KOŚCIÓŁ ŚW. ANNY I JOACHIMA

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >

KOŚCIÓŁ ŚW. ANNY I JOACHIMA, Letnica, ul. Starowiejska 44. W 1912 roku z inicjatywy Antoniego Michny, kierownika miejscowej szkoły i późniejszego działacza gdańskiej Polonii założono Towarzystwo Budowy Kościoła z zadaniem wybudowania świątyni dla tej nowo powstałej dzielnicy. W lutym 1912 uruchomiono dla wiernych prowizoryczną kaplicę w sali tanecznej restauracji Josefa Woelkego przy Lauentaler Straße 16 (ul. Starowiejska). Była ona filią parafii przy kościele św. Jadwigi w Nowym Porcie. W 1917 roku posługę duszpasterską przeniesiono do kaplicy urządzonej w baraku szkolnym.

Kościół właściwy z adresem przy Lauentaler Straße 44 i wezwaniem (pierwotnie tylko) św. Anny wybudowano w latach 1932–1933 według projektu gdańskiej pracowni architektonicznej Tiede & Abraham; kamień węgielny wmurowano 3 VII 1932 roku, a 30 VII 1933 bp Eduard O’Rourke poświęcił świątynię. W założeniu miała to być trójnawowa bazylika, jednak z braku funduszy wybudowano tylko nawę główną, środkową. Z kościoła św. Mikołaja przekazano na jego użytek trzy obrazy: Zdjęcie z krzyża, Przekazanie przez Maryję różańca św. Dominikowi i Wniebowzięcie Najświętszej Maryi Panny (dwa pierwsze wiszą obecnie w prezbiterium, trzeci w nawie bocznej, ten ostatni autorstwa Antoniego Born-Borkowskiego). W kościele posługiwali na przemian kapłani z Nowego Portu i pallotyni z ośrodka we Wrzeszczu i Młynisk. 2 VII 1939 roku erygowano osobną parafię dla Letnicy (pierwszy proboszcz pallotyn, Antoni Wycisk, w 1943 został odsunięty od duszpasterstwa przez Niemców i wysiedlony do Wałbrzycha). Za rządów A. Wyciska doposażono świątynię (tabernakulum, organy). W latach 1943–1945 posługę pełnili księża z Wrzeszcza i Brzeźna.

W roku 1945 w wyniku działań wojennych świątynia została uszkodzona, zniszczono dach, wybito szyby, podziurawiono ostrzałem artyleryjskim ściany. Parafię na krótko objęli pallotyni (do 1947), następnie przeszła w ręce księży diecezjalnych. Dokonano w tym czasie stosownych remontów, umożliwiających funkcjonowanie duszpasterstwa. W 1947–1958 pracowały tu także pallotynki. W okresie 1953–1987 proboszczem był zasłużony dla gdańskiego Kościoła ks. kanonik Kazimierz Orkusz. Za jego rządów kompleks parafialny został zmodernizowany: w 1956 kościół otrzymał witraże poświęcone tematyce historii zbawienia.

Świątynię powiększono w 1958, dobudowując od południowego-zachodu (od ul. Suchej) prezbiterium i zakrystię wraz z salkami katechetycznymi oraz wyremontowano budynek plebanii znajdującej się przy ul. Suchej 3. Po roku 1991 zmieniono wezwanie kościoła (dodając do św. Anny wezwanie św. Joachima) z zamiarem stworzenia centrum modlitewno-formacyjnego dla osób starszych (dziadków i babć, którym patronują święci Anna i Joachim). W 2002 w dawnym kompleksie katechetycznym otworzono Parafialne Centrum Nazaretańskie, oferujące noclegi dla grup młodzieżowych (tzw. oaz) z głębi Polski. Kościół na planie prostokąta, w osi wschód-zachód (z lekkim odchyleniem na północ), z prezbiterium od strony zachodniej, przykryty dachem dwupołaciowym, krytym dachówką z sygnaturką pośrodku nawy głównej. Poza wyżej wymienionymi cennymi malowidłami, w prezbiterium ołtarz neobarokowy ze współczesnym obrazem autorstwa Barbary Miśkowicz, przedstawiającym patronów kościoła jako rodziców Maryi. SK

Proboszczowie kościoła św. Anny i Joachima
1939–1943 Anton Wycisk SAC
1943–1945 vacat
1945 Józef Jażdżewski SAC (administrator)
1945–1947 Wiktor Krakor SAC (administrator)
1947–1953 ks. Leon Schütz (administrator)
1953–1987 ks. Kazimierz Orkusz
1987–1988 ks. Franciszek Jarząb
1988–1990 ks. Stanisław Kliś
22 VIII 1990 – 9 X 2012 ks. Witold Strykowski (6 III 1939 Czarny Las koło Częstochowy – 9 X 2012, na plebanii)
15 X 2012 – ks. Zbigniew Drzał
AGK
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii