddziale Leśnym) Politechniki Lwowskiej. W latach 1927–1928 był nauczycielem w Państwowej Szkole Ogrodniczej we Lwowie, 1928–1929 i 1935–1939 pracował na Politechnice Lwowskiej, zatrudniony jako kierownik pól doświadczalnych Stacji Doświadczalnej w Dublanach. Od 1929 do 1931 roku był instruktorem oświaty rolniczej w Małopolskim Towarzystwie Rolniczym na terenie województw lwowskiego, tarnopolskiego i stanisławowskiego, w latach 1931–1935 adiunktem gospodarczym i kierownikiem plantacji miejskich w Zarządzie Miejskim i majątku rolniczym w Mikulińcach. W okresie 1930–1935 prowadził badania terenowe i laboratoryjne nad glebami Polski południowej. W 1939 roku ukończył Oddział Rolniczy Politechniki Lwowskiej z tytułem inżyniera rolnika. W latach 1939–1941 i 1944–1945 pracował jako docent w Lwowskim Instytucie Politechnicznym. Od 1941 do 1944 roku był instruktorem praktyk i robotnikiem na kursach rolniczych w Instytucie Agrochemii i Gleboznawstwa w Dublanach. Jednocześnie w latach 1939–1944 prowadził tajne nauczanie jako nauczyciel gimnazjum lwowskiego.

Od 1945 roku mieszkał w Gdańsku. W latach 1945–1965 pracował na Politechnice Gdańskiej (PG), między innymi był kierownikiem Zakładu Gleboznawstwa (1945–1948), kierownikiem Katedry i Zakładu Gleboznawstwa (1950–1956) oraz Katedry i Zakładu Gruntoznawstwa (1956–1964). Od 1945 roku docent, od 1950 zastępca profesora, od 1956 profesor nadzwyczajny. W 1945 roku ocalił przed zniszczeniem inwentarz i zbiory przedwojennego Instytutu Geologicznego i Geograficznego Technische Hochschule Danzig. Od 1945 uczestniczył też w melioracji Żuław i zagospodarowaniu tych terenów na cele produkcji rolnej. Uczestniczył w komisjach oceniających zniszczenia po sztormach na Wybrzeżu, brał udział w pracach nad sporządzeniem planu zagospodarowania przestrzennego Żuław (część przyrodnicza i melioracyjna) oraz aktywizacji pasa nadmorskiego.

Autor i współautor publikacji na temat kartografii, gleboznawstwa, melioracji, biologii gruntów, między innymi Melioracji agrotechnicznych w leśnictwie (1974), i skryptu (opracowanego z Piotrem Kowalikiem) Gleboznawstwo melioracyjne (1967). Twórca wielu map glebowych: Polski południowej (Tarnopolszczyzny – według granic Rzeczypospolitej Polskiej do 1939) i Polski północnej (opracowywanych od 1945).

Członek Komitetu Gleboznawstwa i Chemii Rolnej Polskiej Akademii Nauk oraz Polskiego Towarzystwa Geograficznego, Polskiego Towarzystwa Gleboznawczego, Polskiego Towarzystwa Przyrodników im. Mikołaja Kopernika (sekretarz oddziału gdańskiego w latach 1946–1949), Ligi Ochrony Przyrody. W 1950 roku został laureatem Państwowej Nagrody Naukowej jako członek zespołu opracowującego Mapy gleb Polski, odpowiadający głównie za mapy województwa gdańskiego. Pochowany na cmentarzu Srebrzysko. WP

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii