HUMMEL BOGUMIŁ

Z Encyklopedia Gdańska
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

< Poprzednie Następne >

BOGUMIŁ HUMMEL (13 VIII 1875 Warszawa – 28 X 1956 Gdańsk), naukowiec, inżynier budowy dróg i mostów oraz kolei, profesor Politechniki Gdańskiej (PG). Syn Bogumiła, oficera w powstaniu styczniowym (zm. 1888), i Jadwigi z domu Ładnowskiej (14 X 1854 Warszawa – 15 XII 1932 Warszawa). W 1894 roku był absolwentem gimnazjum klasycznego w Warszawie, w 1900 ukończył Instytut Inżynierii Komunikacji w Petersburgu.

W latach 1901–1902 pracował w Warszawie w Biurze Budowy Kolei Łódzkiej, gdzie zajmował się projektowaniem mostów i wiaduktów na linii kolejowej Łódź–Kalisz, 1903–1904 w dziale inwestycji Wydziału Drogowego Kolei Nadwiślańskich. W okresie 1904–1905 pracował w firmach prywatnych, zaprojektował między innymi most przez Wisłę pod Modlinem, budynki stacyjne i bocznice dla Kolei Nadwiślańskiej i Kolei Kaliskiej. W latach 1905–1917 pracował w Towarzystwie Warszawskich Kolei Dojazdowych, przygotowując plany nowych linii dojazdowych (linia kolei wąskotorowej Grodzisk–Błonie, Wawer–Otwock–Karczew, Piaseczno – Grójec – Nowe Miasto; do budowy nie doszło z powodu wybuchu I wojny światowej). W 1911 roku projektował sieć elektryczną kolei podmiejskich z Warszawy do Wołomina, Mińska Mazowieckiego i Modlina oraz Radomia. W 1916 roku zajmował się odbudową po wojennych zniszczeniach sieci warszawskich kolei dojazdowych. Od października 1918 pracował w ministerstwie komunikacji, w latach 1920–1937 na stanowisku naczelnika wydziału nawierzchni. Jednocześnie od 1918 do 1936 roku był zatrudniony jako docent na Politechnice Warszawskiej.

Po I wojnie światowej projektował odbudowę, rozbudowę i modernizację wielu torów PKP. W latach 1937–1939 był autorem projektów zleconych z ministerstwa komunikacji, między innymi mostu przez Wisłę przy ul. Karowej. Stworzył wiele innowacyjnych rozwiązań w dziedzinie techniki kolejowej, na przykład termiczną regenerację złączek szynowych, mechanizację w konserwacji torów, w 1939 roku niewdrożony do produkcji wagon do magnetyczno-elektrycznego wykrywania wad i uszkodzeń szyn. Był współprojektantem sceny obrotowej i żelaznej kurtyny w Teatrze Narodowym w Warszawie, nowej więźby dachowej nad Teatrem Rozmaitości (po zniszczeniach wywołanych pożarem w 1921 roku), składanego mostu żelaznego dla wojska i nowego mostu pod Modlinem (1929).

W okresie II wojny światowej brał udział w projektach organizacji i odbudowy sieci kolejowej w Polsce, był też autorem niewydanych skryptów z tematyki kolei oraz wstępnego projektu kolei podziemnej (metra) w Warszawie. W okresie od sierpnia 1942 do maja 1943 więzień Pawiaka. Po powstaniu warszawskim zamieszkał w Łodzi, w 1945 roku współorganizował Politechnikę Łódzką.

W Gdańsku przebywał od 1946 roku, do 1956 związany z PG. Początkowo profesor kontraktowy, od 15 XI 1946 roku profesor zwyczajny kolejnictwa, od 1954 doktor (doktorat obrobiony na Wydziale Budownictwa Lądowego na Politechnice Warszawskiej). Był kierownikiem Katedry Mostów Mniejszych, Katedry Kolejnictwa na Wydziale Inżynierii Lądowej i Wodnej PG, od 1952 na Wydziale Budownictwa Lądowego. W latach 1948–1949 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Inżynierii Lądowej i Wodnej, 1949–1950 dziekana Wydziału Inżynierii Lądowej i Wodnej. W 1947 roku reaktywował na PG Laboratorium Kolejowe, był też inicjatorem stworzenia Muzeum Kolejnictwa.

Autor publikacji na temat kolei, dróg i mostów, roli samorządu terytorialnego w budowie linii kolejowej, poradników zawodowych, w tym między innymi pracy Mosty mniejsze stalowe (1953), skryptu Kolejnictwo (cz. 1, 1946). W latach 1931–1939 redaktor czasopisma „Inżynier Kolejowy” oraz działu „Techniczny przegląd piśmiennictwa zagranicznego”, w okresie 1945–1946 redaktor „Przeglądu Technicznego”, 1945–1951 członek redakcji „Przeglądu Komunikacyjnego”. Należał do wielu organizacji społecznych i zawodowych, między innymi w latach 1903–1914 do Stowarzyszenia Nauczania Analfabetów Dorosłych, Towarzystwa Bibliotek i Czytelni, Towarzystwa Kultury Polskiej. W II Rzeczypospolitej członek Polskiego Czerwonego Krzyża, Związku Polskich Inżynierów Kolejowych (1919–1939), w okresie II wojny światowej Związku Zawodowego Kolejarzy.

Odznaczony między innymi Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, dwukrotnie Złotym Krzyżem Zasługi, Honorową Odznaką Polskiego Czerwonego Krzyża, Orderem Oficerskim Korony Królestwa Belgii.

W czasach studenckich (od 1898), a następnie od 1945 członek Polskiej Partii Socjalistycznej, od 1948 członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

Żonaty z Wandą z domu Morawską (29 X 1887 – 12 VII 1956 Gdańsk), z którą miał troje dzieci: Krystynę Hupert, łączniczkę AK, poległą w powstaniu warszawskim, Halinę Bahr (1922–2007), żołnierza AK, uczestniczkę powstania warszawskiego (pseudonim Wisia), doktor inżynier, zatrudnioną na Politechnice Warszawskiej na stanowisku docenta, oraz Jerzego Bogumiła. Pochowany w grobowcu rodziny żony na Starych Powązkach w Warszawie. WP

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Widok
Działania
Partner Główny



Wydawca Encyklopedii Gdańska i Gedanopedii


Partner technologiczny Gedanopedii