JANUSZEWSKI STANISŁAW

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >

STANISŁAW JANUSZEWSKI (27 IV 1916 Lwów – 23 V 1973 Łódź), komunistyczny działacz polityczny, dziennikarz i publicysta. Jego ojciec Władysław był technikiem budowlanym, a matka Zofia z domu Horbaszewska urzędniczką w magistracie. Ukończył IX Gimnazjum im. Jana Kochanowskiego we Lwowie (daty nieznane), następnie studiował prawo na Uniwersytecie Jana Kazimierza (daty nieznane), studiów nie ukończył. Z ruchem komunistycznym związał się w latach 30. XX wieku, był członkiem Organizacji Młodzieży Socjalistycznej „Życie” i Komunistycznego Związku Młodzieży Polskiej. Nie uczestniczył w kampanii wrześniowej 1939 roku, po zajęciu Lwowa przez Armię Czerwoną zatrudnił się na stanowisku sekretarza w sowieckim Sądzie Obwodowym (1939–1941). Po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej związał się z komunistycznym podziemiem. W 1942 roku wyjechał do Warszawy i wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej (PPR). Zajmując się kolportażem komunistycznych publikacji, był bliskim współpracownikiem Władysława Gomułki i Ignacego Logi-Sowińskiego. Walczył w powstaniu warszawskim (1944). Następnie pełnił szereg różnych funkcji, wśród nich: szefa oddziału śledczego Komendy Głównej Milicji Obywatelskiej w Lublinie (1944), kierownika Wydziału Propagandy Komitetu Warszawskiego PPR (1944), II sekretarza Komitetu Warszawskiego PPR (1945), II sekretarza Komitetu Wojewódzkiego PPR we Wrocławiu (1945), I sekretarza KW PPR we Wrocławiu (1945–1947) oraz I sekretarza KW PPR w Gdańsku (od 17 V 1947 do 15 XII 1948, zob. też Polska Zjednoczona Partia Robotnicza. Komitet Wojewódzki). Kierując gdańską PPR, odpowiadał głównie za wewnątrzpartyjną czystkę z 1948 roku i za przygotowanie do „zjednoczenia” PPR z Polską Partią Socjalistyczną (PPS). Po 1948 roku został przeniesiony do pracy dziennikarskiej. Od tego czasu był kolejno: redaktorem naczelnym „Gazety Poznańskiej” (1948–1953), redaktorem „Głosu Robotniczego” (1954–1962), zastępcą redaktora naczelnego „Dziennika Łódzkiego” (1962–1964) i redaktorem naczelnym „Dziennika Łódzkiego” (1964–1971). W końcu lat 60. XX wieku stracił zaufanie kierownictwa partyjnego, był inwigilowany. W wyniku działań Służby Bezpieczeństwa w 1971 roku odwołano go ze stanowiska i skierowano na rentę.

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Złotym Krzyżem Zasługi i Krzyżem Grunwaldu III klasy.

Był czterokrotnie żonaty: z Janiną Bier, Zofią Kręglewską, Manuelą Kiernik, Aleksandrą Kowalską. Z ostatnią żoną doczekał się syna Radosława (ur. 1958). PB

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii