KITKA-SOKOŁOWSKI LEOPOLD

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >
Leopold Kitka-Sokołowski, trzeci od lewej, 1938
Hasło powstało dzięki Miastu Gdańsk

Partner redakcji

LEOPOLD KITKA-SOKOŁOWSKI (7 XI 1892 Odessa – 8 II 1979 Skolimów koło Warszawy), aktor. Gimnazjum i studia skończył w Odessie, gdzie kształcił się pod kierunkiem aktora Moskiewskiego Teatru Artystycznego, Aleksandra Adaszewa. Do Polski przyjechał w 1921 roku, do 1925 studiował w Oddziale Dramatycznym Państwowego Konserwatorium Muzycznego w Warszawie, a następnie pracował w zespole Aleksandra Zelwerowicza. Do wybuchu II wojny światowej grał w teatrach Płocka, Bydgoszczy, Torunia, Warszawy, Poznania, należał też do zespołu objazdowego Reduty.

Po II wojnie światowej krótko pracował w Starym Teatrze w Krakowie. W sezonie 1945/1946 należał do zespołu Teatru Dramatycznego Województwa Gdańskiego w Sopocie pod kierunkiem Aleksandra Gąssowskiego. Następnie w sezonie 1946/1947 grał w Teatrze Aktorów w Gdyni. Później pracował w teatrach Gorzowa Wielkopolskiego, Poznania, Szczecina. W latach 1952–1957 był aktorem Teatru Wybrzeże w Gdańsku. Jako aktor dojrzały grał role drugoplanowe, między innymi Sędziego śledczego w Procesie Krystyny Berwińskiej i w jej reżyserii (premiera 10 X 1952), Pedra Capacho w Teatrze cudów Miguela de Cervantesa w reżyserii Malwiny Szczepkowskiej (20 II 1953), Wojewodę w Drodze do Czarnolasu Aleksandra Maliszewskiego w reżyserii Zdzisława Karczewskiego (9 VIII 1953). Za dyrekcji artystycznej Lidii Zamkow zagrał Andrejanowa w Poszukiwaczach Aleksandra Krona w reżyserii Łazarza Kobryńskiego (12 XII 1953) i Drugiego Oficera w Tragedii optymistycznej Wsiewołoda Wiszniewskiego (11 VI 1954) w reżyserii Lidii Zamkow. Występował jako Iwan w Pannie bez posagu Aleksandra Ostrowskiego w reżyserii Łazarza Kobryńskiego (23 X 1954), Wynędzniały robotnik w spektaklu Pan Puntila i jego sługa Matti Bertolta Brechta w reżyserii Jerzego Golińskiego (6 II 1955). Brał udział w Balladach i romansach Aleksandra Maliszewskiego w reżyserii Irmy Czaykowskiej, grając Sikorę (7 V 1955). Zagrał Woźnego w Ptaku Jerzego Szaniawskiego w reżyserii Zygmunta Hübnera (5 VII 1956). Występował także między innymi jako Daniel Delfino w Sułkowkim Stefana Żeromskiego (7 I 1957) i Milczeniu Romana Brandstaettera (2 IV 1957), oba spektakle w reżyserii Tadeusza Żuchniewskiego. Ostatnią jego rolą w Teatrze Wybrzeże był Agaton w Obronie Ksantypy Ludwika Hieronima Morstina w reżyserii Aleksandra Rodziewicza (12 VI 1957).

Po wyjeździe z Gdańska pracował w Teatrach Dolnośląskich w Jeleniej Górze (1957–1959) i w Teatrze im. Adama Mickiewicza w Częstochowie (1959–1965). Po przejściu na emeryturę w 1965 roku mieszkał w Schronisku Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie. HD

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii