KORYNT ROMAN

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Afisz zapowiadający mecz bokserski Gromu Gdynia z Mewą Nowy Port, z występem między innymi Romana Korynta (tu: Koryth), 9 II 1947
Roman Korynt


ROMAN KORYNT (12 X 1929 Tczew – 15 VII 2018), bokser, piłkarz, reprezentant Polski. Od 1930 roku mieszkaniec Gdyni, początkowo jego nazwisko zapisywano Korinth. Karierę sportową rozpoczął jako piłkarz w drużynie juniorów Gromu Gdynia. Od zimy 1946 roku trenował boks w Czynie-Czytelniku Gdynia. W 1946 i 1948 roku mistrz Wybrzeża juniorów w wadze lekkiej i półśredniej. Podczas Mistrzostw Polski juniorów w Sopocie w lipcu 1947 roku po wygraniu wstępnej walki uchodził za faworyta w wadze piórkowej, jednak został wykluczony z dalszych zawodów za spóźnienie się na ważenie. 22 VI 1947 wystąpił w bokserskiej reprezentacji juniorów Gdańska w pojedynku z reprezentacją Poznania (5:11), walkę zremisował. W reprezentacji seniorów Gdańska wystąpił 18 I 1948 w spotkaniu Wybrzeże–Pomorze (10:6), przegrał swoją walkę w wadze półśredniej w II rundzie z mistrzem Polski Alfredem Palińskim (mimo że w I rundzie dwukrotnie powalił przeciwnika na deski). W sumie wystąpił w ośmiu meczach bokserskiej reprezentacji Gdańska. Wedle rankingu gdańskiego Okręgowego Związku Bokserskiego w 1947 roku został uznany za trzeciego z najlepszych pięściarzy Wybrzeża w wadze półśredniej. W 1947 roku był w kadrze narodowej bokserów juniorów (waga piórkowa), przygotowywano go do spotkań z Czechosłowacją i Węgrami. Od początku 1948 roku zawodnik Milicyjnego Klubu Sportowego Gdynia, wicemistrza Polski. Boksował w zespole rezerwowym w okręgowej klasie B, w I lidze walczył 14 III 1948 w wadze średniej w spotkaniu z ŁKS (5:11), przegrana walka z Rychtelskim zniechęciła go do boksu. Stoczył 36 oficjalnych pojedynków, w marcu 1948 roku był klasyfikowany jako trzeci bokser Wybrzeża w wadze półśredniej (za Zygmuntem Chychłą i Bolesławem Iwańskim).

Równocześnie trenował piłkę nożną. W pierwszym zespole seniorów Gromu Gdynia debiutował na pozycji lewego pomocnika 27 IV 1947 (w meczu z Płomieniem Gdańsk Nowy Port). Od 1949 poświęcił się wyłącznie piłce nożnej, gdy został mistrzem gdańskiej okręgowej klasy A z Gromem Gdynia. Po fuzji Gromu z Gedanią w czerwcu/lipcu 1949 roku reprezentował jej barwy w barażach o wejście do II ligi. Reprezentant Wybrzeża (Gdańska) zarówno w piłkarskiej drużynie juniorów, między innymi 1 IV 1949 w meczu reprezentacji juniorów Wybrzeża i Lechii Gdańsk (3:7), jak i seniorów, na przykład 16 VI 1949 w meczu Gdańsk–Warszawa (4:3), 4 VI 1950 Gdańsk–Szczecin (6:0), 22 VII 1950 Gdańsk – Kadra Narodowa Polski (4:3), 27 VIII 1950 Gdańsk–Poznań (2:1).

Z końcem 1950 roku został powołany do wojska. Skierowany z Warszawy do sekcji bokserskiej OWKS Lubliniaka, w jej barwach stoczył kolejne cztery pojedynki na ringu. W 1951 roku w trybie awaryjnym (kontuzja podstawowego obrońcy) został ściągnięty do zespołu piłkarskiego CWKS (Legia) Warszawa na mecz z Polonią Warszawa. Debiutował w I lidze (ekstraklasie) w spotkaniu z Polonią Warszawa 2 IX 1951, po raz ostatni wystąpił w Legii Warszawa (również w spotkaniu z Polonią Warszawa) 21 XII 1952. W Legii w I lidze pojawił się piętnaście razy (w sezonie 1951 – pięć spotkań, w sezonie 1952 – dziesięć spotkań) i sześć razy w Pucharze Polski (w 1952).

Po ukończonej służbie wojskowej nie został przyjęty z powrotem w Gedanii z powodu słabego wzroku, zgłosił akces do Lechii Gdańsk. Pierwsze spotkanie w tym zespole w I lidze odbył 15 III 1953 roku w meczu z Cracovią (0:0). W Lechii występował do 1968 roku. W 1953 roku rozegrał 21 spotkań w I lidze oraz mecz w Pucharze Polski; bilans kolejnych lat to: 1955 – 22 spotkania i bramka (oraz pięć meczy w Pucharze Polski, dojście do finału), 1956 – 22 spotkania, 1957 – 22 spotkania i bramka (oraz mecz w Pucharze Polski), 1958 – 16 spotkań, 1959 – 22 spotkania, 1960 – 22 spotkania, 1961 – 26 spotkań, l962 – 11 spotkań (oraz mecz w Pucharze Polski), w sezonie 1962/1963 – 23 spotkania. Łącznie w I lidze rozegrał 222 spotkania, z czego 207 w Lechii. W II lidze z Lechią w sezonie 1954 rozegrał dziewiętnaście spotkań, w sezonie 1963/1964 – osiemnaście, w sezonie 1964/1965 – 29 spotkań, zdobywając cztery bramki, w sezonie 1965/1966 – 23 spotkania, strzelając jedną bramkę, oraz mecz w Pucharze Polski; w sezonie 1966/1967 – 26 spotkań (i trzy w Pucharze Polski). W II lidze z Lechią zagrał 115 spotkań. W sezonie 1967/1968 w barwach Lechii zagrał siedem spotkań w III lidze. Łącznie w Lechii w rozgrywkach I, II i III ligi wystąpił w 329 spotkaniach, strzelił dwie bramki dla Lechii w I lidze i pięć w II lidze. Jako zawodnik Lechii grał w spotkaniach reprezentacji Gdańska, między innymi 12 VII 1953 z Warszawą (1:2), 21 VII 1953 z Łodzią (3:0), 31 V 1959 z Poznaniem (2:2). Karierę zakończył w 1968 roku, gdy Lechia grała w III lidze. Uroczyście pożegnano go 31 VIII 1969 roku podczas meczu z Polonią Bydgoszcz (3:0).

Był trzydziestoczterokrotnym reprezentantem Polski, debiutował 22 V 1952 roku w Bukareszcie w meczu z Rumunią (0:1). 15 VI 1952 w drugim występie w spotkaniu z Węgrami (1:5) wypadł słabo i nie pojechał na Igrzyska Olimpijskie w Helsinkach. W 1955 roku w drużynie Warszawa (reprezentacja Polski) brał udział w II Międzynarodowych Igrzyskach Sportowych Młodzieży (trzecie miejsce w międzynarodowym turnieju).

W latach 1956–1958 czynił starania o przeniesienie do Gwardii Warszawa, trzykrotnie nie otrzymując zgody Lechii. W marcu 1958 roku został zawieszony, w kwietniu poprosił o anulowanie podania o zwolnienie. 16 XI 1958 wystąpił gościnnie w Monachium w zespole mistrza Polski ŁKS Łódź w spotkaniu z TSV 1860 München (3:1). W 1960 roku z powodów pozasportowych (za wypowiedź na temat pseudoamatorstwa w polskim futbolu) został odsunięty od gry w reprezentacji.

W konkursie katowickiego „Sportu” w latach 1959 i 1960 uznano go za najlepszego piłkarza I ligi. Zdobywca „Złotych Butów”, w 1955 roku zwycięzca plebiscytu na najlepszego sportowca roku, a w 1995 na najlepszego piłkarza 50-lecia Pomorza Gdańskiego. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi (1995), Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2001), Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2011), złotą odznaką Polskiego Związku Piłki Nożnej (1960), odznaką „Za Zasługi dla Gdańska” (1966). 20 V 2002 roku w Alei Gwiazd na stadionie przy ul. Traugutta uhonorowano go pamiątkową tablicą. W 2014 roku został członkiem Klubu Wybitnego Reprezentanta w Piłce Nożnej Mężczyzn.

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii